All Chapters of ร้านอาหารและยา จันทร์หอม: Chapter 51 - Chapter 58

กรอบนอก นุ่มใน รสเค็มละมุนเหมือนแป้งพาย แต่หอมเนื้อและเครื่องเทศแบบเกี๊ยวทอดในโลกใหม่ เขายิ้มกว้าง “นี่มัน... กะหรี่พัฟเวอร์ชันต่างโลกเลย!”อาเธอร์เดินกินไปเรื่อย ๆ จับจ่ายไปตามร้าน พลางพูดกับตัวเองติดตลก “เอามาหนึ่ง อันนี้หนึ่ง เอามาหนึ่ง อันนี้อีกหนึ่ง...”ท้ายสุดเขานั่งพักบนม้านั่งหินใกล้ลานน้ำพุ กลิ่นอาหารทั้งหมดยังคงลอยวนเต็มตลาด — หมูปิ้ง ฟินช์ไฟร์ ซุปปลาน้ำฟ้า เกี๊ยวทอด ขนมปังโรว์บร็อต และซันเบอร์รี่ เขาแวะกลับโรงแรมไปหาเรดพร้อมกับของกินเต็ไม้เต็มมือ“พี่เรดคร้าบบบ ของกินเดลิเวอรี่มาส่งแล้วคร้าบ!” อาเธอร์ตะโกนเสียงดังร่าเริง พลางถือถุงผ้าใบใหญ่เต็มไปด้วยอาหารจากตลาดเมืองออโรร่า“อะไรรี่ ๆ นะ” เรดตอบกลับด้วยเสียงครางเล็ก ๆ พลางมองถุงด้วยสายตาสงสัย“ของกินจากเมืองหลวงครับพี่ ผมซื้อมาเต็มเลย ซื้อมาเผื่อพี่ด้วย” อาเธอร์ยิ้มกว้าง พลางดึงขนมปังโรว์บร็อต เนื้อฟินช์ไฟร์เสียบไม้ ซุปปลาน้ำฟ้า เกี๊ยวทอด และซันเบอร์รี่มาวางเรียงบนโต๊ะไม้เล็ก ๆ ของโรงแรม

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดัง “กริ๊ง—” แผ่วเบา ทันทีที่อาเธอร์ก้าวเข้าไป กลิ่นเฉพาะตัวของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ก็ลอยเข้าจมูกอย่างนุ่มนวล มันเป็นกลิ่นที่อบอวลด้วยความทรงจำ — ทั้งความสงบ เหงา และอุ่นใจในเวลาเดียวกันภายในร้านไม่กว้างมาก แต่จัดเรียงอย่างมีระเบียบ ชั้นหนังสือไม้สีเข้มเรียงรายจนเกือบเต็มผนัง หนังสือหลายเล่มดูเก่าและผ่านการเปิดอ่านมานับครั้งไม่ถ้วน ขอบกระดาษซีดและมีกลิ่นฝุ่นจาง ๆ ผสมกับกลิ่นชาอุ่นที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้หน้าต่างแสงแดดยามสายลอดผ่านกระจกสีอำพันเข้ามา สาดลงบนฝุ่นละอองที่ลอยระยิบเหมือนผงทอง บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงนาฬิกาไม้ที่แขวนอยู่ตรงผนัง “ติ๊ก...ต่อก...ติ๊ก...ต่อก...”“อ้าว มีลูกค้าด้วยเหรอ?” เสียงทุ้มอบอุ่นเอ่ยขึ้นจากด้านในชายสูงวัยร่างท้วมในเสื้อกั๊กสีน้ำตาลเดินออกมาจากหลังร้าน ผมของเขาเป็นสีเทาแซมขาวแต่ดวงตายังแววสดใส เขาสวมแว่นทรงกลมที่เลื่อนลงมาที่ปลายจมูก มือหนึ่งถือผ้าเช็ดฝุ่น อีกมือถือถ้วยชาอาเธอร์ยกมือไหว้เล็กน้อยตามธรรมเนียม “สวัสดีครับ ผมเอาของมาส่งให้

ดะ... ดะ... ดะ... เดินไกลอยู่นะ! จากร้านกองหนังสือมาถึงนี่ใช้เวลาพอสมควร อาเธอร์ยกหลังมือเช็ดเหงื่อแล้วมองสิ่งตรงหน้าด้วยตาโต “เกวียนยักษ์...นี่มันโคตรยักษ์เลยไม่ใช่เหรอเนี่ย!”สิ่งที่เห็นคืออาคารขนาดมหึมาถูกออกแบบให้เหมือน เกวียนค้าขายยักษ์ ตั้งอยู่กลางลานกว้าง ตัวล้อแต่ละข้างสูงเท่ากับบ้านสองชั้น หลังคาโค้งทำจากไม้โอ๊กแกะสลักลวดลายวิจิตร เคลือบด้วยสีทองอ่อนสะท้อนแสงแดดระยิบระยับจนดูเหมือนอัญมณีเคลื่อนไหวอาเธอร์อ้าปากค้างพลางพึมพำกับตัวเอง “สมาพันธ์พ่อค้านี่ต้องรวยขนาดไหนกันนะ ถึงสร้างเกวียนใหญ่ขนาดนี้มาครอบทั้งอาคารได้...”เขาสูดลมหายใจเข้าอย่างตื่นเต้นก่อนจะผลักบานประตูไม้สักขัดมันเข้าไป— แกร๊ก...ทันทีที่ก้าวพ้นธรณี เสียงพูดคุยจอแจกับกลิ่นหอมอ่อนของชาชั้นดีลอยมาแตะจมูก ภายในกว้างขวางราวกับวัง ใช้หินสีขาวสะอาดตาในการก่อสร้าง ผนังประดับด้วยกรอบทองจารึกตราสมาพันธ์พ่อค้าทั่วราชอาณาจักร ผู้คนแต่งตัวหรูหรา เดินถือเอกสารและหีบสมบัติเล็ก ๆ อย่างสง่างามอาเธอร์กลืนน้ำลาย “นี่มัน...วังพ่อค้าแท้ ๆ เลยนี่หว่า”ยังไม่ทันได้สำรวจนาน ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทสีกรมท่า เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ

“อาเธอร์ แอชฟอร์ด” เสียงประกาศดังขึ้นจนถึงลำดับสุดท้าย เป็นชื่อของอาเธอร์“ผลการทดสอบวัดพลัง...ระดับศูนย์” เจ้าหน้าที่อ่านต่อเสียงเรียบ แต่ทันใดนั้นก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงสดใส “ผลการทดสอบตลาดจำลอง... A+”เสียงฮือฮาดังขึ้นจากรอบด้าน ทุกสายตาหันมามองอาเธอร์อย่างตกใจและสนใจเด็กหนุ่มที่เพิ่งทำปากกาเป็นศูนย์กลางความสนใจในตลาดจำลอง… กลายเป็นผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดด้านกลยุทธ์และไหวพริบเจ้าหน้าที่ยื่นซองเอกสารให้เขา “นี่เอกสารของเจ้า นำไปที่จุดลงทะเบียนได้เลยนะ”อาเธอร์เดินไปยังจุดลงทะเบียน ส่งซองให้เจ้าหน้าที่อีกคน หน้าตาเขายิ้มตื่นเต้นเจ้าหน้าที่เปิดซอง พลางหยิบการ์ดออกมาส่งให้ “อันนี้เป็น การ์ดประจำตัวพ่อค้า ของเจ้า ใช้ยืนยันตัวตนเวลาจ่ายภาษี ใช้เวลาเข้าตลาดหรือเข้าเมืองก็ได้ เป็นทั้งหลักฐานและสิทธิ์ของผู้ค้า”