All Chapters of ร้านอาหารและยา จันทร์หอม: Chapter 71 - Chapter 80

“ฮ๊าดดด เช้ยยยยยยย!” เลวิสจามสะท้านพลางเดินดูรอบหมู่บ้าน~เกิดอะไรขึ้นอีกละนี่… ครั้งที่แล้วที่จามแบบนี้ เจ้าเด็กน้อยมาปล้นดอกไม้ข้าไป… ครั้งนี้ก็ยังจามอีก หรือข้าควรรีบกลับบ้านดี~ เลวิสคิดในใจวันนี้หมู่บ้านแสงจันทร์ยังคงสงบเหมือนทุกวันสิ่งที่เปลี่ยนไปคือถนนหลัก — ที่เคยเป็นดินลูกรัง ตอนนี้กลายเป็นพื้นหินเรียบเนียนและเป็นระเบียบ ขอบคุณคะแนนรางวัลจากงานมหกรรมที่อาเธอร์คว้ามาได้ เลวิสอดอมยิ้มไม่ได้ “นี่แหละเด็กน้อย… เริ่มสร้างผลกระทบให้หมู่บ้านจริง ๆ แล้วสินะ”เขาเดินผ่านหน้าบาร์ เห็นปีเตอร์กำลังทำงานอยู่“สวัสดี ปีเตอร์” เลวิสทักทาย“สวัสดีครับ คุณเลวิส โซนบาร์ยังไม่เปิดนะครับ” ปีเตอร์ตอบอย่างสุภาพ“ป่าว ๆ ข้าแวะมาหาเฉย ๆ อยากแอบดูดอกไม้ที่เจ้าหลานตัวน้อยปลูกไว้พอดี”“เอ่อ… อาเธอร์น่าจะอยู

ด้านหนึ่งของพื้นที่มีการกั้นเขตทะเลสาบไว้เป็นวงกว้างด้วยเสาไม้เรียงเป็นระยะ ๆ ที่นั่นเป็นเขตเลี้ยง “ปลาสวรรค์” — ปลาวิเศษเกล็ดใสที่สะท้อนแสงราวกับเศษดวงดาวในยามค่ำคืน เสียงน้ำกระทบแหดัง ซ่า...ซ่า... สม่ำเสมอราวจังหวะของชีวิตอีกฝั่งหนึ่ง มีบ่อดินขุดลึกปกคลุมด้วยเงาไม้จากต้นสนที่ปลูกไว้รอบ ๆ บ่อถูกบุด้วยไม้เรียงแน่น และมี “ตู้ไม้เวท” วางเรียงอยู่ด้านบน ใช้สำหรับเพาะเลี้ยงลูกคลอว์วินตัวเล็ก ๆ ให้คุ้นชินกับน้ำก่อนปล่อยลงบ่อจริงอาเธอร์กวาดตามองโดยรอบ — จากระบบระบายน้ำที่ต่อกับทะเลสาบ ผ่านท่อไม้ไผ่ไปยังบ่อเลี้ยง, รางน้ำที่ไหลวนกลับเข้าสู่ธรรมชาติ, กระทั่งเครื่องมือวัดเวทมนตร์อย่างง่ายที่ชาวบ้านสร้างขึ้นจากผลึกหินจันทรา เขาอดรู้สึกประทับใจไม่ได้“นี่มัน...ครบเลยครับ” เขาพูดพลางยิ้มออกมาอย่างชื่นชมมาร์ธา ผู้หญิงร่างเล็กในชุดทำงานผ้าลินินสีอ่อน ยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ เธอมีผ้าคลุมศีรษะสีฟ้าอ่อนและมือยังเปื้อนเล็กน้อยจากการทาน้ำมันไม้ “สวัสดีจ่ะ อาเธอร์”“โห... งานเนี๊ยบมากเลยครับ แบ่งสั

“ก็คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ทำธุรกิจของตัวเองกันหมดแล้วน่ะสิ ทั้งร้านขนม ร้านเบียร์ ฟาร์ม ปลูกดอกไม้ หรือไม่ก็รับจ้างส่งของให้พวกนักเดินทาง ไม่มีใครอยากมาทำงานประจำเท่าไหร่หรอก” เรดยักไหล่ “แต่ลองติดดูก่อนได้ ถ้าสองสามวันยังไม่มีใครมาสมัคร... อาจต้องเข้าไปที่เมืองนอตติงแฮม ติดต่อให้ศูนย์กลางพ่อค้าช่วยหาคนให้แทน”อาเธอร์พยักหน้าช้า ๆ พลางมองไปทางป้ายประกาศ “เข้าใจแล้วครับ ผมจะลองดูก่อน ขอบคุณพี่เรดมากนะครับ”“ไม่เป็นไร” เรดยิ้มบาง “ว่าแต่ ร้านจันทร์หอมจะเปิดจริงจังแล้วสินะ”“ครับ ผมอยากให้เป็นที่ที่ทุกคนมานั่งกินข้าวด้วยกันได้ เหมือนบ้านเลย”เรดหัวเราะในลำคอ “พูดแบบนี้เมื่อก่อนลุงปีเตอร์ก็พูดเหมือนกันแหละ แต่ตอนนั้นลุงหมายถึงบาร์เบียร์ของเขานะ ฮ่าฮ่า”ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนอาเธอร์จะเดินไปใกล้ป้ายไม้ใหญ่ เขาใช้ค้อนเล็กตอกตะปูทีละตัวอย่างตั้งใจ

“ก็แบบว่า... เวลาลุงพูดกับใครใกล้ ๆ แล้วปากหอม เค้าก็จะรู้สึกดีไงครับ ลุงเองก็พูดด้วยความมั่นใจมากขึ้น ลองคิดดูสิครับ ตอนลุงไปพูดกับคณะกรรมการประกวดดอกไม้ ถ้าลุงปากหอมสดชื่นเหมือนดอกมูนลีฟนี่นะ รับรองว่าดอกไม้ของลุงได้รางวัลแน่”“มาอีกแล้ววว เจ้าเด็กนี่!” เลวิสเทเบียร์อีกอึก แต่หัวเราะออกมา “ก็ช่วยได้สิ คนเราปากหอมก็คุยกับคนอื่นด้วยความมั่นใจขึ้นจริง ๆ นั่นแหละ ข้าเองก็บ้วนปากหลังกินอะไรตลอด จะได้ไม่มีกลิ่น ไม่งั้นเวลาพูดใกล้ ๆ คนอื่น เค้าคงหนีหมด ฮ่า ฮ่า ฮ่า”อาเธอร์ยิ้มมุมปากทันที — เข้าแผนแล้วสิ!เขาหยิบของสองอย่างจากกระเป๋าผ้าเล็ก ๆ บนโต๊ะออกมา — กระปุกไม้ขนาดเท่าฝ่ามือ กับแปรงไม้ไผ่ด้ามเรียวที่ขัดจนเนียนเงา“นี่ครับ คุณลุง” อาเธอร์วางสิ่งของลงตรงหน้า “ยาชนิดที่สองของร้านอาหารและยา จันทร์หอม ของผม ยาสีฟันกลิ่นฮันนี่บลูมกับแปรงสีฟันไม้ไผ่จากป่าแสงจันทร์ ใช้แล้วปากหอมเ

แสงแดดอุ่นยามสายส่องสะท้อนผ่านยอดไม้เหนือท้องทางดินที่ทอดยาวไปยังโซนก่อสร้างร้านอาหาร เสียงฝีเท้าม้าดัง ตึกๆๆๆ ตามจังหวะที่อาเธอร์ควบเจ้าเทาไปอย่างภาคภูมิใจ ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งชัยชนะ — ชัยชนะจาก “ศึกต่อรองกับลุงเลวิส” ที่ยังคงก้องอยู่ในหัวเหมือนเพิ่งจบการรบในจินตนาการ เขาเห็นภาพตัวเองในชุดอัศวินสีขาวเงิน ขี่ม้าขาวเดินเข้าสู่ประตูเมือง เสียงชาวบ้านโห่ร้องก้องไปทั่วถนน “ขอสดุดีท่านอาเธอร์! ผู้พิชิตแห่งสวนดอกไม้!” เด็กๆ โบกผ้าผืนเล็กๆ วิ่งตามขบวน ส่วนคุณแม่บ้านโปรยกลีบดอกไม้ลงมาต้อนรับ เหล่าผู้คนชูมือขึ้นดั่งขอบคุณฮีโร่ที่ช่วยหมู่บ้านให้รอดจากวิกฤตการณ์ทางการเกษตรแต่แล้วเสียง ฮี้~ ของเจ้าเทาก็ดึงอาเธอร์กลับสู่ความจริง ม้าคู่ใจสะบัดหัวเบาๆ เหมือนจะบอกว่า “พอได้แล้วมั้ง ฮีโร่”อาเธอร์หัวเราะในลำคอ “ฮ่าๆๆ รู้ทันอีกแล้วสิ เจ้าเทา”เมื่อมาถึงบริเวณร้านอาหาร ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาพองโตขึ้นกว่าเดิม โครงไม้เริ่มตั้งขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง ผนังบางส่วนถูกตีเรียงแนบแน่นจนเห็นเป็นแนวห้องชัดเจน กล