บททั้งหมดของ หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน: บทที่ 61 - บทที่ 70

“ข้าก็จะรอพี่เหยียนไห่เจ้าค่ะ” เยว่ไป๋ฮวามองเขาด้วยสายหวานซึ้ง นางจะรอ รอดูว่าคนสาระเลวเช่นเขาจะมีจุดจบเช่นไรเซี่ยเหยียนไห่มองไปที่เยว่ไป๋ฮวาด้วยสายตาหลงใหล ตอนนี้เขามีเรื่องต้องให้คิดมากมาย การที่ได้อยู่กับนางทำให้เขาสบายใจขึ้นมาก“พี่เหยียนไห่อย่างคิดมาก ข้ารอได้เจ้าค่ะ” เยว่ไป๋ฮวารินชาให้เขาอย่างเอาใจ ตอนนี้นางรู้ว่าเขาคงมีเรื่องให้คิด นางก็จะเอาใจเขาเสียหน่อย“ขอบคุณเจ้ามาก” เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าขอบคุณนางเรื่องอันใด แต่ตอนนี้เขาอยากจะขอบคุณนาง ขอบคุณที่นางทำให้ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้น เรื่องที่ทำให้เขาเครียดก่อนหน้าก็หายไปจนหมด“จากนี้พวกเราคงมิได้เจอกันบ่อย ๆ แล้ว แต่ข้าก็จะยังรอพี่เหยียนไห่นะเจ้าคะ” เยว่ไป๋ฮวายังคงยืนยันหนักแน่นว่าจะยังรอเขา ตอนนี้จิตใจของเซี่ยเหยียนไห่ไม่มั่นคง เกิดเรื่องอย่างไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ เขาเองก็คงทำตัวไม่ถูกเช่นกัน“ข้าสัญญา ข้าจะรีบหาทางให้เราได้อยู่ด้วยกันให้เร็วที่สุด” เซี่ยเหยียนไห่ยื่นมือไปกุมมือบางเอาไว้ เขายกยิ้มน้อย ๆ ตอนนี้นางเป็นเพียงคนเดียวที่เข

“ว่ามาเถิด” จ้าวซุนหยานเดินไปนั่งลงบ้าง ก่อนจะรินน้ำชาดื่มอย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้สนใจเลยว่าหญิงสาวตรงหน้าจะร้อนใจเพียงใด“ท่านอ๋องพวกเราอย่าได้มายุ่งเกี่ยวกันอีกเลยเพคะ” เยว่ไป๋ฮวาตัดใจบอกความต้องการของตนเองออกไปในที่สุด นางไม่อยากต้องมาปวดหัวเพราะเรื่องของเขาอีกแล้ว“ไม่ได้” เมื่อได้ยินประโยคที่เยว่ไป๋ฮวาเอ่ย จากท่าทางที่อารมณ์ดีในตอนแรกของจ้าวซุนหยานก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เลิกยุ่งเกี่ยวกันหรือ อย่าหวังเลยว่าเขาจะทำเช่นที่นางต้องการ“หม่อมฉันไม่มีเรื่องสนุกให้ท่านอ๋องได้รับชมอีกแล้วเพคะ” เยว่ไป๋ฮวาถอนหายใจออกมาแรง ๆ นางเบื่อมาก เบื่อที่ต้องมาสนทนากับเขาเรื่องนี้“หากเปิ่นหวางไม่อนุญาต คุณหนูใหญ่เยว่ก็ไม่มีทางเดินออกไปจากเปิ่นหวางได้” เดิมทีวันนี้ที่เรียกนางมาพบก็เพื่อต้องการจะขอโทษที่เอ่ยกับนางวันนั้น แต่ก็ไม่คิดว่านางจะมายั่วโมโหเขาอีก นี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความรู้สึกกับสตรี จึงไม่รู้ว่าจะต้องจัดการกับความรู้สึกของตนเองเช่นไร ยามที่เห็นว่ามีบุรุษมายุ่งเกี่ยวกับนาง เขาก็อยากจะฆ่าบุรุษผู้นั้นให้

“ใช่ เปิ่นหวางเพียงอยากจะรู้ว่าเจ้าคิดจะทำอันใดต่อไป ยิ่งเจ้าพาน้องสาวไปทำความรู้จักกับคู่หมั้นของตนเอง จึงทำให้เปิ่นหวางสนใจในตัวของเจ้าเรื่อย ๆ” จ้าวซุนหยานเอ่ย พลางเล่นมือเรียวบางของนางไปด้วย“ผู้ใดเป็นคนของท่านอ๋องบ้างหรือ” ตอนนี้นางก็ยังไม่แน่ใจว่าผู้ใดเป็นคนของเขาบ้าง แต่ถ้าหากเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นทั้งสามคนที่นางซื้อมาในวันนั้น“ก็คนที่คุณหนูใหญ่เยว่ซื้อมาทั้งสามคน” เขายิ้มน้อย ๆ “ส่วนจวนที่เจ้าให้สามคนนั้นอยู่ก็เป็นจวนของเปิ่นหวาง” “เป็นท่านอ๋องไม่ง่ายเลยจริง ๆ” เยว่ไป๋ฮวาอดที่จะหัวเราะไม่ได้ ไม่คิดว่าเขาจะทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้ด้วย“ไม่ง่ายจริง ๆ เช่นที่คุณหนูใหญ่เยว่ว่า เปิ่นหวางเปลืองความคิดไปกับเรื่องของคุณหนูใหญ่เยว่ไม่น้อยเลยทีเดียว” เขาก็ไม่รู้ว่าตนเองจะยอมทำเพื่อสตรีผู้หนึ่งได้มากมายเช่นนี้ ขอเพียงแค่เป็นนาง ไม่ว่าจะต้องให้เขาบุกน้ำลุยไฟเขาก็พร้อมที่จะทำ“ขอบคุณท่านอ๋องสำหรับทุกเรื่องนะเพคะ” เยว่ไป๋ฮวายื่นมืออีกข้าที่ว่างอยู่ ไปกุมมือของเขาที่กุมม

จ้าวซุนหยานแม้จะไม่ชอบใจที่เยว่ไป๋ฮวาแสดงท่าทีห่างเหินเช่นนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอันใดได้ เพราะตอนนี้แผนการของนางยังไม่เรียบร้อย ยังมีเรื่องให้ต้องจัดการและเขาก็ไม่อยากให้แผนการของนางต้องมาพังลงเพราะเขาเซี่ยเหยียนไห่มองภาพหนึ่งหญิงหนึ่งชายเดินเข้าไปในเหลาอาหารด้วยสีหน้าไม่พอใจ ไหนนางบอกว่าจะรอเขา แล้วนางไปสานสัมพันธ์กับรุ่ยอ๋องได้อย่างไร นี่นางหลอกเขาหรือ เขาจะต้องสนทนากับนางให้รู้เรื่อง“ส่งเทียบเชิญไปให้ฮวาเอ๋อร์ ข้ามีเรื่องต้องการสนทนากับนาง” เขาสั่งการลูกน้องคนสนิท เขาจะต้องคุยกับนางให้ชัดเจน เขาทำเพื่อนางมากมายเช่นนี้ เขาไม่มีทางปล่อยนางไปง่าย ๆ“ขอรับ” เขารีบไปจัดการตามที่เจ้านายบอก เพราะเขารู้ดีว่าช่วงที่ผ่านมาเจ้านายของตนเจอเรื่องที่หนักหนามามากพอแล้วเยว่ไป๋ฮวาที่ได้รับเทียบเชิญจากเซี่ยเหยียนไห่ก็รีบตกลงทันที นางอยากรู้ว่าเขาจะนัดนางออกไปพบด้วยเหตุใด“คารวะพี่เหยียนไห่” เมื่อเข้ามาในห้องที่ถูกจองเอาไว้ ก็พบกับคนที่นัดหมายนางนั่งรออยู่ก่อนแล้ว“ฮวาเอ๋อร์เรื่องเจ้ากับรุ่ยอ๋องนี่มันยังไงกันแน่

เซี่ยเหยียนไห่หลังจากแยกกับเยว่ไป๋ฮวาก็ไปดื่มสุราที่โรงสุราจนเมามาย เพราะยามที่จะกลับจวนก็คิดถึงสตรีที่อยู่ในจวน จึงทำให้ไม่อยากกลับไปจัดการเรื่องของเยว่อิงฮวาเสียอย่างนั้นเขาเดินโซซัดโซเซกลับไปที่เรือนของตนเอง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าบ่าวรับใช้หายไปอยู่ที่ใดหมด ไม่เห็นออกมารอรับใช้เขาเลยสักคน“หายหัวไปไหนหมด!” เขาร้องโวยวายเสียงดัง แต่ก็ยังไม่มีผู้ใดออกมาต้อนรับเขาเลยสักคนซูหนิงเซียนที่ออกมาเดินเล่นด้านนอกได้ยินเสียงโวยวาย จึงได้เดินเข้าไปหาคนที่กำลังโวยวายอยู่ มองไปทางใดก็ไม่เห็นมีบ่าวรับใช้เลยสักคน นางจึงทำได้เพียงประคองเขาไปส่งที่เรือนด้วยตนเอง แต่กว่าจะมาถึงเรือนของเขาก็เล่นเอาเหนื่อยมิใช่น้อย“มีผู้ใดอยู่หรือไม่” เมื่อพาเซี่ยเหยียนไห่ไปนอนลงที่เตียงแล้ว ก็เรียกหาสาวใช้แต่ก็ใช้ไม่เห็นมีผู้ใดออกมาสักคน นางจึงเดินไปรินน้ำชาให้เขาดื่มก่อน อย่างน้อยก็พอจะช่วยให้เขาสร่างเมาได้บ้างเมื่อเห็นว่ายังไม่มีผู้ใดออกมา ซูหนิงเซียนก็รินน้ำชาให้ตนเองและดื่มเพื่อดับกระหาย เพราะเมื่อครู่ก็เปลืองแรงนางไปไม่น้อยเช่นกันซูหนิงเซียนพยา