All Chapters of เฝ้า(รอ)รัก [Mpreg]: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่กาญครับ มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ” อันดาเดินเข้ามาที่ห้องครัวก่อนเวลาอาหารครึ่งชั่วโมง วันนี้เขารู้สึกหิวเป็นพิเศษเลยคิดว่าควรจะมาช่วยหยิบจับอะไรในครัวมากกว่าการนั่งอ่านหนังสือรอเฉย ๆ “ที่จริงพี่ทำเสร็จไว้หมดแล้วล่ะค่ะ แต่น้องอันดาอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ พี่จะได้ทำเพิ่ม” “ผมขอทำเองนะครับ ผมอยากกินน้ำแตงโมปั่นอยู่พอดี” “มาค่ะ พี่จะช่วยเป็นลูกมือให้เอง” กาญจนีพูดพลางขยิบตาให้ อย่างไรเสียหญิงสาวก็ไม่กล้าปล่อยให้อันดาทำอะไรเองอยู่ดี จากประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้กาญจนีรู้ว่าอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอและเธอก็ไม่ได้อยากให้เกิดด้วย “ทำอะไรกันอยู่” “คุณเจษฎ์สวัสดีค่ะ” กาญจนีทักทายนายของตัวเอง เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว วันนี้อันดาไม่มีนัดหมอที่ไหนและเจษฎาก็ไม่ได้บอกล่วงหน้าด้วยว่ามีธุระที่นี่ “สวัสดีครับคุณเจษฎ์ วันนี้ผมมีนัดอะไรเหรอครับ” “เปล่านี่ ฉันก็แค่แวะเอาขนมมาให้ ยังไม่ทันกินมื้อเที่ยงไม่ใช่รึไง” เจษฎาเดินมาใกล้อันดาที่กำลังจะหั่นเตรียมชิ้นแตงโม เขาวางน้ำปั่นลงบนเคาน์เตอร์ครัวสองแก้ว แก้วหนึ่งเป็นน้ำแตงโมปั่นส่วนอีกแก

แรกเริ่มเดิมทีเจษฎาทำงานให้กับบริษัทขนส่งพัสดุเจ้าหนึ่ง ภายหลังเกิดปัญหาภายในทำให้ธุรกิจแฟรนไชน์ของบริษัทที่เขาทำเริ่มดิ่งลงเหว แต่เพราะมองเห็นลู่ทางที่พอจะไปต่อได้ทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจออกมาเปิดบริษัทขนส่งพัสดุเป็นของตัวเองโดยลงทุนจากเงินเก็บทั้งหมดที่มี เขาสร้างแบรนด์ขนส่งพัสดุภายในประเทศจนเริ่มเป็นที่รู้จักภายในระยะเวลาเพียง 2 ปี แต่นั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ เพราะหลังจากนั้นเจษฏาก็ศึกษาและต่อยอดธุรกิจด้วยการเปิดบริษัทชิปปิ้งรับเป็นตัวแทนนำเข้าและส่งออกสินขาระหว่างประเทศ จากบริษัทขนส่งเล็ก ๆ ที่ล้มลุกคลุกคลานกลายเป็นบริษัทชิปปิ้งแนวหน้าที่กินส่วนแบ่งการตลาดจากบริษัทชั้นนำดั้งเดิมจนเป็นที่น่าจับตามองในตอนนี้ “คณเจษฎ์จะเข้าประชุมย่อยด้วยรึเปล่าคะ” “ครับ แต่ว่าผมคงอยู่ไม่นานนะ ฝากคุณด้วย” “ค่ะ” ตีรณาตอบรับ มีผู้ช่วยดีก็เท่ากับมีชัยไปกว่าครึ่ง เจษฎาแม้จะเป็นเจ้าของบริษัท แต่หลังจากเบนเข็มมาทำชิปปิ้งแล้วเขาก็ขึ้นนั่งแท่นเป็นประธานและไม่ได้บริหารงานเองอีกต่อไป มีบ้างที่ต้องคุยงานเองแต่ไม่บ่อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยขาดประชุมเลยสักครั้งไม่ว่าจะประชุมใหญ่หรือประชุมยิบย่อ

“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปที่นี่คือที่นอนของนาย” อันดากวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องหรูบนตึกชั้นที่ 42 แค่วิวด้านนอกหน้าต่างที่มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากปุยเมฆสีขาวก็ทำให้เด็กหนุ่มขาสั่นแล้ว เขาไม่เคยอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่อยู่สูงขนาดนี้มาก่อนและไม่คิดว่าจะมีวันนี้ด้วย เจษฎายกห้องนอนให้อันดาหนึ่งห้อง ที่นี่คือคอนโดหรูใจกลางเมืองขนาด 125 ตรม. 3 ห้องนอน สองห้องน้ำที่ชายหนุ่มซื้อเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน แม้จะกว้างขวางเกินไปสำหรับการอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้มันคือสถานที่ที่เขาใช้พักผ่อนเหมือนได้อยู่ที่บ้าน วิวเมืองแบบพาโนรามาบนระเบียงห้องแสนกว้างขวางที่น้อยคนนักจะได้เห็น แม้แต่คู่นอนก็ไม่เคยหิ้วกันขึ้นมาถึงที่นี่ แต่ที่ตรงนี้ตอนนี้มีคนมาแชร์วิวนั้นกับเขาแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นอันดา “เหนื่อยรึเปล่า โทษทีนะ มันฉุกละหุกไปหน่อย ฉันเลยไม่ได้บอกนายก่อน” อันดารู้ดีว่าเจษฎาหมายถึงเรื่องอะไร เขาส่ายหน้าตอบตามที่ตัวเองรู้สึก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนเขาตั้งตัวไม่ติด หลังมื้อเช้าอีกฝ่ายก็มัดมือชกพาเขาขึ้นรถ สิ่งเดียวที่อันดาทำได้ก็คือทำตามคำสั่งโดยไม่ทำตัวเปันตัวถ่วง รู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกพามาที่คอ

อันดาอยู่ที่คอนโดคนเดียวตลอดช่วงบ่าย หลังจากที่เห็นเจษฎาคุยโทรศัพท์จบในตอนนั้น อีกฝ่ายก็หันมากำชับอะไรกับเขานิดหน่อยแล้วก็ผลุนผลันออกไปเลย “ฉันมีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการ นายอยู่ได้ใช่มั้ย” “ครับ” “ในครัวมีทุกอย่างที่นายต้องการ ถ้าหิวก็จัดการเองได้เลย” แม้เรื่องของกินจะเป็นเรื่องที่อันดาให้ความสนใจกับมันเป็นอันดับต้น ๆ แต่สภาพแวดล้อมใหม่ที่เขาเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่นั้นน่าสนใจกว่ามาก เพราะความสูงของห้องที่ไม่มีตึกอื่นมาขวางมุมมองสายตา ทำให้อันดาไม่ต้องคอยระแวงใคร ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาชะเง้อมองจากริมรั้วอีก ระเบียงที่นี่มีพื้นที่กว้างขวาง ขนาดของมันใหญ่พอ ๆ กับห้อง ๆ หนึ่ง อันดาออกมานั่งรับลมด้านนอก วันนี้ฟ้าครึ้มมากทำให้แดดยามบ่ายหดหายไปหมด เหลือเพียงแต่ลมเย็นที่พัดโกรก ให้ความรู้สึกสบายตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “หนูเห็นมั้ยครับ วิวสวยมากเลย” ตอนนี้อันดาชักอยากจะรู้ขึ้นมาแล้วว่าเขาตั้งท้องเด็กผู้ชายหรือผู้หญิง ใครจะบอกว่าเขาเป็นเพียงคนอุ้มท้องและไม่ได้รู้สึกผูกพันนั้นไม่จริงเลย ยิ่งนานวัน อันดาก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงการมีตัวตนของอีกหนึ่งชีวิต ระยะเวลาแค่สามเดื

“ผมสืบรู้มาว่านายบัณฑิตพยายามหาคนที่จะมาอุ้มท้องเพิ่ม แต่ว่าด้วยขั้นตอนที่ค่อนข้างยุ่งยากและมีความเสี่ยงสูงทำให้เขาล้มเหลว” ยศกรยื่นรูปภาพและเอกสารอีกบางส่วนให้กับเจษฎาที่ตอนนี้ยังคงตามสืบหาหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อที่ว่าจะได้เอาผิดอีกฝ่ายได้ “คุณมีความเห็นว่ายังไงครับ” “ถ้าให้ผมเดา ตอนนี้นายบัณฑิตน่าน่าจะหมดไพ่ตายในมือแล้วล่ะครับ หลังจากนี้ถ้าเขาไม่ยอมแพ้ น่าจะต้องหาทางเข้าถึงตัวคุณกับอันดาแน่ ๆ ผมไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวหรอกนะครับ แต่เท่าที่ผมสืบประวัติของนายบัณฑิตอย่างละเอียด เส้นทางชีวิตของเขาค่อนข้างดาร์ก พี่กับแม่ถูกยิงเสียชีวิตตอนที่เขายังเด็ก เขาจึงเดินตามรอยพ่อที่เป็นผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น ใครขัดผลประโยชน์ก็มักจะถูกอุ้มหายจากคนตระกูลนี้เสมอ เพียงแต่หลักฐานมักจะถูกทำลายทิ้งสาวถึงตัวคนบงการไม่ได้ ทางที่ดีผมก็อยากให้คุณระวังตัวไว้ ถ้าเขาจ้องที่จะทำลายครอบครัวคุณจริง ๆ ถึงเวลานั้นเขาคงไม่สนถูกผิดอะไร” เจษฎาสีหน้าเคร่งเครียด ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดกับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ “อย่างน้อยคุณก็ได้อันดามาอยู่กับตัวแล้วนะครับ สิ่งที่ผมพอจะแนะนำคุณได้ หากไม่ใช่ในแง่ของก