Todos los capítulos de ร้านอาหารและยา จันทร์หอม: Capítulo 1 - Capítulo 10

กลางหุบเขาอันเงียบสงบ มีหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ผู้คนเรียกกันว่า หมู่บ้านแสงจันทร์ หมู่บ้านนี้ไม่ได้ปรากฏอยู่บนแผนที่ใหญ่ของอาณาจักร เป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ที่นักเดินทางบางคนบังเอิญผ่านมาแล้วจดจำเอาไว้ ทว่าความโดดเด่นของมันไม่ได้อยู่ที่ทำเล แต่อยู่ที่ บรรยากาศอบอุ่น และผู้คนที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขท่ามกลางหุบเขายามเช้า หมู่บ้านเต็มไปด้วยเสียงไก่ขันและเสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่นบนถนนดิน บ้านแต่ละหลังสร้างด้วยไม้จากป่าลึก หลังคามุงด้วยฟางหนาเพื่อกันฝนและหิมะ ฤดูหนาวที่นี่โหดร้ายกว่าที่ใครคิด แต่ผู้คนก็อยู่กันอย่างเข้มแข็งและช่วยเหลือกันเสมอยามกลางวัน แสงอาทิตย์ส่องผ่านทิวเขา สะท้อนลงสู่ทุ่งนาและลำธารเล็ก ๆ ที่ไหลคดเคี้ยวรอบหมู่บ้าน ผู้ชายบางคนออกล่าสัตว์ในป่า หญิงสาวบางคนไปตักน้ำหรือเก็บสมุนไพร เด็กเล็กช่วยแม่เลี้ยงแพะและแกะ เป็นวิถีชีวิตที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความหมายและยามค่ำคืน… หมู่บ้านแห่งนี้จะเต็มไปด้วยแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาจนทุกคนเชื่อว่า “แสงจันทร์คือสิ่งคุ้มครอง” ชื่อ หมู่บ้านแสงจันทร์ จึงไม่ได้ตั้งขึ้นเล่น ๆ แต่คือความเชื่อที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคนหัวใจของหมู่บ้าน ไม่ใช่โบสถ์หรือศาลากลาง ห

แขกประจำของโรงแรมมีเพียงคนเดียวคือคุณลุงไซรัส ตาแก่เครายาวที่ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ วันๆ นั่งเขียนนิยายเกี่ยวกับโลกวิเศษ โลกที่ไม่มีเวทมนตร์ ทุกคนในโลกนั้นพยายามสร้างสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง ลุงไซรัสเรียกสิ่งเหล่านั้นว่า “เทคโนโลยี” และ “วิทยาศาสตร์” แม้จะเป็นสิ่งที่ต่างจากโลกเวทมนตร์ที่อาเธอร์อาศัยอยู่ แต่โลกที่ลุงไซรัสสร้างก็ชวนให้คนอ่านหลงใหล นิยายของลุงไซรัสไม่ธรรมดาเลย กลายเป็นนิยายขายดีอันดับต้นๆ ของอาณาจักร เพราะเต็มไปด้วยจินตนาการ ความคิดสร้างสรรค์เขาเคาะประตูเบาๆ “คุณลุงครับ ผมจะไปที่กองคาราวานพ่อค้า คุณลุงจะฝากซื้ออะไรมั้ยครับ?”ประตูเปิดออกมาเผยตาแก่ที่มีหนวดเครายาวสีเทาขาว ดวงตาสีฟ้าอ่อนอบอุ่นเต็มไปด้วยความใจดี และมีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้จะเป็นเช้าที่เงียบสงบ ลมหายใจของลุงไซรัสก็ยังคงนิ่งสงบราวกับอ่านหนังสืออยู่“ฝากช่วยดูกระดาษกับหมึกให้หน่อยนะ อาเธอร์ พอดีที่มีอยู่ใกล้จะหมดแล้ว” เสียงลุงไซรัสเรียบง่ายแต่แฝงความอบอุ่นอาเธอร์พยักหน้า พร้อมกับมองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าและสมุดร่างเรื่องราวต่างโลก ชั้นวางไม้เต็มไปด้วยขวดหมึก หลอดปากกา และกระดาษหลายขนาด ทุกอย่างสะท

อาเธอร์ตั้งกระทะใบใหญ่ลงบนเตา หยดน้ำมันใสสะอาดลงไป พริบตาเดียวกลิ่นหอมมันก็เริ่มโชยตามไอร้อน“เอาล่ะ…งานนี้ฝากอนาคตไว้กับ คลอว์วินทอดสามเกลอ เลยละกัน”เขาตักสามเกลอที่โขลกจนเข้ากันดีแล้วใส่ลงในน้ำมัน ฉ่าาาา! เสียงแตกซู่ดังลั่น กลิ่นหอมกระเทียม พริกไทย รากผักชีอบอวลราวกับมนตร์สะกดจากนั้น เขาจับ “คลอว์วิน” ที่หมักไว้เบาๆ แล้วหย่อนลงไปในกระทะทันทีที่เนื้อสัมผัสความร้อน แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็วาบขึ้นมาจากเปลือก เนื้อมันดิ้นกระตุกราวกับยังมีพลังต่อต้าน พลังเวทลมเฉือนสะท้อนออกมาเป็นคลื่นเล็กๆ ฟู่! จนฟองน้ำมันแตกกระเซ็น“โอ้โห…จะลงกระทะยังทำตัวเป็นนักสู้สินะ” อาเธอร์หัวเราะ แต่สองมือก็กดตะหลิวแน่นคุมไว้เสียง ฉ่าาาาา!! ดังสะท้อนดังกว่าเดิมจนคล้ายเสียงปรบมือนับสิบครั้งกลิ่นสามเกลอซึมเข้าไปในเนื้อของคลอว์วิน เนื้อใสที่เคยทอประกายเริ่มกลายเป็นสีส้มทองราวอัญมณีถูกไฟขัดเงา พร้อมเส้นลมบางๆ ฟุ้งออกมาราวกับหมอกเวทมนตร์เขารีบกลับตัวคลอว์วินทีละด้าน ก้ามเงินที่เคยแผ่วพลังน่าหวาดกลัว บัดนี้กลับงดงามเหมือนเครื่องประดับจากสวรรค์น้ำมันแตกซู่สุดท้าย ก่อนที่เสียงจะเบาลง อาเธอร์ตักขึ้นมาวางเรียงบนจานไม้ ราดด้วย

หลังจากเสร็จกิจวัตรช่วงเช้า — ทั้งรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน ช่วยคุณแม่จัดโต๊ะ และดูแลสัตว์เลี้ยงเวทบางตัวในคอก — อาเธอร์ก็เดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร ครอบครัวเล็กๆ ยังคงพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนเช่นทุกวันกลิ่นหอมของชาคาโมมายล์และขนมปังอบใหม่ลอยคลุ้งทั่วห้อง ครัวไม้สีน้ำผึ้งอบอุ่นด้วยแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่าง กระจกสะท้อนให้เห็นละอองฝุ่นระยิบราวกลิตเตอร์ในอากาศ เสียงหัวเราะของซาร่าแม่ของเขาดังแผ่วเบา เมื่อพูดถึงเรื่องเมื่อคืน ที่ทุกคนได้ลิ้มลอง “คลอว์วินทอดสามเกลอ” จนต้องขอเพิ่มจานแล้วจานเล่าปีเตอร์ ผู้เป็นพ่อยกแก้วน้ำสมุนไพรขึ้นจิบ ก่อนจะยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้อาเธอร์ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ“อาเธอร์ นี่จดหมายของลูก... จดหมายจากคุณลุงเลวิสหน่ะ”“หืมม?” อาเธอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ปกติลุงเลวิสจะเขียนถึงพ่อกับแม่นี่ครับ ทำไมรอบนี้ถึงจ่าหน้าซองถึงผมหละ?”เด็กชายแกะซองออกอย่างระมัดระวัง กระดาษที่ใช้เป็นกระดาษไม้กลิ่นหอมบาง ๆ คล้ายกลิ่นลาเวนเดอร์ที่ปลูกหน้าบ้านของลุง ตัวอักษรเขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้มมีลายมือประณีตดังเช่นคนใจเย็น~อาเธอร์ตัวน้อย ขอบคุณสำหรับอาหารที่แปลกใหม่และอร่อยเหลือเชื่อ คลอว์วินทอดสามเก

“ท่านพ่อ ท่านแม่ คุณลุงเลวิสบอกว่า อยากให้ผมเป็นตัวแทนหมู่บ้านไปจัดบูธที่งานมหกรรมในเมืองนอตติงแฮมครับ”อาเธอร์พูดพลางทำตาใสๆ เป็นประกาย เหมือนลูกสุนัขตัวน้อยที่กำลังรอของกินจากเจ้าของ“ลุยเลยลูกพ่อ!!” ปีเตอร์ตอบอย่างรวดเร็ว“ไม่ได้!!”เสียงของซาร่าดังแทรกขึ้นทันที ทั้งพ่อและลูกสะดุ้งพร้อมกัน“ลูกยังเพิ่งจะสิบสี่ จะให้เดินทางไปเมืองหลวงตั้งสามวันได้ยังไง” เธอเท้าเอวมองลูกชายด้วยแววตาเข้มงวดแต่ก่อนที่บรรยากาศจะตึงเกินไป เสียงเปิดประตูดังแอ๊ด...“ฉันไม่ให้เจ้าหลานตัวน้อยไปคนเดียวหรอกน่า”คุณลุงเลวิสในชุดเสื้อกั๊กขนแกะเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “ฉันจะให้รินกับเรดตามไปด้วย ถือว่าเป็นตัวแทนหมู่บ้านชุดเล็ก ช่วยกันให้เต็มที่ ครั้งนี้ถ้าทำได้ดี หมู่บ้านเราอาจได้การสนับสนุนจากอาณาจักรเพิ่มอีกหลายเท่าเลยนะ”“ริน — หลานสาวของลุงเลวิส”หญิงสาววัยสิบแปดปี มีผมยาวสีฟ้าอ่อนระยับเหมือนแสงน้ำยามต้องจันทร์ ดวงตาสีเงินใสจับแสงราวกับเกล็ดน้ำแข็ง เธอสวมเสื้อคลุมจอมเวทสีขาวฟ้า ปักตราโรงเรียน อาร์เดนการ์ท — โรงเรียนเวทระดับสูงสุดแห่งอาณาจักรทางเหนือที่ขึ้นชื่อเรื่องศาสตร์แห่งธาตุน้ำนิสัยของรินสงบ เยือกเย็นเหม