All Chapters of เฝ้า(รอ)รัก [Mpreg]: Chapter 41 - Chapter 50

อายุครรภ์ของอันดามากขึ้นและขนาดของหน้าท้องก็โตขึ้นทุกวันจนตอนนี้กำลังจะย่างเข้าสู่เดือนที่ 7 แล้วที่ทำให้อันดาต้องเริ่มเปลี่ยนจากชุดกางเกงหลวม ๆ มาเป็นชุดคลุมท้องแบบผู้หญิงเพื่อให้สบายตัวขึ้น เด็กหนุ่มผมยาวขึ้นมากจนต้องให้ช่างมาตัดผมให้ที่บ้านเพื่อความสะดวกในการดูแลรักษาความสะอาด แต่คงเพราะอันดาอายุยังน้อย พอตัดผมสั้นใหม่ ๆ บวกกับน้ำหนักตัวที่เพิ่มมากขึ้นยิ่งทำให้ดวงหน้าอิ่มเอิบสบายตาดูน่ารักน่าเอ็นดูทีเดียว กิจวัตรของอันดาก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม มีบ้างที่เขาเปิดเพลงหรือหาอะไรฟังไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็ไม่ค่อยได้สนใจอะไรในโซเชียลนัก บุษบงเองก็ได้เห็นอันดาอุ้มท้องพาหลานของตัวเองออกไปเดินรับลมเล่นในสวนทุกวันจนชินตา กลายเป็นว่าตัวของหญิงสูงวัยเองก็ได้ออกมานั่งเล่นด้านนอกด้วยบ่อย ๆ จากคนสุขภาพจิตย่ำแย่ก็พลอยดีขึ้นไปด้วย และวันนี้ก็เช่นกัน บุษบงก็เลือกที่จะให้คนนำอาหารว่างมาเสิร์ฟในสวนเพื่อจะได้มีอะไรทำระหว่างวัน สวบ สวบ สวบ ระหว่างนั้นบุษบงเหลียวมองหาต้นเสียงซึ่งเป็นเสียงของอะไรสักอย่างที่ดังอยู่ใกล้ ๆ จุดที่เธอกับอันดานั่งอยู่ “วันนี้มีคนมาทำสวนอย่างนั้นหรือ” บุษบ

“เราจะไปไหนกันเหรอครับคุณเจษฎ์” จู่ ๆ วันนี้อันดาก็ถูกจับแต่งตัวพร้อมออกข้างนอก วันนี้อันดาอยู่ในชุดเอี๊ยมเสื้อสีขาวกางเกงสีเทาอ่อน มองดูคล้ายลูกหมีน้อยที่พอหันข้างแล้วมีพุงกลม ๆ ยื่นนิด ๆ ที่พอเจษฎาเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะรีบเข้าไปกอดจากทางด้านหลังและฉวยโอกาสหอมแก้มคนตัวเล็กฟอดใหญ่ “ไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกสักหน่อย คุณอาสารสินแนะนำสถานที่นึงมาให้ คิดว่าเราควรจะไปด้วยกัน” “มันจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ” “ไม่…ไม่แล้ว ฉันจะไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับนายอีก” “นั่นจะพาอันดาไปไหนน่ะตาเจษฎ์ ท้องโตขนาดนี้ยังพาน้องไปเหนื่อยอีก” “ไปไม่นานหรอกครับคุณแม่ แค่จะพาเมียกับลูกไปเปิดหูเปิดตาเท่านั้น” เจอคำว่า ‘ลูกเมีย’ เข้าไป บุษบงก็ถึงกับไปไม่เป็น เธอจะแสดงความไม่พอใจก็ทำไม่ได้ จนพักหลังเริ่มจะชาชินเสียแล้ว “รีบกลับล่ะ แม่รอทานมื้อเย็น” พูดได้เท่านั้นก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องไป “โรงเรียนสอนพ่อแม่?” อันดาทำหน้าเหลอหลาพร้อมกับเลิกคิ้วหันไปมองคนข้าง ๆ ที่เอาแต่ตีหน้าซื่อมาตลอดทางไม่ยอมเฉลยสักทีว่าจะพาเขาไปที่ไหน จนกระทั่งเด็กหนุ่มได้อ่านป้ายนั้นด้วยตัวเอง อันดาไม่เค

สามวันถัดมาดูเหมือนข่าวคราวของตระกูลอิทธิรารักษ์จะไม่ได้ซาลงเลย เรื่องของอันดากลายเป็นที่ถกเถียงกันในวงกว้าง โดยเฉพาะประเด็นที่ว่า ผู้ชายท้องได้ มีจริงหรือ? ประเด็นนี้มีผู้คนในโลกโซเชียลให้ความสนใจมากมายและก็มีผู้เชี่ยวชาญหลายฝ่ายที่ออกมาให้ข้อมูลถึงความเป็นไปได้แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครกล้ายืนยันอยู่ดี นักข่าวถึงขั้นบุกเข้าไปเค้นถามหมอที่โรงพยาบาลที่อันดาเคยเข้ารักษาตัว แต่ด้วยจรรยาบรรณทางการแพทย์ทำให้นักข่าวหิวแสงเหล่านี้ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่ก็ไม่วายตั้งธงกันแล้วว่าเป็นเพราะอิทธิพลของเงินมากกว่าที่ปิดปากหมอได้เสียสนิท ทุกเช้าที่นิลนีขับรถไปทำงาน เธอจะเห็นนักข่าวจากหลายสำนักมารอทำข่าวอยู่ที่หน้าบ้านเสมอ เธอกำชับทุกคนตลอดเพื่อให้หลีกเลี่ยงคนพวกนี้ แม้แต่เจษฎาเองก็เลือกที่จะเมินเฉยไม่ตอบโต้อะไร สิ่งที่ชายหนุ่มโฟกัสที่สุดตอนนี้คือเบี่ยงเบนความสนใจของอันดาไม่ให้ไปเห็นข่าวแย่ ๆ พวกนี้อย่างน้อยก็จนกว่าจะคลอด และเพราะข่าวลือทั้งหลายเกี่ยวข้องกับครอบครัวอิทธิรารักษ์ ดังนั้นจึงมีคนโทรหาบุษบงเพื่อถามข่าวคราวแทบไม่หวาดไม่ไหว จนเธอต้องสั่งให้งดการติดต่อไม่

อายุครรภ์ของอันดาใกล้ถึงกำหนดคลอดเข้ามาทุกที แต่ในแต่ละวันของเด็กหนุ่มไม่ได้ราบเรียบเสมอไป บางวันดีก็ดีบางวันก็ย่ำแย่ โดยเฉพาะเรื่องภูมิแพ้ที่มักจะเกิดผื่นขึ้นตามตัวของเจ้าตัวอยู่บ่อยครั้ง “คราวนี้แพ้อะไรอีก ทำไมวันนี้มีรอยแดงที่แขนเต็มไปหมด” เจษฎาเลิกแขนเสื้อคนตัวเล็กขึ้นทั้งสองข้างพร้อมกับจับมือพลิกดูทั้งสองด้านอย่างพินิจพิเคราะห์ “ไม่รู้สิครับ ผมก็ไม่ได้ทำอะไรนะ” เจ้าตัวพยายามนึกหาสาเหตุว่าไปทำอะไรมาบ้างระหว่างนั้น แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก “เมื่อวานตอนที่ฉันไม่อยู่ นายทำอะไรบ้าง” “ก็ไม่ได้ทำอะไรนะครับ ก็แค่ยืนรดน้ำผักนิดหน่อย อืม..แล้วก็ใส่ปุ๋ยด้วย” “ปุ๋ยงั้นเหรอ นายได้ใส่ถุงมือรึเปล่า” เด็กหนุ่มพยักหน้า ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าขนาดป้องกันทุกอย่างเขาก็ยังจะแพ้ได้อีก ขนาดเป็นเพียงน้ำปุ๋ยที่ฉีดพรมเบา ๆ ไม่ได้สัมผัสด้วยมือโดยตรง แต่รอยแดงกลับลามเป็นปื้นทั่วทั้งแขน “พอเลยนะ ไม่ต้องไปยุ่งกับผักพวกนั้นอีกแล้ว มันโตจนผลิใบขนาดนั้นไม่ตายง่าย ๆหรอก” “แต่อีกอาทิตย์สองอาทิตย์นี้ก็น่าจะเก็บได้แล้วนะครับ ถ้ามันตายก่อนก็คงเสียดายแย่” “ยังจะมาเสียดายอีก ช่ว

“ฮึก..ก….” เสียงสะอื้นจากคนตัวเล็กยังคงดังขึ้นไม่หยุดหลังจากที่ผ่านช่วงเวลานาทีชีวิตไปอีกครั้ง อันดายืนมองลูกที่นอนหลับสนิทอยู่ในตู้อบ ระยะเวลาจากหลังคลอดมาจนถึงตอนนี้ก็สองทิตย์เข้าไปแล้ว แต่ทุกครั้งที่มาหาลูกแล้วเห็นตำแหน่งเข็มน้ำเกลือที่เปลี่ยนทุกวันก็อดสงสารไม่ได้ ด.ช.ชนกันต์ อิทธิรารักษ์ ชื่อที่อยู่บนหน้าตู้อบมีความหมายว่าผู้ซึ่งเป็นที่รักของผู้คน อันดามองแล้วได้แค่เพียงกระพริบตาถี่ยกขึ้นปากน้ำตาลวก ๆ ขณะที่เจษฎาก็คอยยืนปลอบอยู่ข้าง ๆ เขาทำทุกอย่างแล้วเพื่อเด็กคนนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังทำหน้าที่ได้ไม่สมบูรณ์ “ไม่เป็นไรนะคนดี ลูกเราจะปลอดภัย” “คุณพยาบาลบอกว่าถ้าลูกแข็งแรงก็พาออกมาอุ้มป้อนนมเองได้แล้ว ผมอยากอุ้มเขา” แต่เพราะอาการของลูกน้อยยังไม่อยู่ในเกณฑ์ปกติ อันดาจึงทำได้เพียงสอดมือเข้าไปสัมผัสตัวของลูกน้อยเท่านั้น “นายยังเจ็บแผลอยู่รึเปล่า” “ไม่แล้วครับ แต่ผมสงสารลูก” น้ำเสียงที่อ่อนโยนจากคนรักทำให้อันดารู้สึกอุ่นใจไม่น้อย แผลผ่าตัดตอนนี้ดีขึ้นตามลำดับ อย่างน้อยที่สุดเขาก็ไม่ต้องมากังวลเรื่องของตัวเองอีกแล้ว เหลือก็เพ