ร้านอาหารและยา จันทร์หอม의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

ในขณะที่ลุงเลวิส เรด และรินแยกย้ายกันเดินคนละทิศเพื่อโปรโมตชื่อเสียงของ “หมู่บ้านแสงจันทร์” ทั่วเมืองอัลซเมียร์ เสียงหัวเราะและเสียงชื่นชมของผู้คนเริ่มกระจายไปทั่วถนน แต่ในอีกมุมหนึ่งของโรงแรมหรูใจกลางเมือง เด็กหนุ่มคนหนึ่งกลับไม่ได้เดินไปไหนเลยอาเธอร์ปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา ก่อนจะถอนหายใจยาว “ให้เดินถือดอกไม้กลางแดดเนี่ยนะ… ไม่เอาหรอก” เขาพูดพึมพำกับตัวเองพลางคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์จากนั้นเขาเดินไปที่โต๊ะไม้ใกล้หน้าต่างซึ่งมีดอกไม้ต้นเล็ก ๆ หลายชนิดที่พวกเขาใช้ประกวดเรียงรายอยู่ “เอาล่ะ... ถึงเวลาทำงานจริงซักที”อาเธอร์วางมือบนกระถางใบแรก หลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าอย่างสงบ เสียงระบบเวทในร่างกายเริ่มสั่นสะเทือนเบา ๆ — พลังสีเขียวอ่อนคล้ายละอองแสงจากพระจันทร์ไหลออกจากปลายนิ้ว เขาเรียกใช้สกิลที่เป็นเอกลักษณ์ของตน ‘พลังแห่งพืชพรรณ’ทันใดนั้น กลิ่นหอมสดชื่นแผ่วลอยทั่วห้อง ใบไม้เริ่มสั่นไหวแม้ไม่มีลม ดอกตูมที่ยังไม่บานกลับค่อย ๆ คลี่กลีบออกอย่างช้า ๆ ราวกับเร่งฤดูกาลทั้งปีให้ผ่านไปในพริบตาเดียวเขาค่อย ๆ ย้ายมือไปทีละกระถาง สีของกลีบดอกไม้ค่อย ๆ เข้มขึ้น รูปทรงสมบูรณ์ขึ้นเรื่อย ๆ — ไม่เพียงแต่

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงระฆังจากหอคอยกลางเมืองอัลซเมียร์ดังขึ้นสามครั้ง เป็นสัญญาณเริ่มต้นของ “เทศกาลประกวดดอกไม้แห่งอาณาจักร” ที่ผู้คนรอคอยกันทั้งปีเมื่อก้าวเข้าสู่ลานจัตุรัสกลางเมือง อาเธอร์ถึงกับตาโต — เบื้องหน้าเป็นลานกว้างขนาดมหึมาปูด้วยหินอ่อนสีขาวสลับทอง รอบด้านถูกประดับด้วยซุ้มดอกไม้หลากสี บ้างอยู่ในกระถางแก้วใส บ้างลอยอยู่กลางอากาศด้วยพลังเวท บ้างกำลังเปล่งแสงวูบวาบราวกับมีชีวิต กลางลานมีเวทีไม้ยกสูงประดับด้วยพวงดอก โซลาเรีย — ดอกไม้สีทองที่เป็นสัญลักษณ์แห่งเมืองอัลซเมียร์ ซึ่งจะบานเพียงสามวันในรอบปีเท่านั้นเสียงดนตรีเครื่องสายบรรเลงคลอไปทั่ว พลิ้วไหวด้วยท่วงทำนองอบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ พ่อค้า แม่ค้า ชาวเมือง และนักท่องเที่ยวจากต่างอาณาจักรต่างหลั่งไหลเข้ามา — ใส่เสื้อผ้าสีสด ดอกไม้ประดับผม บ้างถือช่อดอกไม้ประจำหมู่บ้านตนเอง มาร่วมแสดงความภาคภูมิใจ“โอ้โห… ไม่คิดเลยว่าจะอลังการขนาดนี้” เรดอุทาน “เหมือนสวนสวรรค์เลยค่ะ

เสียงระฆังทองดังขึ้น “ก๊งงงงงงงงง—!” สะท้อนก้องทั่วจัตุรัสกลางเมือง ผู้คนจากทั่วสารทิศต่างพากันเงียบลงทันที สายลมเย็นจากภูเขาทางเหนือพัดผ่านกลีบดอกไม้ที่ลอยฟุ้งไปทั่วฟ้า ราวกับธรรมชาติเองก็ร่วมเฉลิมฉลองในค่ำคืนนี้บนเวทีหลักที่ประดับด้วยพวงดอกไม้นับพันชนิด ราชินีเอลิซาเบธก้าวขึ้นมาช้า ๆ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ด้านหลังคือบรรดากรรมการผู้ทรงเกียรติ และองค์ชายจูเลียสที่ยืนเคียงข้างด้วยรอยยิ้มบางอาเธอร์และพวกยืนอยู่แถวหน้าใจเต้นแรง — ลุงเลวิสถึงขั้นกำหมัดแน่น รินยกมือพนมแนบอก ส่วนเรด… แอบซ่อน เหรียญทองที่เหลืออยู่ในกระเป๋า “เผื่อแพ้ จะได้ซื้อดอกไม้กลับบ้านสักกำ” เขาพึมพำเบา ๆราชินีเอลิซาเบธยิ้มอ่อน ก่อนจะตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกังวาน “ข้าได้เห็นผลงานของทุกหมู่บ้าน ทุกแคว้น และทุกพ่อค้าดอกไม้ในอาณาจักรแห่งนี้ ต่างก็งดงามราวสวรรค์บนพื้นดิน... แต่ในปีนี้ มีผู้หนึ่งที่ทำให้ข้ารู้สึกว่า ‘กลิ่นของความพยายาม’ หอมยิ่งกว่าดอกไม้ใด ๆ ที่ข้าเคยสัมผัส...”เสียงกระซิบฮือฮาดังทั่วงาน “หรือจะเป็

เช้าวันถัดมา หลังจากเดินทางกลับถึงหมู่บ้านแสงจันทร์ได้ไม่นาน อาเธอร์ก็นั่งเอนหลังอยู่ตรงเก้าอี้ไม้หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรม “เหล่ากระต่าย” แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านกระจกบานใหญ่ ทำให้ฝุ่นละอองในอากาศระยิบระยับคล้ายประกายดาว“ข่าวดีครับคุณอาเธอร์!” เสียงของพี่เรดดังขึ้นจากประตูอาเธอร์ที่กำลังจิบกาแฟถึงกับยิ้ม “หืม? มีคนมาสมัครงานเพิ่มเหรอครับ?”“ใช่แล้ว หนึ่งคนครับ ตำแหน่งต้อนรับ!”“...หนึ่งคน?”เสียงตอบของอาเธอร์เบาลงเรื่อย ๆ ก่อนจะจบลงด้วยเสียงถอนหายใจยาว “สาบานว่านี่คือข่าวดีเหรอครับพี่เรด”เรดหัวเราะ “ก็อย่างน้อยก็มีคนสนใจนี่นา ไม่เลวแล้วนะ”อาเธอร์วางแก้วกาแฟลง พลางยกมือกุมขมับ “ครับ… ข่าวดีที่ดีเกินไปจริง ๆ”หลังจากตั้งหลักได้ เขาก็นัดให้ผู้สมัครมาสัมภาษณ์ที่โรงแรมตอนสาย ๆ —และเมื่อหญิงสาวคนนั้นก้าวเข้ามาในห้องต้อนรับ เสียงพูดคุยของแขกทุกคนก็แผ่วลงในทันทีเธอเป็นหญิงสาวรูปร่างสมส่วน ผมยาวสีทองนวลสยายลงมาถึงแผ่นหลัง สวมเสื้อเชิ้ตสีครีมกับกระโปรงยาวเข้ารูปอย่างสุภาพ ใบหน้าสวยสะดุดตา ท่าทีสง่างามแต่ไม่หยิ่ง ผิวขาวอมชมพูสะท้อนแสงอ่อนของเช้าได้อย่างพอดี“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อไอล่

รุ่งเช้าของวันใหม่ แสงอาทิตย์สีทองส่องลอดผ่านยอดเขาและผืนป่าที่รายล้อมหมู่บ้านแสงจันทร์ เสียงนกร้องประสานกับเสียงม้าคลอเคล้ากันเป็นจังหวะของการเริ่มต้นวันใหม่อาเธอร์สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับขึ้นถึงข้อศอก พร้อมสะพายกระเป๋าหนังสีน้ำตาลที่ใส่เอกสารสำคัญไว้เต็มกระเป๋า ส่วนเรดอยู่ในชุดอัศวินเก่าที่ดัดแปลงเป็นเสื้อคลุมเดินทาง ดูภูมิฐานและคล่องตัวในเวลาเดียวกัน ข้าง ๆ กันคือ “ไอล่า” หญิงสาวคนใหม่ของทีมในชุดเรียบหรูแต่ดูมั่นใจ ผมสีทองอ่อนถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะ ดวงตาสีเขียวอมฟ้ากวาดมองรอบ ๆ อย่างตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่เห็น“ว้าว… ไม่คิดเลยว่าฉันจะได้เดินทางกับพวกคุณสองคนเร็วขนาดนี้” ไอล่าพูดด้วยน้ำเสียงสดใส“ถือว่าเป็นการฝึกงานภาคสนามครับ” อาเธอร์หัวเราะเบา ๆ “ผมอยากให้พี่เห็นพนักงานคนอื่น ๆ ด้วย จะได้รู้แนวทางการทำงานของแต่ละฝ่ายจริง ๆ”“ฝึกงานภาคสนามเหรอ...” เรดหัวเราะในลำคอ “น่าจะเรียกว่า ‘ฝึกความอดทน’ มากกว่า เมืองนอตติงแฮมคนเยอะ รถม้าก็แน่น เดินกันจนเมื่อยขาแน่ ๆ”“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากเห็นเมืองใหญ่จริง ๆ มานานแล้ว” ไอล่าตอบด้วยรอยยิ้มหลังจากเดินทางมาสองวันเต็ม ขบวนม้าของทั้งสามก็มาถึงหน้าประตู