All Chapters of ร้านอาหารและยา จันทร์หอม: Chapter 81 - Chapter 90

อาเธอร์ค่อย ๆ หมุนก้านไม้เล็ก ๆ ให้ซับน้ำมันและกลิ่นทั่วถึง พลังแห่งพืชช่วยให้ น้ำมันหอมระเหยซึมเข้าก้านได้เร็วกว่าปกติหลายเท่า กลิ่นหอมฟุ้งขึ้นมาราวกับหมอกเย็นจากน้ำตกผสมกับละอองน้ำตื้น ๆ ทำให้ทั้งพื้นที่อบอวลด้วยความสดชื่นและละมุนเจ้าเทากระดิกหู ยกจมูกดมแต่ละก้านด้วยความสนใจ อาเธอร์หัวเราะเบา ๆ “เห็นไหมเจ้าเทา พลังพืชช่วยเราได้จริง ๆ”ไม่กี่นาทีต่อมา น้ำมันหอมระเหยเข้มข้นและกลิ่นละมุนสมบูรณ์ อาเธอร์เปิดตาแล้วยิ้มพอใจ มองดอกไม้ที่เหมือนเพิ่งปลุกชีวิตขึ้นใหม่ ทั้งสีและกลิ่นสมบูรณ์แบบ “เรียบร้อยแล้ว…แบบนี้แหละ กลิ่นจะเข้มข้นพอสำหรับก้านกระจายกลิ่นและน้ำหอมอโรม่าของร้านเราแน่นอน”มาร์ธายืนดูจากโต๊ะใกล้ ๆ แล้วอดยิ้มไม่ได้ “ว้าว กลิ่นดีมากเลยนะอาเธอร์ มันคืออะไรเหรอ” ลุงจอร์จและลุงทอมสันที่นั่งพักอยู่ข้าง ๆ ก็แอบยิ้มกับความตั้งใจของเด็กหนุ่มผมคิดชื่อไว้ว่า “อโรม่าของเด็กอวดดีครับ”หืม !! ทั้งสามตกใจในชื่ออย่างพร้อมเพรียง“มันใช้งานยังไงหละ อาเธอร์” มาร์ธาถาม พลางเอียงหัวมองขวดแก้วใสเล็ก ๆ ที่อาเธอร์ถืออยู่“แบบนี้ครับ” อาเธอร์พูดพร้อมยื่นขวดที่ใส่ อโรม่า ให้มาร์ธาดมเบา ๆ มาร์ธาโน้มจมูกเ

เกวียนทั้งสามคันทะลุหุบเขามาแล้ว มาถึง พื้นที่โล่งกว้าง ที่แผ่ไกลสุดลูกหูลูกตา แสงเย็นของพระอาทิตย์ตกกระทบพื้นดิน ทำให้เกิด เงายาวของเกวียนและต้นไม้รอบ ๆ อากาศเย็นสบาย พัดลมลมแรงพัดผ่านหุบเขา ทำให้กลิ่นดินและสมุนไพรป่าตามข้างทางลอยมาแตะจมูก“ลุงครับ วันนี้เราพักแถวนี้ละกันครับ เด๋วเอารถมาจอดล้อมกันสามคัน แล้วกางเต๊นท์ จุดไฟตรงกลาง” เสียงเรดตะโกนบอก“ได้สิ งั้นเด๋วฝากพวกเจ้าจัดการเรื่องแคมป์ด้วย ลุงขอไปดูแลดอกไม้ก่อน” ลุงเลวิสตอบกลับอย่างอารมณ์ดี แต่ยังคงยิ้มแบบขี้เล่นอาเธอร์มองไปรอบ ๆ จุดพัก ผืนดินโล่งโจ้งเกินคาด แต่ก็ทำให้เขารู้สึก อิสระและตื่นเต้นเหมือนนักสำรวจเด็กซนปกติอาเธอร์จะหาวัตถุดิบมาทำอาหารระหว่างทาง แต่วันนี้ พื้นที่โล่งไม่ได้มีพืชหรือสมุนไพรหลากหลาย โชคดีที่ รินเตรียมวัตถุดิบสำหรับซุปง่าย ๆ และขนมปังมาให้เรียบร้อยลุงเลวิสเดินไปสำรวจดอกไม้และจา

ภายในห้องยังมีโต๊ะไม้กลึงมันวาววางแจกันดอกเดซี่สดใหม่อยู่ข้างเตียง ผ้าม่านสีขาวปลิวไหวเบา ๆ ตามจังหวะลม ด้านหนึ่งมีมุมชาเล็ก ๆ พร้อมกาน้ำและชุดถ้วยที่วาดลายดอกคาโมมายล์อ่อนโยน — ทุกสิ่งในห้องดูเหมือนจะถูกออกแบบให้ “หายใจไปพร้อมกับธรรมชาติ” อย่างแท้จริงอาเธอร์ก้าวไปแตะกระจก มองลงไปยังลานชั้นล่างที่ผู้คนกำลังเดินชมสวนกลางโดม เสียงหัวเราะและบทเพลงเบา ๆ ลอยมาพร้อมกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ปะปนอยู่ในอากาศ“เว่อร์ชิบบบบบ...” เขาคิดในใจอีกครั้ง — ทั้งรอยยิ้มและแววตาเต็มไปด้วยความประทับใจไม่รู้ลืมเช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าทอดผ่านกระจกใสของห้องอาหารโรงแรม กลิ่นหอมละมุนของขนมปังอบใหม่กับกลิ่นดอกคาโมมายล์ที่ลอยมาจากแจกันกลางโต๊ะผสมกันอย่างลงตัว เสียงน้ำพุเบา ๆ จากสวนกลางโดมดังคลอเป็นจังหวะอ่อนโยนโต๊ะอาหารไม้ยาวประดับด้วยกลีบดอกไม้เล็ก ๆ สีพาสเทล อาหารเช้าวันนี้มีทั้งไข่ดาวโรยสมุนไพรสีสวย สลัดดอกไม้กินได้ และน้ำผลไม้คั้นสดที่เสิร์ฟในแก้วใสสีรุ้ง

“และนี่สำคัญ” ลุงเลวิสพูดต่อ มือชี้ไปที่ส่วนที่เขียนด้วยตัวหนา “ห้ามใช้เวทมนตร์หรือสิ่งเร้าที่ทำให้ลูกค้าเข้ามาซื้อเกินจริง หากฝ่าฝืน อาจถูกตัดสิทธิ์ทันที”รินพยักหน้าเบา ๆ ส่วนเรดคลายยิ้มออกมา ขณะที่อาเธอร์มองไปที่รายการรางวัลด้วยแววตาเป็นประกาย“นี่แหละโอกาสของเรา” เขาคิดในใจ พลางจับปากกาและเอกสารที่ลุงเลวิสยื่นให้ เริ่มจดโน้ตเกี่ยวกับสินค้าที่จะนำมาขาย และวิธีจัดบูธให้น่าสนใจบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยสีสันและความคึกคัก เสียงผู้คนเดินผ่านจัตุรัส เสียงนกในกรงไม้ระยิบระยับ และกลิ่นหอมของดอกไม้หลากชนิด ทำให้ทั้งสามคนรู้สึกตื่นเต้น ราวกับว่าการประกวดในวันนี้จะกลายเป็นเรื่องราวที่พวกเขาจำไม่ลืมตลอดชีวิตกติกาการประกวดดอกไม้ “อัลซเมียร์ เฟสติวัล”วัตถุประสงค์ การประกวดดอกไม้ครั้งนี้จะวัดความสามารถในการปลูกและจำหน่ายดอกไม้ ผู้ชนะคือผู้ที่ขายดอกไม้ได้มากที่สุดในช่วงเวลาการแข่งขันระยะเวลาแข่งขัน การประก

“ห้ะ?!!” รินกับเรดร้องพร้อมกัน“ใช่ครับ จะมีใครเหมาะไปกว่าการให้องค์ชายช่วยพูดประชาสัมพันธ์อีกล่ะครับ ถ้าองค์ชายพูดขึ้นมาสักคำว่า ‘ดอกไม้หมู่บ้านแสงจันทร์น่ารักจัง’ …จบเลยครับ!”อาเธอร์หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี พร้อมตบไหล่เรดเบา ๆ “พี่เรดเตรียมกล้ามไว้ถือช่อใหญ่ ๆ หน่อยนะครับ ขอช่ออลัง ๆ เลย”เรดกลอกตา “เฮ้อ... ให้ตายสิ ข้าไม่คิดว่าการเป็นอัศวินจะต้องมาถือดอกไม้เดินขายกลางเมืองนะ”“ถือว่าเป็นภารกิจลับเพื่อเกียรติของหมู่บ้านแสงจันทร์ครับ!” อาเธอร์พูดพร้อมยิ้มอย่างภาคภูมิใจเลวิสหัวเราะลั่น “ฮ่า ฮ่า เออ! ถ้าเจ้าอยากลองขนาดนั้น ข้าก็จะร่วมด้วย! แต่ถ้าข้าโดนล้อเมื่อไหร่ เจ้าจะต้องเอาดอกไม้ทั้งหมดไปวางที่หน้าบ้านเจ้าเองเลยนะ!”“ตกลงครับ!” อาเธอร์ตอบอย่างไม่ลังเล ก่อนที่ทั้งสามจะเริ่มเตรียมตัวแยกย้ายไปทำภารกิจ “โฆษณาดอกไม้แห่งหมู่บ้านแสงจันทร์” ท่ามกลางบรรยากาศคึกคักของเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนและกลิ่นหอมของดอกไม้หลากสีขณะที่อาเธอร์ยืนมองทั้งสามคนเดินจากไป เขายิ้มมุมปาก “ขั้นแรก... กระจายข่าว ขั้นต่อไป... ประชาสัมพันธ์ระดับราชวงศ์”ลมเย็นจากทิศเหนือพัดกลิ่นดอกไม้หอมฟุ้งไปทั่วเมืองอัลซเมียร์ บน