All Chapters of หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 36 หลังจากบิดาออกไปทำงานแล้ว เซี่ยเหยียนไห่ก็เรียกซูหนิงเซียนมาพบ เพื่อตกลงเรื่องที่เกิดขึ้น เรื่องเช่นนี้ไม่สมควรเกิดขึ้นอีก เพราะอย่างไรนางก็ได้ชื่อว่าเป็นอนุของบิดาเขา“พี่เหยียนไห่เรียกข้ามาพบมีอันใดหรือเจ้าคะ” ซูหนิงเซียนมาหาเขาด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น นางไม่รู้ว่าควรทำตัวเช่นไรดี“เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเจ้าอย่าได้แพร่งพรายเด็ดขาด แล้วอย่าได้มายุ่งเกี่ยวกันอีก” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวจะไปจบลงที่ตรงไหน“ข้า ข้ารักท่าน” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางรักเขามาก จะให้นางตัดใจจากเขาได้อย่างไร “ท่านพ่อบีบบังคับให้ข้าต้องมาเป็นอนุของบิดาท่าน ข้ามิได้เต็มใจเลยสักนิด ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเจ็บปวดเพียงใดที่ต้องตกเป็นอนุของพ่อของท่าน ข้าต้องเจ็บปวดเพียงใดที่ท่านเอาแต่สนใจสตรีอื่น ท่านไม่สนใจว่าข้าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ข้าต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใดท่านรู้บ้างหรือไม่”ซูหนิงเซียนร้องไห้ออกมาอย่างหนัก นางต้องเจ็บปวดฝืนท

บทที่ 37 จ้าวซุนหยานเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนสกุลเซี่ยให้เยว่ไป๋ฮวาฟัง หญิงสาวก็นั่งฟังด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวในจวนสกุลเซี่ยจะลามปามใหญ่โตเช่นนี้ แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ดี นางจะได้ไม่ต้องลงแรงอันใดมาก“แต่จะว่าไปเซี่ยเหยียนไห่ก็เหมือนจะเริ่มลงมือกับน้องสาวของคุณหนูใหญ่เยว่แล้ว” เขาเพิ่งได้รับรายงานมาว่าตอนนี้เซี่ยเหยียนไห่ให้คนเพิ่มยาลงไปในอาหารของเยว่อิงฮวา“แล้วตอนนี้น้องสาวสุดที่รักของหม่อมฉันเป็นอย่างไรบ้างเพคะ” ไม่รู้ว่าป่านนี้เยว่อิงฮวาจะมีสภาพเช่นไรบ้าง และก็ไม่คิดว่าเรื่องในตระกูลเซี่ยวุ่นวายเพียงนั้น เซี่ยเหยียนไห่ยังคงมีเวลามาจัดการเยว่อิงฮวาอีก“ก็แทบจะเอาชีวิตรอดไม่ได้ เปิ่นหวางคิดว่าหากปล่อยเอาเช่นนี้ นางก็อาจไม่รอด” จ้าวซุนหยานบอก เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่านางจะจัดการกับน้องสาวต่างมารดาเช่นไร ไม่รู้ว่าต้องการถึงชีวิตหรือไม่“หม่อมฉันมิได้อยากให้นางตาย” เยว่ไป๋ฮวาบอกไปตามตรง นางก็มิได้ใจไม้ใส่ระกำถึงขนาดต้องการเอาชีวิตของน้องสาว แต

บทที่ 38เซี่ยเหยียนไห่พยายามจะเข้าไปช่วยซูหนิงเซียนหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถทำอันใดได้ เพราะคนของบิดาที่ทิ้งเอาไว้นั้นมากเกินกว่าที่เขาจะลอบเข้าไปด้านในได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้นางจะเป็นอย่างไรบ้าง เพราะเหล่าบ่าวรับใช้ต่างก็เล่าลือว่ายามที่เซี่ยซงฉีเข้าไปในห้อง ก็จะได้ยินเสียงร้องโหยหวนออกมาจากด้านในชายหนุ่มเดินกลับไปด้วยสีหน้าที่คิดหนัก ในหัวของเขาตอนนี้สับสนวุ่นวายไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน จนสายตาเหลือบไปเห็นยาพิษที่ตนเองใช้กับเยว่อิงฮวา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งไม่อยากลงมือกับผู้เป็นบิดา แต่อีกใจหนึ่งก็เป็นห่วงซูหนิงเซียนไม่ได้ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะต้องทนรับไม่ไหวเป็นแน่“ข้าจะต้องช่วยเจ้าให้ได้” เขาตัดสินใจได้แล้ว หากว่าเขาไม่ช่วยนาง นางจะต้องตายด้วยฝีมือของบิดาเขาแน่นอนหากให้เขาเลือก อย่างไรเขาก็เลือกนาง เพราะบิดาของเขาก็มิใช่บิดาที่ดีอันใดมากนัก ที่ผ่านมาบิดาคอยบังคับเขาตลอด ยามที่ไม่ได้ดังใจก็มักจะลงไม้ลงมือกับเขาเสมอ เช่นนี้จะให้เขาเลือกผู้เป็นบิดาได้อย่างไรเมื่อตัดสินใจได้แล้ว เซี่ยเหยียนไห่ก็ลงมือทันที เขาเลือกที่จะลงมือด้วยตนเอง เพราะไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้เรื่องนี้

บทที่ 39ทันทีที่เยว่ไป๋ฮวาเดินเข้ามาในจวน คนของเยว่โจวเหยาก็ยืนดักรออยู่ก่อนแล้ว“คุณหนูใหญ่นายท่านเรียกพบขอรับ”“ท่านพ่อมีเรื่องด่วนอันใดหรือ” ตอนนี้ท้องฟ้าก็มืดแล้ว หากไม่มีเรื่องด่วนบิดาคงจะไม่เรียกนางไปพบกะทันหันเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น“คุณหนูใหญ่ไปพบนายท่านแล้วก็จะรู้เองขอรับ”ในเมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการ เยว่ไป๋ฮวาเดินตามคนสนิทไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ช่วงนี้นางมิได้สนใจเรื่องราวภายในจวน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือไม่“นายท่าน คุณหนูใหญ่มาแล้วขอรับ” เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงานเจ้านาย ลูกน้องคนสนิทก็เอ่ยรายงานการมาถึงของคุณหนูใหญ่ของจวน“เข้ามา” น้ำเสียงเย็นเยียบด้านในห้องทำให้เยว่ไป๋ฮวาอดที่จะประหม่าไม่ได้ เพราะที่ผ่านมาบิดาของนางไม่เคยใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับนางมาก่อน“คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ” เยว่ไป๋ฮวาทำความเคารพบิดาที่นั่งหน้านิ่ง มองมาที่นางด้วยสายตายากคาดเดา“นั่งลงสิ” เขาละสายตาจากกองงานตรงหน้า เงยหน้าขึ้นมามองบุตรสาวด้วยสายตาเรียบนิ่ง วันนี้เขาต้องคุยเรื่องสำคัญกับนาง เขาจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้“ท่านพ่อมีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” เยว่ไป๋ฮวาเอ่ยถามบิดาด้วยน้ำเส

รุ่งขึ้นจ้าวซุนหยานก็มารับเยว่ไป๋ฮวาตามปกติ ส่วนเยว่ไป๋ฮวาก็เดินออกมาจากเรือนด้วยสีหน้าที่อมทุกข์ วันนี้เห็นทีว่าจะต้องแสดงละครให้คนสกุลเยว่ดูเสียหน่อย“ท่านอ๋องเพคะวันนี้หม่อมฉันคงไปกับท่านอ๋องมิได้แล้วเพคะ”คนที่อยู่บนรถม้าได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วทันที นี่นางคิดจะทำอันใด“หากคุณหนูใหญ่เยว่ไม่ไปกับเปิ่นหวาง ก็ไม่รู้ว่าเปิ่นหวางจะจัดการกับคุณหนูใหญ่เยว่เช่นไร” เสียงเหี้ยมเกรียมดังออกมาจากรถม้า ในเมื่อนางอยากเล่นละครเขาก็จะเล่นกับนาง“ท่านอ๋องอย่าทำให้หม่อมฉันลำบากใจเลยเพคะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างหวาดกลัว ไม่กล้าที่จะเดินไปขึ้นรถ เพราะคิดว่าคนของบิดาต้องจับตาดูนางอยู่“หากคุณหนูใหญ่เยว่ไม่ขึ้นรถมากับเปิ่นหวาง คอยดูว่าเปิ่นหวางจะจัดการกับสกุลเยว่อย่างไร” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกดดัน ทว่าบนใบหน้าของเขาตอนนี้นั้นกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มขบขัน“ท่านอ๋องเมตตาด้วยเพคะ” เยว่ไป๋ฮวาเอ่ยเสียงสั่น ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน ผู้คนที่ผ่านไปมาต่างก็มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร“เปิ่นหวางจะนับหนึ่งถึงสาม หากคุณหนูใหญ่เยว่ยังไม่ขึ้นมา ความอดทนของเปิ่นหวางคงหมดลง” จ้าวซุนหยานยื่นคำขาด พร้อมกับนั่งรอแมวตัวน้อ