Alle Kapitel von เงารักมาเฟียอคิราห์ (เซต Bad Mafia): Kapitel 81 – Kapitel 90

ครบกำหนดสามวันที่คิณขอไว้ อิงดาวก็เก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น ย้ายไปอยู่เซฟเฮาส์ตามความต้องการของอีกฝ่ายหลังจากกินมื้อเช้าด้วยกันอิ่ม คิณและอิงดาวก็ออกจากคฤหาสน์ไปพร้อมกัน โดยมีแดนเป็นคนขับรถให้ ไล่หลังกันนั้นมีรถอีกคันที่ก้องขับตามมา โดยมีแม่บ้านที่ชื่อปิ่นนั่งมาด้วยทั้งสี่คนเดินทางไปถึงเซฟเฮาส์หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่สุดซอยท่ามกลางธรรมชาติในแถบชานเมือง เป็นบ้านหลังเดี่ยวสไตล์นอร์ดิกสองชั้น ขนาดสามห้องนอนสี่ห้องน้ำ หลังคาทรงสามเหลี่ยมสีเทาเข้ม ผนังบ้านมีกระจกบานสูงใหญ่ติดฟิล์มหนาทึบมาเฟียหนุ่มเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู ทันใดนั้นหน้าจอมอนิเตอร์ที่ติดอยู่บนผนังก็สว่างขึ้น ใบหน้าหล่อยื่นเข้าไปใกล้เพียงไม่กี่วิก็ได้ยินเสียงประตูถูกปลดล็อกอิงดาวเดินตามหลังอีกฝ่ายเข้าไปในบ้าน ภายนอกดูเหมือนเป็นบ้านพักตากอากาศทั่วไป มองจากในตัวบ้านออกไปด้านนอกจะเห็นทุกสิ่งอย่างชัดเจน พื้นรอบบ้านถูกปูด้วยแผ่นหญ้าเขียวชอุ่ม มีต้นไม้ให้ความร่มรื่น ทว่าคนที่อยู่ด้านนอกไม่สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวของคนในบ้านได้ และยังเก็บเสียงได้ดีเยี่ยมก้องกับปิ่นช่วยกันขนกระเป๋าสัมภาระขึ้นไปเก็บบนชั้นสอง ทั้งสองคนต้องพักอยู่ที

อิงดาวรออยู่ในห้องน้ำประมาณห้านาที ข้างห้องก็มีคนเดินเข้ามาแล้วปิดประตูล็อกกลอน ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะผนังหนึ่งครั้งราวกับส่งสัญญาณ เธอจึงเคาะตอบไปสองที อีกฝ่ายก็ส่งกระเป๋าสีดำลอดช่องว่างด้านล่างประตูมาให้อิงดาวจัดการถอดชุดบนเรือนร่างของตัวเองออก แล้วเปิดกระเป๋าหยิบกางเกงทรงสลิมสีดำขึ้นมาสวมใส่ ตามด้วยเสื้อยืดพอดีตัวสีขาว และคลุมทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ตหนังกลับสีน้ำตาล บุขนด้านในสีขาวหนานุ่มเหมาะกับอากาศหนาวเย็น จากนั้นก็ก้มถอดรองเท้าส้นสูงออก เปลี่ยนไปสวมรองเท้าหุ้มข้อสีขาวแบบผูกเชือกมือเล็กหยิบหน้ากากอนามัยสีดำมาปิดบังใบหน้า นำผ้าพันคอขึ้นมาพันรอบกรอบหน้าและศีรษะ เห็นแค่เพียงดวงตาและหน้าผาก เธอรูดซิปกระเป๋าที่มีเสื้อผ้าชุดเดิมส่งให้กับคนที่อยู่ในห้องน้ำอีกห้อง แล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องน้ำไปพร้อมกันอิงดาวเดินเคียงข้างอีกฝ่าย ราวกับว่าเป็นเพื่อนหรือญาติที่มาเที่ยวห้างสรรพสินค้าด้วยกัน ขณะเดินผ่านคนคุ้นเคย ก็ได้ยินเสียงปิ่นเอ่ยถามก้อง“คุณอิงดาวเข้าไปกี่นาทีแล้วพี่”“สักสิบนาทีได้” ก้องเอ่ยตอบ“คงไม่ใช่ว่าเป็นลม

กว่าคิณจะได้ข้อมูลว่ารถคันนั้นมุ่งหน้าไปทางไหนก็ปาไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เขากับลูกน้องก็เร่งรีบไปยังสถานที่ดังกล่าวอย่างร้อนใจ ระหว่างเดินทางก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็เกิดความหวั่นวิตกขึ้นมา ราวกับมีลางสังหรณ์ใจว่าครั้งนี้เขาคงต้องเสียอิงดาวไปจริง ๆพอไปถึงอาคารผู้โดยสารขาออก คิณกับลูกน้องก็วิ่งตรงไปยังชั้นสำหรับการเดินทางไปต่างประเทศ แล้วกระจายตัวกันออกตามหาภรรยาของเขาไม่ว่าสายตาของคิณจะเห็นแผ่นหลังหรือด้านข้างของใครละม้ายคล้ายกับอิงดาว เขาก็ยื่นมือเข้าไปรั้งแขนของอีกฝ่าย แต่ก็พบกับความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมยังถูกสายตารังเกียจของผู้หญิงที่เขาทักผิด ราวกับเห็นคนโรคจิตมาถูกเนื้อต้องตัวเขาใช้เวลาอยู่นานเพื่อเสาะหาอิงดาวจนทั่ว บรรดาลูกน้องก็ขยายวงกว้างไปค้นหาชั้นอื่น ๆ แต่ไม่ว่าจะค้นหาอย่างไรก็ไม่เจอตัวเธอเลยหรือว่าเขาจะมาช้าเกินไป“โถ่เว้ย”มาเฟียหนุ่มสบถเสียงดังลั่นเพื่อระบายความผิดหวัง ขณะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนหลายร้อยชีวิต คนเหล่านั้นได้ยินเสียงของเขา ต่างก็หันมามองกันอย่างพร้อมเพรียงด้วยความสนอกสนใจ ทว่าคิณกลับไม่สนสายตาของผู้ใดเลย เพราะสิ่งที่กลัวมากที่สุดคือ ผู้หญิงที่เขารักได้หนีไป

ภายในห้องเริ่มมีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาทางผ้าม่าน แต่ทว่าตลอดครึ่งคืนจนถึงฟ้าสางอิงดาวนอนหลับไม่สนิท บางทีก็รู้สึกเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น ทำให้เช้านี้ปรือเปลือกตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียมือเล็กควานหาโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างหมอนขึ้นมาดูเวลา ก็พบว่าหนุ่มรุ่นพี่ที่พักอยู่ข้างห้องได้ส่งข้อความมาหาเธอตั้งแต่เช้าตรู่Yuta Shirenka: ถ้าตื่นแล้วมาเคาะเรียกพี่ที่ห้องได้เลยนะครับ พี่จะรอลงไปกินข้าวเช้าพร้อมกันหญิงสาวไล่สายตาอ่านข้อความที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใย ก็พลันรู้สึกผิดที่ทำให้อีกฝ่ายเสียการเสียงาน ด้วยความเกรงใจที่ทำให้หนุ่มรุ่นพี่ต้องมารอไปกินข้าว เธอจึงลุกไปอาบน้ำ แล้วแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดเก่าที่สวมใส่มาเมื่อวานใบหน้าสวยถูกเติมแต่งด้วยแป้งตลับบางเบา ตามด้วยหยิบลิปกลอสสีแดงอมชมพูระเรื่อมาทาบนริมฝีปากอวบอิ่ม มองตัวเองผ่านเงาในกระจกก็แลดูมีน้ำมีนวล ไม่ซีดเซียวเหมือนคนป่วยขึ้นมาหน่อย ส่วนคิ้วเรียวเธอไม่ได้ขีดเขียนให้เป็นทรง เปลือกตาและพวงแก้มทั้งสองข้างก็ไม่ได้แต่งแต้มสีสันเหมือนทุกครั้ง เพราะเครื่องสำอางที่พกติดกระเป๋าสะพายก็มีแค่แป้งตลับ ลิปบาร์มบำรุงปาก และลิปกลอสที่เพิ่งทาไปเมื่อครู่เท

คิณกลับมาถึงโรงแรมก็ตรงดิ่งไปที่บาร์บนชั้นสอง เขาหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ราวกับคนหมดแรง เพียงครู่หนึ่งที่สติล่องลอยเขาก็สะดุ้งเสียงของบาร์เทนเดอร์ที่เข้ามาถามว่าจะสั่งเครื่องดื่มอะไร“เอาเหล้าแรง ๆ มาขวดนึง”ดวงตาคมหลุบมองมือที่กำลังเทน้ำสีอำพันลงในแก้ว มือหนายกแก้วขึ้นมาหมุนวนให้เหล้าเคล้ากับน้ำแข็งหนึ่งก้อนในนั้น คล้ายกับระบายความเศร้าลงในน้ำเมาที่ถือไว้ในมือ แล้วกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด ก็เทแก้วใหม่นั่งดื่มต่อเรื่อย ๆมาเฟียหนุ่มนั่งคอตก ทอดถอนใจออกมาหลายคราอย่างคนอับจนหนทาง แล้วเขาก็คิดวิธีหนึ่งขึ้นมาได้ จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง โทรไปหาหนึ่งในเพื่อนสนิท“กูมีเรื่องจะขอให้มึงช่วยหน่อย”(เรื่องอะไรวะ นั่นมึงเมาเหรอ อยู่ไหน เดี๋ยวกูออกไปหา)คนเอ่ยคือทิศเหนือ เขาได้ยินน้ำเสียงของเพื่อนยานกว่าปกติ และมีความกังวลใจบางอย่างอยู่ในน้ำเสียงนั้น จึงรู้สึกเป็นห่วง“ไม่ต้องมาหากูหรอก กูอยู่ญี่ปุ่น”(มึงไปทำห่าอะไรที่ญี่ปุ่น เมาแล้วโทรมาหากูแบบนี้ อย่าบอกนะว่าโดนเมียทิ้ง)ถ้อยคำของทิศเหนือทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกมีดปลายแหลมปักลงตรงกลางใจ ทั้งเจ็บและจุกจนคิณพูดไม่ออก เขาเงียบไปชั่วขณะ ทำ