All Chapters of หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน: Chapter 51 - Chapter 60

หลาย ๆ คนต่างสงสัยมากกว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น จึงได้เปลี่ยนตัวเจ้าสาวกะทันหันเช่นนี้ เพราะที่ผ่านมาความสัมพันธ์ระหว่างเยว่ไป๋ฮวาและเซี่ยเหยียนไห่เป็นไปอย่างราบรื่น และดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีและในเวลาต่อมาเรื่องทุกอย่างก็กระจ่าง เมื่อเรื่องที่ทั้งสองดวงไม่สมพงศ์กันถูกพูดถึงเป็นวงกว้าง หากตบแต่งกันไปจะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องจากไป ทั้งสองจวนจึงต้องตัดใจมิให้ทั้งสองแต่งงานกันแต่ก็มิใช่ว่าทุกคนจะเชื่อเรื่องที่ถูกปล่อยออกมา เพราะคิดว่าเรื่องไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด และหลาย ๆ คนก็สงสารเยว่ไป๋ฮวาที่ถูกถอนหมั้นอย่างกะทันหัน เรื่องการเปลี่ยนตัวเจ้าสาวยังเป็นที่ถกเถียงของคนในเมืองหลวง แต่ต้นต่อของเรื่องกลับมิได้สนใจ ยังคงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ได้สนใจเลยว่าคนภายนอกจะเอ่ยถึงตนเองเช่นไร“คุณหนูมีแขกมาขอพบเจ้าค่ะ” ในขณะที่เยว่ไป๋ฮวากำลังพักผ่อนอยู่ ก็มีสาวใช้เข้ามารายงาน“ได้แจ้งหรือไม่ว่าคือผู้ใด” เยว่ไป๋ฮวาขมวดคิ้วน้อย ๆ ไม่รู้ว่าเวลานี้ยังมีใครต้องการพบนางอีก“เป็นคุณชายสกุลหลี่เจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นเยว่ไป๋ฮ

คนที่ถูกจับจ้องอยู่นานสองนานก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจ จึงได้ลุกเดินออกไปนอกงานเลี้ยง ด้วยไม่อยากตกเป็นหัวข้อสนทนาไปมากกว่านี้ เพราะเซี่ยเหยียนไห่เอาแต่จ้องมองนางไม่ละสายตา จนไม่ยอมลุกขึ้นไปดื่มสุรามงคลกับผู้ใดเซี่ยเหยียนไห่ที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่รีรอ รีบเดินตามเยว่ไป๋ฮวาออกไปทันที อย่างไรวันนี้เขาก็ต้องคุยกับนางให้รู้เรื่อง เขามิได้อยากแต่งงานกับน้องสาวของนาง เขาอยากแต่งงานกับนาง“ฮวาเอ๋อร์พี่ขอคุยด้วยได้หรือไม่” เซี่ยเหยียนไห่ถามหญิงสาวที่ยืนหลังให้ด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เขาอยากจะดึงนางเข้ามากอด แต่ก็กลัวว่านางจะโกรธเขาไปมากกว่านี้“คุณชายใหญ่เซี่ยมีอันใดก็เอ่ยมาเถิดเจ้าค่ะ” เยว่ไป๋ฮวาเอ่ยด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ทว่าในน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวด“เรื่องที่เกิดขึ้นพี่ไม่รู้เรื่อง ฮวาเอ๋อร์อย่าโกรธเกลียดพี่ได้หรือไม่” เซี่ยเหยียนไห่ยื่นมือไปจับมือเรียวบางเอาไว้ หวังให้นางเห็นใจและยกโทษให้ “พี่ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นแผนการร้ายของเยว่อิงฮวาแน่ ๆ มิเช่นนั้นนางจะมาอยู่ที่เรือนรับรองได้อย่างไร”หลังจากสติของเขากลั

“โผล่หน้ามาได้แล้วหรือ” ทันทีที่จ้าวซุนหยานเดินเข้ามาในห้องทรงอักษรของพระเชษฐา เสียงทักทายของโอรสสวรรค์ก็ดังขึ้นทันที“คารวะเสด็จพี่” เขาทักทายผู้ที่นั่งอยู่ด้วยคำพูดสนิทสนม ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงหน้าของพระเชษฐาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง วันนี้เขาถูกเรียกเข้ามาในวังกะทันหัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีเรื่องด่วนอันใด “เสด็จพี่เรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือ”“ก็ไม่มีอันใด พี่ก็แค่ไม่เห็นเจ้าไม่เข้าวังหลายวันจึงได้คิดถึงเพียงเท่านั้น” จ้าวซีซวนวางมือจากงานที่ทำอยู่ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสนทนากับพระอนุชาอย่างจริงจัง ช่วงนี้เขาได้ยินเรื่องของพระอนุชามาไม่น้อยเลยทีเดียว“หึ เสด็จพี่จะถามอันใดก็ว่ามาเถิดพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวซุนหยานหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าพระเชษฐาของเขาจะเรียกมาเพียงเพราะว่าคิดถึง“เรื่องคุณหนูใหญ่เยว่นี่มันอย่างไรหรือ” จ้าวซีซวนถามพระอนุชาด้วยสีหน้าหยอกล้อ อนุชาของเขาเคยสนใจสตรีที่ไหนกัน“มิใช่ว่าเสด็จพี่รู้อยู่แล้วหรือ” จ้าวซุนหยานหัวเราะเบา ๆ ไม่เคยมีเรื่องใดเลยที่รอด

“คารวะรุ่ยอ๋องเพคะ” เมื่อเข้ามาในห้อง เยว่ไป๋ฮวาก็ทำความเคารพผู้สูงศักดิ์ที่นั่งอยู่ในห้อง ทั้งที่มีสาวงามไม่ห่างกายแล้วเขาจะมาวุ่นวายกับนางทำไม“คุณหนูใหญ่เพิ่งจะถอนหมั้นได้ไม่นานก็คิดจะหาคู่หมั้นคู่หมายใหม่แล้วหรือ” จ้าวซุนหยานมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง เขาไม่ชอบที่นางอยู่กับบุรุษอื่น คนที่จะอยู่ข้างกายของนางได้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าบุรุษหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับนาง“นั่นคือญาติผู้พี่ของหม่อมฉันที่เดินทางมาจากต่างเมืองเพคะ” เยว่ไป๋ฮวาแก้ต่างให้ตนเอง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดจึงต้องแก้ต่างให้ตนเอง ทั้งที่เรื่องนี้นางไม่ผิดเลยด้วยซ้ำ และไม่จำเป็นต้องแก้ต่างให้ตนเอง“ญาติผู้พี่แล้วอย่างไร คุณหนูใหญ่เยว่ไม่ควรทำตัวสนิทสนมกับบุรุษเช่นนี้ คุณหนูใหญ่เยว่ทำตัวเช่นนี้แล้วผู้อื่นจะมองเช่นไร” จ้าวซุนหยานเอ่ยเสียงแข็ง บุรุษที่เข้ามาสนิทสนมกับนางก็มากมายเหลือเกิน มากมายจนเขาไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจัดการจากที่ตรงไหนดี จึงได้เอ่ยออกไปเช่นนั้น เพราะไม่ต้องการให้นางไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ใดอีก“เรื่องน

“ท่านพูดจริงหรือ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเยว่ไป๋ฮวาก็แสร้งหันมามองคนตรงหน้าด้วยสายตาตกตะลึง นางรู้ทุกความเคลื่อนไหวภายในจวนสกุลเซี่ยทุกอย่าง หลังจากแต่งงานกันไป น้องสาวของนางก็ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมาน สามีไม่สนใจไยดี แม่สามีไม่เมตตา อาหารที่ถูกส่งไปก็เป็นเพียงเศษอาหารเท่านั้น เยว่อิงฮวาใช้ชีวิตตกระกำลำบากยิ่งกว่าตอนที่นางใช้ชีวิตอยู่ในสกุลเยว่เสียอีกแต่เป็นเช่นนี้ก็ดี เยว่อิงฮวาจะได้รู้เสียบ้างว่าชีวิตที่ทุกข์ทรมานเป็นเช่นไร“จริงสิ อีกไม่นานพวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว” เขาทำใจกล้าเดินเข้าไปจีบมือของสตรีตรงหน้าอย่างรักใคร่“เช่นนั้นข้าจะรอนะเจ้าคะ” เมื่อเซี่ยเหยียนไห่เอ่ยออกมาเช่นนั้นเยว่ไป๋ฮวาก็มีท่าทีที่อ่อนลง ไม่ได้มีท่าทีเฉยเมยเหมือนแต่ก่อน“ข้าจะทำให้พวกเราสองคนได้อยู่ด้วยกันให้เร็วที่สุด” ชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เพียงแค่ได้ยินว่านางจะรอเขา ก็ทำให้มีความหวังแล้ว “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”แม้จะอยากอยู่กับนางต่อ แต่เซี่ยเหยียนไห่ก็จำใจต้องออกจากห้องไป เขาไม่อยากให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียง