ร้านอาหารและยา จันทร์หอม

ร้านอาหารและยา จันทร์หอม

last updateLast Updated : 2026-02-04
By:  JeebMuUpdated just now
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
17views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

กลางหมู่บ้านเล็ก ๆ มีร้านอาหารชื่อ "ร้านอาหารและยา จันทร์หอม" ร้านที่เสิร์ฟทั้งมื้ออร่อยและยารักษา ผู้คนมากมายต่างหลั่งไหลเข้ามา บ้างเพื่อดับความหิว บ้างเพื่อเยียวยาบาดแผลใจ

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1

I walked into the law office with my divorce papers clutched in my hand. Four years. Four years as Sophia Moretti, wife of James Moretti, heir to the most powerful mafia family in the city.

Today, it ended.

The lawyer didn’t even look up when I walked in.

"I’d like to file for divorce," I said, placing the papers on his desk.

He finally glanced at me—messy ponytail, faded jeans, my backpack still slung over one shoulder. His expression turned stern. "Young lady, divorce isn’t something you file on a whim."

I understood why he didn’t take me seriously. I looked like a college student who had wandered into the wrong office, not someone who had been married for four years.

But I was prepared.

"Just stamp the papers," I said calmly. "I’ll get my husband’s signature."

The Moretti estate was too quiet when I returned. The guards at the gate didn't even blink as I passed—just another invisible fixture in James' world.

I headed straight for James' study. The door was slightly open, and I could hear laughter inside.

Then I smelled it.

Truffles.

James always said he hated strong smells in the house. No garlic, no fish, nothing that lingered. But now, the air was thick with the scent of expensive white truffles, the kind you only get if you are the right person.

I pushed the door open.

There he was. James Moretti, my husband, sitting at his desk, relaxed in a way I'd never seen with me. And beside him was Vicky Rossi, his childhood best friend, back in the city this year after her divorce.

She was feeding him a piece of bread covered in truffles, her fingers lingering just a second too long.

Then James saw me. His smile disappeared.

"Sophia," he said, voice cool. "I didn't expect you back so soon."

Vicky turned, her perfect red lips curling into a smile. "Oh, Sophia! We were just having a snack. There's only enough for two, but I'm sure we can—”

"I'm fine." I cut her off, stepping forward.

I slid the document across the polished mahogany desk, the rustle of paper unnaturally loud in the silent study. James barely glanced up from his whiskey with his glass froze midway to his lips. James' eyes narrowed slightly. "What's this?"

"The university needs a signed safety liability form," I flipped it open to the signature page.

"For my research project," I swallowed. "Since you're my only family now."

The truth sat heavy between us. My parents had been gone for years, killed in a suspicious car accident that first pushed me into James' world. He knew better than anyone how alone I was.

James frowned, "Let me see that—" My nerves suddenly tightened like piano wires. He never asked to read anything. Normally he'd just sign whatever university paperwork I put in front of him without a second glance.

Why today? Why now?

"Oh James," Vicky laughed, placing a hand on his arm. "You're too serious! It's just a form. You remember how many forms we had to sign for the charity gala last month?"

As the heiress to Rossi Enterprises, one of the Moretti family's most important business partners, Vicky had moved effortlessly in James' world since her return. They were always together now, at galas, auctions, and those smoky backroom poker games where deals got made. Everywhere James went these days, Vicky seemed to appear at his elbow, her designer dresses complementing his tailored suits like they were a matched set.

He hesitated, then grabbed his fountain pen and signed with a quick flourish, the same way he signed death warrants and business deals.

I took the papers back before he could see the bold "DIVORCE PETITION" header on the first page.

Vicky smirked, "Honestly, James, you treat her more like a kid sister than a wife."

James didn't deny it. Just took a sip of whiskey.

I turned and walked out before they could see my hands shake.

The door closed behind me.

I was free.

Walking through the marble halls of the Moretti mansion, I clutched the signed divorce papers in my hand. The ink was barely dry, but the marriage had been over long before today.

I remembered how different James used to be. The way his warm hands would trace my spine when he thought I was asleep. The possessive way he'd pull me into shadowed corners at family gatherings, his mouth hot against mine.

Now he barely looked at me.

My parents died when I was sixteen. Don Moretti, the reigning head of the Moretti mafia family at the time, took me in as a favor to my father—his former driver who'd taken a bullet for him. That's how I ended up living under the same roof as James Moretti.

James was everything I shouldn't want. Cold. Dangerous. Ruthless. By twenty-five, he'd already taken over half his father's operations. The newspapers called him a "young entrepreneur." The streets knew better.

I kept my distance at first. Made myself invisible. Until that night four years ago, when James came home covered in someone else's blood.

He found me in the kitchen patching up my own knife wound, a gift from one of his father's men who thought the boss's charity case made easy prey.

James didn't speak. Just took the bandages from my shaking hands and cleaned the cut himself. When his thumb brushed my inner thigh, I should have pushed him away.

Instead, I pulled him closer.

We married three weeks later. A business arrangement, James called it. Protection for me, legitimacy for him. I almost believed him—until Vicky Rossi came back to town and suddenly his late meetings doubled.

Vicky. The Rossi heiress. Their construction empire worked closely with the Moretti family. Since returning after her divorce, And now that her French husband had filed for divorce, she'd become a constant presence——slipping into James' meetings, his cars, his life.

Last month proved it.

I'd waited six hours at Dante's—the restaurant James owned through a shell company—for our anniversary dinner. His right-hand man Michael finally showed up at midnight with a diamond bracelet and an excuse about "business troubles."

The next morning, I saw the photos in the gossip column: James and Vicky at the opera, her fingers tucked in his tuxedo pocket where he usually kept his gun.

That's when I started planning my exit.

The divorce papers were my final exam. James signed them without reading—too distracted by Vicky feeding him stolen glances and stolen kisses.

Now, standing in the mansion's gilded foyer, I traced the notary's embossed seal with my thumb. In a month, this paper would be my ticket to freedom.

No more gilded cages. No more pretending.

James could keep his empire. His violence. His Vicky.

I wanted my life back.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
ตอนที่ 1
กลางหุบเขาอันเงียบสงบ มีหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ผู้คนเรียกกันว่า หมู่บ้านแสงจันทร์ หมู่บ้านนี้ไม่ได้ปรากฏอยู่บนแผนที่ใหญ่ของอาณาจักร เป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ที่นักเดินทางบางคนบังเอิญผ่านมาแล้วจดจำเอาไว้ ทว่าความโดดเด่นของมันไม่ได้อยู่ที่ทำเล แต่อยู่ที่ บรรยากาศอบอุ่น และผู้คนที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขท่ามกลางหุบเขายามเช้า หมู่บ้านเต็มไปด้วยเสียงไก่ขันและเสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่นบนถนนดิน บ้านแต่ละหลังสร้างด้วยไม้จากป่าลึก หลังคามุงด้วยฟางหนาเพื่อกันฝนและหิมะ ฤดูหนาวที่นี่โหดร้ายกว่าที่ใครคิด แต่ผู้คนก็อยู่กันอย่างเข้มแข็งและช่วยเหลือกันเสมอยามกลางวัน แสงอาทิตย์ส่องผ่านทิวเขา สะท้อนลงสู่ทุ่งนาและลำธารเล็ก ๆ ที่ไหลคดเคี้ยวรอบหมู่บ้าน ผู้ชายบางคนออกล่าสัตว์ในป่า หญิงสาวบางคนไปตักน้ำหรือเก็บสมุนไพร เด็กเล็กช่วยแม่เลี้ยงแพะและแกะ เป็นวิถีชีวิตที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความหมายและยามค่ำคืน… หมู่บ้านแห่งนี้จะเต็มไปด้วยแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาจนทุกคนเชื่อว่า “แสงจันทร์คือสิ่งคุ้มครอง” ชื่อ หมู่บ้านแสงจันทร์ จึงไม่ได้ตั้งขึ้นเล่น ๆ แต่คือความเชื่อที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคนหัวใจของหมู่บ้าน ไม่ใช่โบสถ์หรือศาลากลาง ห
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
ตอนที่ 2
ห้องของผมมีเพียงเตียงไม้ โต๊ะเล็ก ๆ และตะเกียงน้ำมัน ไม่มีอะไรหรูหรา แต่ผมกลับรู้สึกอบอุ่นกว่าห้องแคบ ๆ ในคอนโดเก่า ๆ ที่กรุงเทพฯ เสียอีกผมนั่งลงบนเตียง พลางคิดถึงความต่างของโลกทั้งสอง ในโลกเก่า ผมต้องสู้กับค่าเช่า ค่าน้ำค่าไฟ และลูกค้าที่เอาแต่บ่นเรื่องอาหารแพงเกินไป แต่ในโลกใหม่นี้ สิ่งที่ต้องกังวลกลับเป็น “พ่อจะเปิดถังเบียร์อีกหรือไม่” …ช่างเป็นชีวิตที่เรียบง่ายเกินคาดแน่นอนว่าผมเคยสงสัย ว่าทำไมถึงได้มาเกิดใหม่ คนอื่นที่ถูกส่งมาต่างมี “ระบบ” คอยช่วยเหลือ แต่ผม… ผ่านมา 14 ปีเต็มแล้ว กลับไม่เห็นเงาของระบบนั้นเลยสักครั้งผมเริ่มชินกับความคิดว่า บางทีคงไม่มีระบบให้ผมก็ได้ทว่า .. .ติ๊งงงงงง!!!เสียงใส ๆ ดังขึ้นในหัว ตามมาด้วยหน้าต่างกึ่งโปร่งใสที่ลอยขึ้นมาตรงหน้า[ระบบ: ขอต้อนรับคุณละมุน เข้าสู่โลกแห่งเวทมนตร์และสัตว์วิเศษ]ผมนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ“หา? ผ่านมาตั้งสิบสี่ปี เพิ่งจะมาทักเนี่ยนะ?” ผมหาววอด พลางโบกมือไล่เหมือนปัดยุง “ไป ๆ พรุ่งนี้ค่อยมาคุย วันนี้ฉันจะนอน”ว่าจบ ผมก็ดับตะเกียง ล้มตัวลงบนเตียงอย่างไม่สนใจ[ ระบบ: ....กำลังประมวลผล.... ]เสียงในหัวเหมือนจะพ
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
ตอนที่ 3
แขกประจำของโรงแรมมีเพียงคนเดียวคือคุณลุงไซรัส ตาแก่เครายาวที่ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ วันๆ นั่งเขียนนิยายเกี่ยวกับโลกวิเศษ โลกที่ไม่มีเวทมนตร์ ทุกคนในโลกนั้นพยายามสร้างสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง ลุงไซรัสเรียกสิ่งเหล่านั้นว่า “เทคโนโลยี” และ “วิทยาศาสตร์” แม้จะเป็นสิ่งที่ต่างจากโลกเวทมนตร์ที่อาเธอร์อาศัยอยู่ แต่โลกที่ลุงไซรัสสร้างก็ชวนให้คนอ่านหลงใหล นิยายของลุงไซรัสไม่ธรรมดาเลย กลายเป็นนิยายขายดีอันดับต้นๆ ของอาณาจักร เพราะเต็มไปด้วยจินตนาการ ความคิดสร้างสรรค์เขาเคาะประตูเบาๆ “คุณลุงครับ ผมจะไปที่กองคาราวานพ่อค้า คุณลุงจะฝากซื้ออะไรมั้ยครับ?”ประตูเปิดออกมาเผยตาแก่ที่มีหนวดเครายาวสีเทาขาว ดวงตาสีฟ้าอ่อนอบอุ่นเต็มไปด้วยความใจดี และมีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้จะเป็นเช้าที่เงียบสงบ ลมหายใจของลุงไซรัสก็ยังคงนิ่งสงบราวกับอ่านหนังสืออยู่“ฝากช่วยดูกระดาษกับหมึกให้หน่อยนะ อาเธอร์ พอดีที่มีอยู่ใกล้จะหมดแล้ว” เสียงลุงไซรัสเรียบง่ายแต่แฝงความอบอุ่นอาเธอร์พยักหน้า พร้อมกับมองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าและสมุดร่างเรื่องราวต่างโลก ชั้นวางไม้เต็มไปด้วยขวดหมึก หลอดปากกา และกระดาษหลายขนาด ทุกอย่างสะท
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
ตอนที่ 4
“นี่มัน…กุ้งนี่!!”เสียงของเขาดังจนเด็กๆ แถวนั้นหันมามอง ขณะที่พ่อค้าเฒ่าทอมสันหัวเราะหึๆ แคะฟันด้วยเล็บแล้วตอบเสียงทุ้ม“กุ้ง…? โฮ่ๆ ที่นี่ใครเขาเรียกกุ้งกันเล่าเด็กน้อย พวกข้าน่ะเรียกว่า คลอว์วิน ต่างหาก”อาเธอร์รีบก้าวเข้าไปใกล้ ตาแทบไม่กะพริบ มองเจ้าคลอว์วินสิบกว่าตัวดิ้นพล่านอยู่ในตะกร้า ก้ามแวววาวส่องประกายเหมือนโลหะชุบคมราวใบมีด ขณะขยับ มันยังทิ้งร่องรอยเป็นเส้นบางๆ ลอยวูบในอากาศ ราวกับใบมีดลมเฉือนที่ตัดแม้แต่ฝุ่น“คุณทอมสันครับ…กุ—เอ่อ คลอว์วินพวกนี้ ขายยังไงเหรอครับ? ผมไม่เคยเห็นคุณลุงเอามาส่งที่โรงแรมเลยสักที”ทอมสันเลิกคิ้ว หัวเราะพรืด “ฮ่าๆๆ โรงแรมเจ้าจะเอาพวกมันไปทำอะไรกัน? ที่นี่ใครเขากินคลอว์วินกันเล่า! คนทั้งหมู่บ้านเขาก็เอาแต่ก้ามมันไปตีเป็นใบมีด หรือลอกเปลือกแข็งๆ มาขัดเป็นเกราะ ต้มกินน่ะรึ? เจ้าอยากให้ไส้ขาดก่อนถึงปากหรือไง”อาเธอร์นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงท้องร้องโครกออกมาเบาๆ ความทรงจำในอดีตชาติประดังขึ้นมา—กุ้งเผาน้ำจิ้มซีฟู้ด กุ้งทอดกระเทียมพริกไทย กุ้งนึ่งนมสด…น้ำลายแทบไหล“หืม…ที่นี่ไม่กินกุ้งงั้นเหรอ?” เขาพึมพำกับตัวเอง“ฮึ เจ้านี่พูดอะไรแปลกๆ อีกแล้ว” ทอ
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
ตอนที่ 5
อาเธอร์ตั้งกระทะใบใหญ่ลงบนเตา หยดน้ำมันใสสะอาดลงไป พริบตาเดียวกลิ่นหอมมันก็เริ่มโชยตามไอร้อน“เอาล่ะ…งานนี้ฝากอนาคตไว้กับ คลอว์วินทอดสามเกลอ เลยละกัน”เขาตักสามเกลอที่โขลกจนเข้ากันดีแล้วใส่ลงในน้ำมัน ฉ่าาาา! เสียงแตกซู่ดังลั่น กลิ่นหอมกระเทียม พริกไทย รากผักชีอบอวลราวกับมนตร์สะกดจากนั้น เขาจับ “คลอว์วิน” ที่หมักไว้เบาๆ แล้วหย่อนลงไปในกระทะทันทีที่เนื้อสัมผัสความร้อน แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็วาบขึ้นมาจากเปลือก เนื้อมันดิ้นกระตุกราวกับยังมีพลังต่อต้าน พลังเวทลมเฉือนสะท้อนออกมาเป็นคลื่นเล็กๆ ฟู่! จนฟองน้ำมันแตกกระเซ็น“โอ้โห…จะลงกระทะยังทำตัวเป็นนักสู้สินะ” อาเธอร์หัวเราะ แต่สองมือก็กดตะหลิวแน่นคุมไว้เสียง ฉ่าาาาา!! ดังสะท้อนดังกว่าเดิมจนคล้ายเสียงปรบมือนับสิบครั้งกลิ่นสามเกลอซึมเข้าไปในเนื้อของคลอว์วิน เนื้อใสที่เคยทอประกายเริ่มกลายเป็นสีส้มทองราวอัญมณีถูกไฟขัดเงา พร้อมเส้นลมบางๆ ฟุ้งออกมาราวกับหมอกเวทมนตร์เขารีบกลับตัวคลอว์วินทีละด้าน ก้ามเงินที่เคยแผ่วพลังน่าหวาดกลัว บัดนี้กลับงดงามเหมือนเครื่องประดับจากสวรรค์น้ำมันแตกซู่สุดท้าย ก่อนที่เสียงจะเบาลง อาเธอร์ตักขึ้นมาวางเรียงบนจานไม้ ราดด้วย
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
ตอนที่ 6
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบโต๊ะ ทุกคนไม่รู้จะเริ่มจากคำถามไหนดี—เพราะกลิ่นหอมขนาดนี้ ราวกับต้องมนต์สะกดอาเธอร์ถือจานทองเหลืองขนาดพอดีมือเดินตรงไปหาชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่มุมโต๊ะ พร้อมพูดว่า “นี่คือคลอว์วินทอดสามเกลอครับคุณลุงทอมสัน” เด็กชายกล่าวพร้อมรอยยิ้มทอมสันก้มมองจานตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว “ไหนอะ!? เจ้าคลอว์วินตัวที่มีก้ามยาวเป็นศอก เกราะแข็งเหมือนเหล็กนี่น่ะหรือ? ทำไมมันถึงกลายเป็นเนื้อขาว ๆ เด้ง ๆ แบบนี้ไปได้...”เขาพึมพำพลางใช้ส้อมจิ้มเบา ๆ เนื้อทอดนั้นดูเด้งนุ่ม มีน้ำมันใสสะท้อนแสงตะเกียงระยิบระยับ กลิ่นหอมละมุนคล้ายเครื่องเทศผสมดอกไม้จันทร์ลอยขึ้นแตะจมูกอาเธอร์ยกมือห้ามเบา ๆ “อย่าเพิ่งสงสัยครับคุณลุง ลองชิมก่อน—คำแรก กินเปล่า ๆ ไม่ต้องจิ้มอะไร ส่วนคำที่สอง ลองแตะเกลือนิดหนึ่งครับ”ทอมสันเลิกคิ้ว แต่ก็ทำตาม เขาตักคำเล็ก ๆ เข้าปาก—กรุบ...เสียงเคี้ยวเบา ๆ ดังท่ามกลางความเงียบที่ทุกคนจับตาดูอยู่จากนั้น...แววตาของลุงทอมสันก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับรสชาติระเบิดออกในปาก กลิ่นหอมหวานของเนื้อคลอว์วินผสมรสเค็มละมุนของน้ำมันสมุนไพรซึมทั่วลิ้น ก่อนกลายเป็นรสกลมกล่อมอุ่นลึก เหมือนมีมานาอ่อน ๆ แผ่
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
ตอนที่ 7
หลังจากเสร็จกิจวัตรช่วงเช้า — ทั้งรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน ช่วยคุณแม่จัดโต๊ะ และดูแลสัตว์เลี้ยงเวทบางตัวในคอก — อาเธอร์ก็เดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร ครอบครัวเล็กๆ ยังคงพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนเช่นทุกวันกลิ่นหอมของชาคาโมมายล์และขนมปังอบใหม่ลอยคลุ้งทั่วห้อง ครัวไม้สีน้ำผึ้งอบอุ่นด้วยแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่าง กระจกสะท้อนให้เห็นละอองฝุ่นระยิบราวกลิตเตอร์ในอากาศ เสียงหัวเราะของซาร่าแม่ของเขาดังแผ่วเบา เมื่อพูดถึงเรื่องเมื่อคืน ที่ทุกคนได้ลิ้มลอง “คลอว์วินทอดสามเกลอ” จนต้องขอเพิ่มจานแล้วจานเล่าปีเตอร์ ผู้เป็นพ่อยกแก้วน้ำสมุนไพรขึ้นจิบ ก่อนจะยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้อาเธอร์ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ“อาเธอร์ นี่จดหมายของลูก... จดหมายจากคุณลุงเลวิสหน่ะ”“หืมม?” อาเธอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ปกติลุงเลวิสจะเขียนถึงพ่อกับแม่นี่ครับ ทำไมรอบนี้ถึงจ่าหน้าซองถึงผมหละ?”เด็กชายแกะซองออกอย่างระมัดระวัง กระดาษที่ใช้เป็นกระดาษไม้กลิ่นหอมบาง ๆ คล้ายกลิ่นลาเวนเดอร์ที่ปลูกหน้าบ้านของลุง ตัวอักษรเขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้มมีลายมือประณีตดังเช่นคนใจเย็น~อาเธอร์ตัวน้อย ขอบคุณสำหรับอาหารที่แปลกใหม่และอร่อยเหลือเชื่อ คลอว์วินทอดสามเก
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
ตอนที่ 8
ลุงเลวิสหัวเราะเบา ๆ “โอ้ เอางี้ ลุงเล่าก่อนละกัน”ชายชราลูบเคราสีขาวบางก่อนเริ่มเล่า “งานมหกรรมประจำปีเป็นงานใหญ่ของอาณาจักรเลยนะ แต่ละเมืองและหมู่บ้านจะได้สิทธิ์เปิดบูธของตนเอง เพื่อขายสินค้าท้องถิ่น หรือโชว์สิ่งพิเศษของพื้นที่นั้น ๆ หมู่บ้านใหญ่ ๆ จะได้พื้นที่บูธกว้าง แต่หมู่บ้านเรา... ก็แค่สองคูณสองเมตรเท่านั้นแหละ ฮ่า ๆ”“ปกติลุงจะเอาต้นไม้ที่ปลูกไว้หน้าบ้านไปตอนกิ่งขายหน่ะ แต่พอลุงได้ชิมอาหารของหลาน ลุงคิดว่ามันน่าจะทำให้คนทั้งงานหันมามองหมู่บ้านเรามากกว่ากิ่งไม้สักกำมือ”“แล้วหมู่บ้านจะได้อะไรจากงานนี้เหรอครับ?”“ได้คะแนนจ้ะ!”ลุงเลวิสชูนิ้วขึ้นอย่างกระตือรือร้น ดวงตาเป็นประกายราวกับเด็กที่กำลังพูดถึงของเล่นชิ้นโปรด “แต่ละบูธจะได้รับคะแนนจากหลายปัจจัย ทั้งยอดขาย ความนิยมของผู้เข้าชม และการโหวตจากคณะกรรมการของอาณาจักร ยิ่งคะแนนสูงเท่าไหร่ หมู่บ้านก็จะได้รับการสนับสนุนมากขึ้นจากอาณาจักร”อาเธอร์เบิกตากว้าง “มีจัดอันดับด้วยเหรอครับ?”“มีสิ ตอนนี้ของเรามีคะแนน... เอิ่ม...”อาเธอร์เอนตัวเล็กน้อย เอียงคอรอฟัง “เอิ่มอะไรเหรอครับ คุณลุง?”“ก็... แค่ 85 คะแนน อันดับ 426 จาก 450 หมู่บ้าน
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
ตอนที่ 9
“ท่านพ่อ ท่านแม่ คุณลุงเลวิสบอกว่า อยากให้ผมเป็นตัวแทนหมู่บ้านไปจัดบูธที่งานมหกรรมในเมืองนอตติงแฮมครับ”อาเธอร์พูดพลางทำตาใสๆ เป็นประกาย เหมือนลูกสุนัขตัวน้อยที่กำลังรอของกินจากเจ้าของ“ลุยเลยลูกพ่อ!!” ปีเตอร์ตอบอย่างรวดเร็ว“ไม่ได้!!”เสียงของซาร่าดังแทรกขึ้นทันที ทั้งพ่อและลูกสะดุ้งพร้อมกัน“ลูกยังเพิ่งจะสิบสี่ จะให้เดินทางไปเมืองหลวงตั้งสามวันได้ยังไง” เธอเท้าเอวมองลูกชายด้วยแววตาเข้มงวดแต่ก่อนที่บรรยากาศจะตึงเกินไป เสียงเปิดประตูดังแอ๊ด...“ฉันไม่ให้เจ้าหลานตัวน้อยไปคนเดียวหรอกน่า”คุณลุงเลวิสในชุดเสื้อกั๊กขนแกะเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “ฉันจะให้รินกับเรดตามไปด้วย ถือว่าเป็นตัวแทนหมู่บ้านชุดเล็ก ช่วยกันให้เต็มที่ ครั้งนี้ถ้าทำได้ดี หมู่บ้านเราอาจได้การสนับสนุนจากอาณาจักรเพิ่มอีกหลายเท่าเลยนะ”“ริน — หลานสาวของลุงเลวิส”หญิงสาววัยสิบแปดปี มีผมยาวสีฟ้าอ่อนระยับเหมือนแสงน้ำยามต้องจันทร์ ดวงตาสีเงินใสจับแสงราวกับเกล็ดน้ำแข็ง เธอสวมเสื้อคลุมจอมเวทสีขาวฟ้า ปักตราโรงเรียน อาร์เดนการ์ท — โรงเรียนเวทระดับสูงสุดแห่งอาณาจักรทางเหนือที่ขึ้นชื่อเรื่องศาสตร์แห่งธาตุน้ำนิสัยของรินสงบ เยือกเย็นเหม
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
ตอนที่ 10
เสียงหัวเราะสามเสียงดังคลอไปกับเสียงแม่น้ำ บรรยากาศรอบข้างอ่อนโยนราวกับเวลาหยุดนิ่งเมื่อทุกอย่างสงบลง ลุงทอมสันหันกลับไปมองกองลังไม้ด้านหลัง“จะว่าไป พอดีลุงเพิ่งเก็บคลอว์วินได้อีกเยอะเลย เจ้าพวกนี้ปีนี้มันออกไข่มากกว่าทุกปี เหมือนจะรับรู้ได้ว่าฤดูหนาวจะมาถึงเร็ว”ชายแก่พูดพร้อมหยิบขึ้นมาให้ดู ตัวคลอว์วินสะท้อนแสงจันทร์จนเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนเรืองรองอาเธอร์มองมันด้วยสายตาเป็นประกาย “อื้อหือ… ถ้าทอดออกมา สีแบบนี้ต้องสวยมากแน่ๆ”“ฮ่าๆๆ เจ้าหนูนี่ไม่เคยหยุดคิดเรื่องอาหารเลยจริงๆ” ลุงทอมสันหัวเราะพลางยื่นมือมาลูบหัวเบาๆ“งั้นถ้าเจ้าจะเอาไปขายช่วยหมู่บ้าน ก็เอาไปเลย ไม่ต้องจ่ายอะไรทั้งนั้น”“เอ๋!? ไม่ได้หรอกครับลุง!”“ได้สิ นี่มันคลอว์วินจากแม่น้ำบ้านเรา ถ้ามันจะไปทำชื่อเสียงให้หมู่บ้านแสงจันทร์ ลุงก็เต็มใจเต็มร้อย”อาเธอร์วิ่งเข้าโกดังไม้ เห็นคลอว์วินกองอยู่เต็มลัง — สิ่งมีชีวิตที่ดูคล้ายกุ้งผสมปู ตัวใสออกฟ้า มีหนวดเรืองแสงยาวและก้ามคู่โต เขามองแล้วคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว สองร้อยกิโล… ถ้าขายหมดละก็รวยแน่!“พี่รินครับ ช่วยแช่แข็งพวกมันไว้ได้มั้ยครับ?”“แช่แข็ง?” รินเอียงคอ“ก็เพื่อความสดใหม
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status