ร้านอาหารและยา จันทร์หอม のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 68

ราชินีเอลิซาเบธยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรื่นเริงราวกับพูดคุยกับเพื่อนเก่า“ไม่อ้อมค้อมเลยนะ อาเธอร์... เจ้ายังมียาสระผมที่ว่านั่นเหลืออยู่หรือไม่? เราขอซื้อทั้งหมดได้มั้ย”เสียงเงียบไปชั่วครู่ อาเธอร์กระพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า — ราชินีแห่งอาณาจักรยื่นข้อเสนอ “ซื้อเหมา” ยาสระผมของเขาอย่างหน้าตาเฉย!“เอ่อ... เหลืออยู่นิดหน่อยครับ องค์ราชินี” เขาตอบพลางเกาศีรษะ “ที่เอามาด้วยมี 39 ขวดครับ ถ้าพระองค์ต้องการ ผม... ขายให้ได้ครับ”“สามสิบเก้าขวดเหรอ...” ราชินีวางถ้วยชาลงอย่างสนใจ “แล้วราคาล่ะ?”“ก็... 7 เหรียญทอง กับอีก 80 เหรียญเงินครับ”เสียงของอาเธอร์ยังไม่ทันขาดคำดี จูเลียส ก็อ้าปากค้างแทบจะทำถ้วยชาในมือร่วง “เฮ้ยยยยย! สินค้าเวทมนตร์แบบนี้ ทำไมราคาถูกขนาดนั้น!”ราชินีหัวเราะเสียงใส “นั่นสิ ถ้าขวดหนึ่งราคา 10 เหรียญทอง เรายังคิดว่าคุ้มเล

หลังจากอาเธอร์ไปรับ “เจ้าเทา” จากคอกม้ากลับมาเรียบร้อย เขากับเรดก็ออกเดินทางอีกครั้ง เสียงกีบม้ากระทบพื้นดินแห้งดัง “ตึ่บ ตึ่บ ตึ่บ” เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงแดดช่วงสายส่องลอดผ่านยอดไม้เรียงรายข้างทางเป็นริ้วสีทองอ่อนเส้นทางที่เรดเลือกในครั้งนี้เป็นทางอ้อมจากถนนหลัก แต่เต็มไปด้วยทิวทัศน์งดงามและเงียบสงบ ทั้งสองขี่ม้าผ่านทุ่งหญ้าที่ทอดไกลสุดสายตา มีดอกไม้ป่าเล็ก ๆ สีเหลืองและม่วงบานแซมตามข้างทาง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของพืชป่าถูกพัดมาพร้อมลมอุ่นที่โอบรัดร่างพวกเขาไว้“ช่วงเย็น ๆ น่าจะถึงเมืองซานส์สคันส์ เมืองแห่งกังหันลม” เรดพูดขึ้นพร้อมหรี่ตา มองเส้นขอบฟ้าที่เห็นเงากังหันหมุนช้า ๆ อยู่ไกลลิบ “ถึงจะอ้อมหน่อย แต่เส้นทางนี้สวยกว่าเยอะ นายจะได้เห็นธรรมชาติของทางเหนือเต็ม ๆ”อาเธอร์ยิ้มบาง ๆ พลางลูบแผงคอของเจ้าเทา “ผมไม่รีบหรอกครับ พี่เรด พอได้ยินเสียงลมกับกลิ่นดินแบบนี้ มันรู้สึกเหมือนหัวใจได้พักจริง ๆ”เรดยิ้มรับ ก่อนจะลดความเร็วของม้าลงให้เดินไปเรื่อย ๆ ผ่านแนวต้นไม้สูงที่ปลูกเรียงรายเหมือนแนวกันลม เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ ดังคล้ายเสียงคลื่นยามลมพัด ข้างทางมีลำธารสายเล็กไหลเอื่อยอยู่ขนานไปกับถน

แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันค่อย ๆ ลับขอบฟ้า แสงสีส้มอุ่นละมุนแต้มปลายหลังคาไม้เรียงรายทั่วตลาดกลางเมือง เสียงพ่อค้าแม่ค้ากำลังเก็บร้านดังแผ่วเบาปนกับกลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่และกลิ่นควันไฟจากเตาเหล็กเก่า ๆ ที่ยังไม่ดับสนิทอาเธอร์ก้าวเดินช้า ๆ ผ่านตรอกเล็กที่เริ่มเงียบลง เขาเหลียวมองซ้ายขวาอย่างตั้งใจ พลางคิดเมนูสำหรับค่ำคืนนี้ “ถ้าได้หมูกับไข่… คงดี” เขาพึมพำเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มบางในที่สุด เขาก็มาหยุดอยู่หน้าร้านขายเนื้อแห่งหนึ่งที่ยังเปิดไฟสลัว ๆ เจ้าของร้านเป็นชายร่างใหญ่ในวัยหกสิบกว่า มีหนวดเคราสีเทาและกลิ่นควันไฟติดเสื้อคลุมหนา ๆ เขากำลังจัดของเข้าตู้ไม้“คุณลุงครับ ยังพอมีเนื้อสัตว์ขายบ้างมั้ยครับ?” อาเธอร์ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพลุงเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้ “มีสิ แต่เหลือน้อยแล้วนะ จะเอาอะไรหละหนุ่มน้อย?”“อยากได้เนื้อหมูกับไข่ครับ”“อืม... เนื้อห

รุ่งเช้าวันต่อมา หลังจากคืนที่แสนอร่อยและอบอุ่นผ่านพ้นไป เสียงนกร้องจากยอดไม้ปลุกให้ทั้งคู่ลืมตาขึ้นรับแสงอาทิตย์ยามเช้า อาเธอร์จัดการเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดอย่างเป็นระเบียบ ทั้งหม้อสนาม ใบตองที่ใช้รองจาน และเศษฟืนที่เหลือ เขาไม่ลืมเก็บเศษอาหารทั้งหมดใส่ถุง — นิสัยของคนเคยอยู่ครัว ทำให้เขารักษาความสะอาดแม้ในป่าหลังเตรียมตัวเสร็จ ทั้งคู่ควบม้ากลับมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือเพื่อกลับสู่เมืองแสงจันทร์ ระหว่างทางอาเธอร์แวะซื้อข้าวเปลือกเพิ่มเล็กน้อยจากพ่อค้าริมถนน — ไม่มากนัก แค่พอให้ทดลองหุงที่บ้านเผื่ออยากปรับสูตรอาหารใหม่ ๆเขายังใช้เวลาช่วงที่ม้าควบช้า ๆ เขียนบันทึกในสมุดเล็กเกี่ยวกับ “รายละเอียดสินค้าของร้านต่าง ๆ” ที่พบในเมืองนอตติงแฮม ตั้งแต่ราคาวัตถุดิบ เนื้อสัตว์ เครื่องเทศ ไปจนถึงชื่อพ่อค้าที่มีท่าทางซื่อสัตย์ ทั้งหมดนี้คือข้อมูลสำคัญสำหรับการวางแผนในอนาคตของเขา“ถ้าเรารู้ต้นทางสินค้าไว้ก่อน ถึงเวลาเปิดร้านจริง ๆ จะได้ไม่โดนกดราคา...” เขาคิดในใจ พลา