All Chapters of รสสวาทมาเฟียร้าย | NC 20+: Chapter 141 - Chapter 150

การเสียดสีกันของเนื้อแท้เปลือยเปล่าสร้างความเจ็บร้าวให้แก่กองพัชร์จนเขาคิดว่าร่างกายคงจะปริแตกในไม่ช้า หากแต่เขาก็ยอมอดทนอดกลั้นเพื่อความสุขของเธอที่เขาตั้งใจจะมอบให้รอบนี้จะเป็นความสุขของเธอเพียงผู้เดียว แต่รอบหน้ารับรองว่าเขาจะเอาคืนให้สาแก่ใจแน่นอน น้ำค้างส่งเสียงครางสั่นระริกเมื่อเขาเลื่อนริมฝีปากลงมาที่ทรวงอกแล้วตวัดปลายลิ้นวนรอบปลายยอดสีหวานก่อนจะงับมันเข้าไปจนเต็มปากแล้วดูดดื่มอย่างเร่าร้อน ร่างบางบิดเร่าด้วยความร้อนรุ่มแทบแตกสลายเมื่อเขาเลื่อนมือข้างหนึ่งลงไปกอบกุมเนินเนื้ออ่อนนุ่ม นวดคลึงปุ่มเนื้ออ่อนไหว ไล้วนเป็นวงกลมเชื่องช้าชวนให้บ้าคลั่ง ก่อนจะกดปลายนิ้วเสียดแทรกเข้าไปในโพรงเนื้ออ่อนนุ่มราวกำมะหยี่อย่างค่อยเป็นค่อยไป “พี่ก้อง...” เธอครางฮือ สะดุ้งเฮือก “เจ็บเหรอครับ” เขาหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นถามแววตากังวล “เปล่าค่ะ...น้ำแค่...ตกใจ” “เธอตอบเสียงกระท่อนกระแท่น ลม-หายใจสะดุดเป็นห้วง กองพัชร์ยิ้มเอ็นดูคำตอบของหญิงสาวที่น่ารักที่สุดในสายตาเขาแล้วเริ่มหมุนวนปลายนิ้วแกร่งที่ย

“อย่าเกร็ง แล้วจะไม่เจ็บ” เขากัดฟันบอกด้วยความเจ็บร้าวจากการบีบรัดของเธอไม่น้อยไปกว่ากัน “ผ่อนคลาย...ทำตัวตามสบาย...แล้วเราจะมีความสุขด้วยกันนะครับ” คำพูดปลุกปลอบแสนอบอุ่นนั้นมาพร้อมกับการผลักดันเข้าสู่ตัวเธอย่างใจเย็นจนจมหาย “เจ็บมั้ย”“นิดหน่อยค่ะ” ลมหายใจเธอหอบลึก รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของเขาที่สอดลึกอยู่ภายในจนสุดทาง มันเป็นความเจ็บแปลบที่มาพร้อมกับความสุขซ่านอย่างน่าอัศจรรย์เขาจูบที่หน้าผากเธอหนึ่งครั้งก่อนเริ่มขยับสะโพกเข้าออกเชื่องช้าในทีแรก ก่อนจะค่อยๆ แรงและเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มปรับตัวได้ กล้ามเนื้อภายในเธอร้อนผ่าวบีบรัดเขาเป็นจังหวะแสนหวาน เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวปลุกเร้าให้เขาโถมกระแทกพาตัวเองเข้าลึกสุดตัว“ไหวมั้ย” กองพัชร์ถามเสียงต่ำพร่า สองมือประคองสะโพกของ หญิงสาวให้ขยับสอดรับกับการเข้าออกของเขาเพื่อการเติมเต็มกันและกันอย่างลึกซึ้ง“ไหวค่ะ” เธอตอบกระท่อนกระแท่น ลมหายใจหอบลึกขาดเป็นห้วง ความวาบหวิวแผ่กระจายไปทั่วร่าง ปลายเล็บจิกลงบนต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของชายหนุ่มเพื่อต้านทานความเจ็บแปลบที่ถาโถมเข้าใส่อย่างไม่หยุดยั้ง และมีแต่จะทวีความแรงและเร็วขึ้

การอาบน้ำพร้อมกันผ่านไปได้ด้วยดี กองพัชร์ไม่ได้ต่อยกสองอย่างที่แกล้งขู่ไว้แต่แรก ถึงแม้จะ ‘อยาก’ มากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายเห็นแก่ตัวที่จะหาความสุขจากเธอในขณะที่ยังเจ็บอยู่ได้ “เดินไปขึ้นรถเองไหวมั้ย หรือต้องให้พี่อุ้มไป” เขาทำท่าจะเข้ามาอุ้มหญิงสาวที่ยืนส่องกระจกสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกจากบ้านอยู่หน้ากระจกแบบตั้งพื้นบานใหญ่ “น้ำไม่ได้เจ็บขนาดนั้นสักหน่อย น้ำเดินเองไหวค่ะ” น้ำค้างบอกเขินๆ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าถือ แต่พอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก็หันกลับมาบอกกองพัชร์หน้าจ๋อยๆ “น้ำไม่มีเงิน บัตรเครดิตพี่ก้องก็ไม่ให้ใช้ แล้วจะไปไหนได้ยังไง” “พี่เคยบอกแล้วไงว่าน้ำอยู่ที่นี่ในฐานะเมียพี่ อยากได้อะไรก็ชี้นิ้วสั่งได้เลย พี่เปย์ไม่อั้น” เขาบอกอย่างอารมณ์ดี น้ำค้างเกือบหลุดปากถามไปแล้วว่า ‘อยู่ที่นี่ในฐานะเมีย’ แล้วถ้ากลับกรุงเทพฯ ไปแล้วเธอจะอยู่ในฐานะอะไร แต่ก็ยั้งตัวเองไว้ทัน เธอจะไม่ทำให้เขาอึดอัดหรือรู้สึกเหมือนถูกผูกมัดจากการมีอะไรกันเพียงแค่ครั้งเดียว แต่เธอจะทำให้เขาหลงรักเธอแบบหัวปักหัว

“พี่ก้องไม่ต้องฝืนใจรับผิดชอบหรอกค่ะ น้ำเป็นคนขอให้พี่ก้องทำเอง น้ำรับผิดชอบตัวเองได้” หญิงสาวพูดน้ำตาคลอเบ้า อาจจะดูเหมือนงี่เง่า แต่การรับผิดชอบที่ปราศจากความรักนั้นเธอไม่ต้องการ “ฟังพี่นะน้ำ” เขาเชยคางเธอให้เงยหน้าขึ้นมามองสบตากัน “เรื่องนี้ถ้าจะมีคนผิด คนนั้นก็คือพี่ ผิดที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ไม่คิดถึงผลเสียที่จะเกิดกับน้ำ” “น้ำไม่เป็นไรค่ะ น้ำแค่รู้สึกผิดที่ทำให้คุณพ่อผิดหวัง” น้ำค้างฝืนยิ้มเพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดเกินไป บางทีช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่อาจจะเป็นช่วงเวลาเดียวที่เธอจะได้มีความสุขกับเขา เพราะถ้ากลับกรุงเทพฯ กลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงเมื่อไหร่ เธอคงต้องยุติความสัมพันธ์ที่ผิดรูปผิดรอยนี้ ดังนั้น ตอนนี้เธอควรเก็บเกี่ยวความสุขเอาไว้ให้เต็มที่ เพื่อจะได้มีช่วงเวลาดีๆ เอาไว้ให้คิดถึงในเวลาที่ต้องแยกจากกัน “น้ำโอเคแน่นะ” “แน่สิคะ” หญิงสาวฝืนยิ้ม “เราไปหาอะไรอร่อยๆ ทานกันดีกว่าค่ะ อย่าเพิ่งเครียดกับอะไรที่มันยังไม่เกิดเลยค่ะ” “งั้นก็รีบไปกันเลย พี่มีร้านเด็ด รับรองว่าน้ำต้องชอบแน่”

ระหว่างที่อาบน้ำ กองพัชร์ก็คิดทบทวนถึงเหตุการณ์คืนก่อนที่นทีจะเดินทางไปเจรจาธุรกิจที่สวิสเซอร์แลนด์อีกครั้ง คืนนั้นนทีเรียกเขาไปคุยเป็นการส่วนตัวในห้องทำงาน“ผมจะไม่อยู่สองอาทิตย์ ฝากคุณดูแลน้ำค้างด้วยนะ” “ผมจะดูแลคุณน้ำค้างให้ดีที่สุดครับ” “หวังว่าผมกลับมาแล้วคุณจะจับคนร้ายได้แล้วนะ ปล่อยให้มันลอยนวลอยู่แบบนี้ผมใจคอไม่ดีเลย” นทีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นกังวล “ผมวางแผนล่อคนร้ายเอาไว้แล้ว เรื่องทุกอย่างจะต้องจบภายในสองสัปดาห์นี้ครับ” “ดี” นทีบอกอย่างพอใจ “หลังจากจับคนร้ายได้แล้ว ผมจะให้น้ำค้างแต่งงาน” “แต่งงาน!?” กองพัชร์อึ้งไป “ใช่...ผมเลือกผู้ชายที่เหมาะสมไว้ให้ลูกสาวผมแล้ว” “คุณน้ำค้างจะยอมเหรอครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มหลุดปากถาม เพราะเท่าที่อยู่กับน้ำค้างตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงมาหนึ่งเดือนเต็ม เขาก็เห็นแล้วว่าเธอเป็นคนดื้อมาก เขาไม่คิดว่าเธอจะยอมถูกจับแต่งงานง่ายๆ “เราสองคนพ่อลูกเคยตกลงกันไว้แล้วว่า ผมจะยอมตามใจน้ำค้างทุกเรื่อง แต่เรื่องคู่ครองผมต้องเป็นคนช่วยเลือก น้ำค้างจะต