All Chapters of หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 41หลังจากที่ได้รับราชโองการ เยว่ไป๋ฮวาก็วุ่นวายอยู่กับการจัดการงานแต่งของตนเอง เพราะตอนนี้ฮูหยินใหญ่ของจวนล้มป่วย ไม่สามารถลุกขึ้นมาจัดการงานแต่งครั้งนี้ได้ ทำให้ไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นในเมือง และไม่ได้พบหน้าจ้าวซุนหยาน จึงทำให้เขาร้อนเนื้อร้อนใจเป็นอย่างมาก“คุณหนูใหญ่เยว่ทำอันใดอยู่” เขาเอ่ยถามคนที่ส่งไปสอดแนมในจวนสกุลเยว่ เพราะไม่ว่าจะส่งจดหมายไปมากมายเพียงใด ก็ไม่มีจดหมายส่งกลับมาสักฉบับ“ตอนนี้คุณหนูใหญ่กำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดการงานแต่งพ่ะย่ะค่ะ”“คุณหนูใหญ่เยว่จัดการด้วยตนเองทั้งหมดเลยหรือ” เขาไม่คิดว่านางจะเป็นคนจัดการเรื่องงานแต่งด้วยตนเอง“พ่ะย่ะค่ะ เพราะตอนนี้ฮูหยินใหญ่ล้มป่วยจึงไม่สามารถมาจัดการเรื่องนี้ให้คุณหนูใหญ่เยว่ได้” “จริงสิ เปิ่นหวางลืมเรื่องนี้ไปเลย” เขาลืมเรื่องที่ฮูหยินใหญ่เยว่ล้มป่วยไป เรื่องงานแต่งนางจึงต้องจัดการด้วยตนเอง เรื่องนี้เขาคงต้องช่วยนางอีกแรง“ฉางหลง พรุ่งนี้ไปแจ้งลู่มามาให้ไปช่วยคุณหนูใหญ่เยว่จัดการเรื่องงานแต่ง” จ้าวซุนหยานสั่ง ลู่มามาเป็นคนสนิทของฮองเฮาที่ดูแลเขามาตั้งแต่เด็ก เขาจึงมั่นใจว่าจะสามารถช่วยนางจัดการงานได้เป็นอย่างดี“พ่ะย่ะค

บทที่ 42งานแต่งของจ้าวซุนหยานและเยว่ไป๋ฮวาถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โต แม้เยว่โจวเหยาจะไม่ยินดีที่บุตรสาวแต่งเข้าจวนรุ่ยอ๋อง แต่ก็ไม่สามารถทำอันใดได้ ทำได้เพียงจัดงานแต่งให้อย่างใหญ่โต“ลูกสาวที่แต่งงานก็เหมือนน้ำที่ถูกสาดทิ้งไป หวังว่าเจ้าจะจำคำนี้ไว้” เยว่โจวเหยาเอ่ยกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่ไร้เยื่อใย เขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจบุตรสาวผู้นี้มากนัก เพราะจากนี้นางก็ไม่สามารถสร้างประโยชน์ให้แก่เขาได้แล้ว“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ” นางก็ไม่ได้คิดจะยุ่งเกี่ยวกับสกุลเยว่อีกต่อไป เพราะมิเช่นนั้นนางก็คงไม่หาทางแต่งงานออกไปหรอก“เช่นนั้นก็เตรียมตัวเถิด อีกไม่นานรุ่ยอ๋องก็คงจะมา” พูดจบเขาก็เดินออกไปทันทีไม่นานขบวนเจ้าบ่าวก็มาถึงที่จวนสกุลเยว่ ทุกคนต่างก็พากันออกมาแสดงความยินดี และหลาย ๆ คนต่างก็อยากเห็นหน้าตาของว่าที่พระชายาของรุ่ยอ๋องว่าจะงดงามเพียงใด จึงสามารถมัดใจอ๋องเจ้าสำราญจนต้องขอราชโองการสมรส“ข้าเคยเห็นทั้งสองเดินเคียงคู่กันอยู่ครั้งหนึ่ง งดงามเหมาะสมกันมาก” เมื่อมีคนหนึ่งเอ่ยวิจารณ์เรื่องงานแต่งในครั้งนี้ หลาย ๆ คนก็เริ่มวิจารณ์บ้าง“ใช่ ข้าก็เคยเห็นอยู่ครั้งสองครั้ง เหมาะสมกันมากจริง ๆ”“แต่ไม่รู้ว

บทที่ 43หลังจากแต่งงานสามีภรรยาคู่ใหม่ก็ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข จ้าวซุนหยานคอยเอาอกเอาใจภรรยาไม่ห่างกาย ยามออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกก็ดูแลเป็นอย่างดี จนหลาย ๆ คนต่างก็อิจฉา“พระชายาเบื่อหรือไม่” จ้าวซุนหยานถามภรรยาสุดที่รัก ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้พานางออกไปเที่ยวเล่นด้านนอก เขากลัวว่านางจะเบื่อ และช่วงนี้เขามีเรื่องที่ต้องจัดการมากมาย จึงไม่มีเวลาอยู่กับนางมากนัก“หม่อมฉันไม่เบื่อเพคะ เสด็จพี่ไม่ต้องเป็นห่วง” เยว่ไป๋ฮวายิ้มบาง ๆ อยู่ในจวนรุ่ยอ๋องไม่มีอันใดให้ต้องเบื่อหน่าย แต่นางกลับคิดว่าที่จวนรุ่ยอ๋องแห่งนี้มีอันใดให้ทำมากกว่าจวนสกุลเยว่เสียอีก“ได้ยินพระชายาเอ่ยเช่นนี้ก็ดี เปิ่นหวางก็วางใจ” เขาลูบหัวของนางอย่างเอ็นดู เขาก็กลัวว่านางจะเบื่อหน่าย“เสด็จพี่ตั้งแต่แต่งงานกันมาท่านก็พาหม่อมฉันออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกตลอด ยังไม่เคยเที่ยวชมในจวนอ๋องเลยสักครั้ง” ถึงแม้ที่ผ่านมาเขาจะไม่อยู่จวน แต่นางก็ไม่คิดที่จะไปเดินเล่นเพียงผู้เดียว เพราะรู้ดีว่าเรื่องราวภายในจวนอ๋องมิใช่เรื่องนางจะเข้าไปยุ่งเองได้“ได้สิ เดี๋ยวเปิ่นหวางจะพาพระชายาออกไปเดินเล่นชมจวน” เมื่อรู้ว่านางต้องการจะออกไปเดินเล่นสำรวจด

หลังจากซูหนิงเซียนกินยาแล้วไป เซี่ยเหยียนไห่ก็กลับไปหาบิดาอีกครั้ง เขาตัดสินใจดีแล้ว เขาไม่อยากให้นางต้องทนอยู่ในสภาพนั้นอีก เขาจะต้องช่วยนางให้ได้ หากเขาไม่ได้ขึ้นเป็นนายใหญ่ของจวน ก็ไม่สามารถทำอันใดได้สะดวก เขาจึงจำเป็นต้องจัดการบางอย่าง“ท่านพ่อ ดื่มยาขอรับ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาบิดาที่ยังคงนอนไร้สติอยู่ เขามองยาอยู่ในมือด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง เรื่องทุกอย่างควรจะจบลงเสียที เขาเทยาพิษลงในถ้วยยาของบิดามากกว่าปกติอย่างไม่คิดลังเล “เป็นท่านที่บังคับให้ข้าทำเช่นนี้”จ้าวซุนหยานที่เห็นว่าถึงเวลาที่เหมาะสมก็พาตัวหมอหลวงเข้ามาตรวจร่างกายเซี่ยซงฉี“ไปแจ้งเจ้านายของพวกเจ้า เปิ่นหวางพาหมอหลวงมาตรวจอาการใต้เท้าเซี่ย” จ้าวซุนหยานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง วันนี้เขาอยากมาเห็นสภาพของสกุลเซี่ยด้วยตาของตนเอง ว่าจะมีสภาพเป็นเช่นไร“พ่ะย่ะค่ะ” บ่าวรับใช้รีบเข้าไปแจ้งเจ้านายทันทีเซี่ยเหยียนไห่ที่ได้ยินว่าจ้าวซุนหยานพาหมอมาตรวจอาการบิดาก็ลนลานจนทำอันใดไม่ถูก หากให้หมอเข้ามาตรวจอาการ จะต้องรู้แน่ว่าบิดาของเขาถูกพิษหาได้ล้มป่วยอันใด ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อาจให้พวกเขาเข้ามาในจวน“คารวะรุ่ยอ๋อง”“จะให้เปิ่นห

“ไม่น่าเชื่อว่าตระกูลผู้ดีจะมีจุดจบที่น่าอดสู่เช่นนี้”“ใช่ หากไม่เพราะบุตรชายชั่วช้าผู้นั้น ตระกูลคงไม่ถึงคราล่มสลาย นายหญิงของจวนต้องมาเป็นบ้าเพราะการกระทำของบุตรชาย”“ไม่รู้ว่าจากนี้ตระกูลเซี่ยจะมีสภาพเช่นไร”หลังจากสกุลเซี่ยล้มลง ภายในราชสำนักก็เริ่มระส่ำระสาย เพราะตระกูลเซี่ยเป็นกำลังหลังขององค์ชายใหญ่ ทำให้ตอนนี้องค์ชายใหญ่ขาดกำลังหลักไป คนที่เคยให้ความสนับสนุนต่างก็มองหาที่พึ่งใหม่ ไม่ต่างจากเยว่โจวเหยา บิดาของเซี่ยไป๋ฮวา เมื่อเห็นว่าองค์ชายใหญ่เริ่มหมดอำนาจก็เริ่มเอนเอียงมาทางฝังองค์ชายรอง เพราะอย่างไรตอนนี้บุตรเขยของเขาก็คือรุ่ยอ๋อง เขาจะต้องสนับสนุนเขาอย่างแน่นอน“เรื่องนี้ข้าช่วยท่านพ่อมิได้ สามีของข้ามิได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนักท่านพ่อก็รู้ หากอยากเข้าร่วมกับองค์ชายรอง ท่านพ่อต้องไปเจรจาเอง” เยว่ไป๋ฮวาบอกบิดาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นางไม่อยากไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้“เจ้ามันลูกอกตัญญู ข้าเดือดร้อนเจ้าก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วย” เยว่โจวเหยาเอ่ยด้วยอารมณ์คุกรุ่น เขาไม่คิดเลยว่าบุตรสาวจะเอ่ยวาจาอกตัญญูเช่นนี้ออกมาได้“ท่านพ่ออย่าลืมนะเจ้าคะ ว่าท่านพ่อมิไ