All Chapters of ร้านอาหารและยา จันทร์หอม: Chapter 41 - Chapter 50

คืนวันนั้นยังคงตราตรึงในใจของลิลลี่เสมอ — วันที่เจ้าม้าตัวน้อย “มูนเรย์” ถือกำเนิดขึ้นใต้แสงจันทร์ที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาฟากฟ้าในยามนั้นเต็มไปด้วยหมู่ดาวพร่างพราว แต่แสงของพระจันทร์เต็มดวงกลับถูกกลืนกินไปทีละน้อยด้วยเงาดำจากดวงอาทิตย์ที่โผล่มาทาบทับอย่างเชื่องช้า ท้องฟ้าเปลี่ยนจากสีเงินนวลเป็นสีเทาดำราวกับโลกหยุดหายใจ ลมพัดเอื่อย ๆ กลับแปรเปลี่ยนเป็นกระแสแรงที่มีเสียงหอนคล้ายบทสวดของธรรมชาติผู้เฒ่าในหมู่บ้านเรียกมันว่า “สุริยคราสจันทรา” — ปรากฏการณ์หายากที่พระอาทิตย์ พระจันทร์ และโลกเรียงตัวกันอย่างสมบูรณ์แบบในคืนพระจันทร์เต็มดวง เป็นสัญลักษณ์ของ “การประสานแห่งแสงและเงา” ที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบหลายร้อยปีและในจังหวะที่แสงสุดท้ายของจันทร์ถูกกลืนหาย เสียงร้องแผ่วเบาของลูกม้าน้อยก็ดังก้องขึ้นมาจากคอกหลังฟาร์ม ราวกับธรรมชาติทั้งผืนกำลังประกาศการถือกำเนิดของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ธรรมดา“มูนเรย์...” ลิลลี่ในวันนั้นยังจำได้ดีว่าตนเองแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ มันช่างงดงามและน่าพิศวงเหล

อาเธอร์ยิ้มกว้าง “ดีใจจัง... คราวนี้ผมไม่ตกแล้ว”“ยังหรอก” ลิลลี่ยกคิ้ว “ไว้ค่อยลองตอนมันอยากวิ่งจริง ๆ แล้วจะรู้ว่ามูนเรย์นี่ดื้อระดับไหน”“ว่าแต่ จะฝากไว้ที่นี่หรือเอากลับไปที่โรงแรมหละ?” ลิลลี่ถาม พลางตบคอมูนเรย์เบา ๆ มันส่งเสียง ฮึ่ม อย่างพอใจ ขนสีเทาเงินสะท้อนแสงแดดเย็นยามบ่ายที่เริ่มอ่อนลงอาเธอร์มองรอบ ๆ — ฟาร์มเปิดโล่ง ทุ่งหญ้าเขียวขจีทอดยาวไปจนสุดแนวต้นสนที่อยู่ไกลลิบ กลิ่นหญ้าสดใหม่ลอยคลุ้งในอากาศ“ผมว่าฝากไว้ที่นี่ดีกว่าครับ” เขาตอบพลางยิ้ม “ที่โรงแรมไม่มีทุ่งหญ้ากว้างขนาดนี้ให้เจ้าเทาได้วิ่งเล่น”ลิลลี่พยักหน้าอย่างเข้าใจ “ได้จ้ะ งั้นพี่ขอเก็บค่าฝากไว้หน่อยนะ เจ้าเทาราคา 10 เหรียญทอง ค่าดูแลเดือนละ 50 เหรียญเงิน จ่ายสดเลยมั้ย?”น้ำเสียงเรียบ ๆ ของลิลลี่ฟังดูจริงจังเสียจนหน้าอาเธอร์ซีดในทันที“ฮะ! เจ้าเทาแพงจังเลยครับ!” เขารีบยกมือป้

อาเธอร์กลับมาที่จุดตั้งแคมป์พร้อมตะกร้าเห็ดในมือและหินแบนก้อนใหญ่พอดีมืออีกสองก้อน กองไฟที่เรดและพี่เนดก่อไว้เริ่มส่งแสงสีส้มระยิบระยับ ลมเย็นจากป่าสนพัดผ่านเบา ๆ ทำให้กลิ่นควันไฟลอยคลุ้งไปทั่ว“พี่เรด วันนี้กินเห็ดกันครับ” อาเธอร์พูดพลางยกตะกร้าให้ดูเรดเงยหน้าขึ้นจากกองฟืน “เห็ดอะไร เห็ดพิษรึเปล่า”อาเธอร์หัวเราะเบา ๆ “ไม่ใช่ครับ อันนี้เรียกเห็ดมัตซึทาเกะครับ หอมมากเลยนะพี่”เรดทำหน้าสงสัย “เอิ่มมม... กินได้ใช่มั้ย”“ได้แน่นอนครับ ผมลองกลิ่นแล้ว หอมคล้ายสนกับกลิ่นดิน มันคือสุดยอดวัตถุดิบเลยล่ะ”พูดจบ เขาก็จัดการเอาหินแบนที่เก็บมาวางใกล้กองไฟ รอให้มันร้อนจนได้ที่ จากนั้นใช้มีดบาง ๆ หั่นเห็ดมัตซึทาเกะออกเป็นแผ่นหนาพอดีคำ — เนื้อเห็ดแน่น สีขาวนวล มีลายเส้นอ่อน ๆ พาดตามเนื้อด้านในเสียง ฉ่าาาาา... ด

เรดกลับมาถึงจุดตั้งแคมป์ด้วยสีหน้ากังวล ใจยังเต้นแรงจากการต่อสู้ เขารีบเปิดผ้าเต๊นท์ออก — แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาชะงักงันจนพูดไม่ออกอาเธอร์นั่งขัดสมาธิอยู่กลางเต๊นท์ มีเห็ดมัตซึทาเกะที่ย่างจนส่งกลิ่นหอมหวานวางอยู่ตรงหน้า ควันบาง ๆ ลอยขึ้นช้า ๆ พร้อมกลิ่นเนยละลายที่กำลังซึมเข้าเนื้อเห็ด“เจ้า... นี่มันบ้าไปแล้วเหรอ…” เรดพึมพำเบา ๆ “ข้างนอกมีเลือดสาดเต็มป่า แต่อีน้องคนนี้... กลับมานั่งกินเห็ดย่างอยู่เฉย ๆ เนี่ยนะ?”อาเธอร์หันมามองด้วยแววตาใสซื่อ “โถ่ พี่เรด มันอร่อยขนาดนี้จะให้ผมไม่กินได้เหรอ? พี่จะให้ผมเครียดไปทำไม พี่ไม่เคยได้ยินเหรอครับ—ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรในชีวิต ขอแค่ท้องอิ่ม ทุกปัญหาก็จะเริ่มมีทางออก”เรดยืนมองอยู่อึดใจ ก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ แล้วนั่งลงข้างเตาไฟ “ให้ตายสิ นายนี่มัน... เอาเถอะ กินด้วยละกันนนนน!”เขาคว้าเห็ดที่อาเธอร์ย่างไว้ขึ้นมาชิ้นหนึ่

เขาเดินผ่านถนนหินกรวดที่เริ่มคึกคักด้วยผู้คน ทั้งพ่อค้าแม่ค้ากำลังตั้งร้าน กลิ่นขนมอบและกลิ่นเนยลอยมาตามลม จนเมื่อเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ ตามที่พนักงานบอก เขาก็พบรถเข็นไม้หลังคาผ้าสีซีดที่มีไอร้อนลอยขึ้นมาลุงเจ้าของร้านวัยกลางคนสวมผ้ากันเปื้อนเก่าแต่สะอาด กำลังนวดแป้งด้วยมือเปล่าบนโต๊ะไม้ ใบหน้ามีเหงื่อซึมแต่เปื้อนยิ้ม ข้าง ๆ มีกระทะเหล็กใบใหญ่ที่น้ำมันร้อนจนมีควันบาง ๆ ลอยขึ้นอาเธอร์ยืนดูอยู่ครู่หนึ่งอย่างสนใจ — ลุงคนนั้นหยิบแป้งที่นวดจนเนียนออกมา ใช้มีดตัดเป็นเส้นแป้งเล็ก ๆ ก่อนจับคู่แปะเข้าด้วยกัน แล้วคีบโยนลงในกระทะร้อน ฉ่า! เสียงน้ำมันแตกกระเซ็นกลิ่นหอมของแป้งทอดฟุ้งไปทั่วตรอก“กลิ่นนี้มัน... โอ้ นี่มันปลาท่องโก๋ชัด ๆ!” อาเธอร์อุทานในใจ ตาเป็นประกายลุงคนนั้นพลิกแป้งไปมาอย่างคล่องแคล่วจนได้สีเหลืองทอง แล้วตักขึ้นพักบนตะแกรงให้สะเด็ดน้ำมัน จากนั้นหันไปตักน้ำสีขาวขุ่นจากหม้อทองเหลืองอีกใบใส่ถ้วยดินเผาไอน้ำพวยพุ่ง “ได้แล้วจ้ะ น้ำถั่วขาวร้อน ๆ กับแป้งทอดกรอบ ๆ”อาเธอร์รับถ้วยมาด้วยหัวใจเต้นแรง กลิ่นถั่วเหล