บททั้งหมดของ เฝ้า(รอ)รัก [Mpreg]: บทที่ 1 - บทที่ 10

“คุณเจษฎ์ครับ เรื่องที่ให้ตามสืบ….” เจษฎาวางแก้วกาแฟที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะทันทีที่ได้ยินคำพูดจากนักสืบที่เขาวานจ้าง ใบหน้าคมเรียบเฉยพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะผายมือให้อีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นี่เป็นช่วงเวลาที่เขานิ่งนอนใจไม่ได้เลยนับตั้งแต่รู้ข่าว คิ้วของชายหนุ่มวัย 30 ขมวดเข้าหากันจนเห็นรอยบุ๋มจาง ๆ บนหน้าผาก แต่ริ้วรอยนั้นก็ไม่ได้กลบความลงตัวของสัดส่วนทุกอย่างบนใบหน้าของเขาได้เลย เจษฎาทอดสายตามองไปเบื้องหน้า สบตากับแขกของเขาด้วยความคาดหวังอะไรบางอย่าง “ได้ข้อมูลอะไรบ้างครับ คุณยศกร” เจ้าของน้ำเสียงทุ้มห้าวเอ่ยถามเจตนาชัดเจนว่าต้องการรู้ทุกอย่างให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ตอนนี้แทบจะไม่มีเวลาเหลือแล้ว แต่อย่างน้อยถ้าหากรู้ในสิ่งที่ต้องการก็อาจจะหยุดอะไรที่มันไม่ควรได้ ไม่อย่างนั้นการปล่อยเลยตามเลยอาจจะกลายเป็นหายนะต่อชีวิตของเขาในภายหลังก็ได้ “น้ำเชื้อนั่น…ตอนนี้มัน…” นักสืบวัยกลางคนเงียบลงไปชั่วอึดใจ เขาพยายามเรียบเรียงคำพูดให้คนฟังเข้าใจง่ายที่สุด เพราะเรื่องนี้มันออกจะแปลกประหลาดอยู่สักหน่อย แต่เนื่องจากหน้าที่ของเขาก็คือตามสืบจึ

ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง อันดาก็มาอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง แต่ตัวอันดาเองเป็นเด็กต่างจังหวัด เขาจึงไม่รู้เลยว่าในตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่ คนที่มาพร้อมกับเขา คนพวกนั้นมาส่งแล้วก็กลับไปแล้ว ทำเหมือนกับการลักพาตัวไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แกรก! ดวงหน้าจิ้มลิ้มหันไปตามเสียงประตูที่ถูกเปิดขึ้นและปิดลงหลังจากนั้น พอเขาได้เห็นคนที่เดินเข้ามาหัวใจก็ดันเต้นผิดจังหวะจนต้องบีบมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้คุยกับใครที่ยอมเปิดเผยใบหน้าแบบนี้มานานแล้วก็ได้ “ชื่ออันดาใช่มั้ย” “จำไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แกจะต้องไม่เปิดเผยตัวตนของตัวเอง“ คำพูดของผู้ชายคนหนึ่งดังก้องอยู่ในหัว อันดาก้มหน้าลงต่ำ ดวงตากลมโตไม่ยอมสบตาคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาเลย “เป็นอะไรไป ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ” จู่ ๆ อีกฝ่ายก็โน้มตัวลงมาหาเขา ยื่นหน้าที่เกลี้ยงเกลาแต่ทว่ามีริ้วรอยแห่งวัยประปรายเข้ามาใกล้ แม้อันดาจะพยายามเบือนหน้าหนีสักแค่ไหน แต่กลับมีกลิ่นฉุนบางอย่างลอยเข้าจมูกจนเขารู้สึกผะอืดผะอม มือเรียวยกขึ้นมาอุดปากและจมูกทันทีที่สูดกลิ่นนั้นเข้าปอด ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิดล่ะก็มันคือกลิ่นน้

วันแรกของการเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่ สถานการณ์หลายอย่างก็ดูจะคลี่คลายไปในทางที่ดี แม้อันดาจะนึกหวาดระแวงอยู่บ้างแต่ก็ไม่มากมายเหมือนกับที่ผ่านมา ตอนที่ยังอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม อันดาต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง งานบ้านทุกอย่างเป็นหน้าที่ของเขาไม่เว้นแม้แต่ตอนที่ยังเรียนมัธยมปลายก็ยังต้องไปหารับจ้างทำงานช่วยเหลือครอบครัวอยู่ตลอด จนกระทั่งเขาถูกขายแลกกับเงินจำนวนหนึ่ง ถึงชีวิตจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่กลับกันชีวิตของอันดากลับมีความเป็นอยู่ที่แตกต่างจากตอนอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมอย่างสิ้นเชิง แม้ในสายตาของคนอื่นเขาจะถูกปฏิบัติเหมือนสัตว์ตัวหนึ่งที่อยู่ในฟาร์ม แต่ถ้าเทียบเรื่องการกินอยู่มันดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งกับบ้านหลังใหม่ยิ่งแล้วใหญ่ มากสุดก็แค่ถูกกักบริเวณ แต่ที่เหลือเขาสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติทุกอย่าง ไม่รู้สึกเลยว่าโดนกดขี่อย่างที่ผ่านมา แบบนีเราจะกลายเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวไหมนะ? เด็กหนุ่มตั้งคำถามนี้กับตัวเองในใจ อนาคตหลังจากคลอดเด็กแล้ว เขาจะได้รับอิสระกลับคืน หลังจากนั้นโลกใบนี้อาจจะกลายเป็นขุมนรกจริง ๆ สำหรับเขาก็ได้ แต่จะคิดมากไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ เพราะ

“น่ากินจังเลยครับพี่กาญ พี่ทำเองทั้งหมดนี่เลยเหรอครับ” “ไม่ใช่หรอกค่ะ อาหารพวกนี้คุณเจษฎ์สั่งมาให้น้องอันดาลอง ไม่แน่ว่าอาจจะมีสักอย่างสองอย่างที่ถูกปาก” จะเรียกว่าดีใจก็ไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร อันดาจึงได้แต่พยักหน้ารับไปเฉยๆ พ่อแม่บุญธรรมของอันดาเป็นคนที่หาเช้ากินค่ำ ถ้าพูดถึงฐานะแล้วจึงไม่มีทางเลยที่จะสามารถหาซื้ออะไรพวกนี้มากินเป็นมื้อหลักได้ เด็กหนุ่มมองก้อนขนมปังรูปทรงต่าง ๆ พร้อมกับพยายามนึกถึงรสชาติของมันไปด้วย แต่สิ่งที่ดึงดูดไปมากกว่าสีเหลืองทองที่สวยงามก็คือกลิ่นความหอมละมุนของพวกมันที่ทำเอาอันดาเกิดน้ำลายสอขึ้นมาทันที่กลิ่นลอยมาแตะจมูก หอมอะไรอย่างนี้ อันดาจ้องขนมปังเหล่านั้นอยู่ไม่วางตา แม้จะไม่ได้แสดงออกมากมายแต่กาญจนีก็พอจะมีความหวังขึ้นมาว่าเด็กหนุ่มอาจจะสนใจของตรงหน้าบ้างไม่มากก็น้อย เธอหนักใจมาหลายวันแล้วที่เห็นว่าคนที่อยู่ในความดูแลตอนนี้กินอะไรไม่ค่อยได้ “ลองดูสิคะ มีทั้งแบบขนมปังเปล่า ๆ แล้วก็สอดไส้ด้วยนะคะ มีทั้งแบบครีมแล้วก็ผลไม้สด” เพราะรู้ดีว่าที่ผ่านมาอันดาแทบจะไม่แตะเนื้อสัตว์เลย พวกเนื้อสัตว์แปรรูปรวมถึงไข่สูตรต่าง ๆ จึงไม่ได้ถูกจั

อันดาเป็นคนที่มีร่างกายแข็งแรงมาตลอด แม้แต่ตอนตรวจร่างกายเพื่อเข้ารับการฝังไข่ก็ยังไม่พบความผิดปกติใด ๆ แต่พอเริ่มตั้งครรภ์ได้เดือนที่สอง อาการผิดปกติต่าง ๆ ก็เริ่มแสดงให้เห็น แม้จะอาการแพ้ท้องจะทุเลาลงบ้าง แต่ร่างกายกลับอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด แค่อากาศเย็นกว่าปกตินิดหน่อยเด็กหนุ่มก็ไข้จับแล้ว “แค่ก ๆ” “จิบน้ำขิงสักหน่อยนะคะ จะได้ชุ่มคอ” “ขอบคุณนะครับ” อันดามองน้ำขิงผสมน้ำผึ้งในมือพลางถอนหายใจ เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินที่กลายมาเป็นคนอ่อนแอ ทำอะไรก็ดูจะย่ำแย่ไปเสียหมด อีกไม่กี่วันก็ถึงเวลาต้องตรวจครรภ์รอบใหม่ แต่สุขภาพก็ดูจะไม่เป็นใจด้วยเลย “พี่โทรบอกคุณเจษฎ์แล้วนะคะ อีกสักพักเขาจะเข้ามา” กาญจนีเดินมายืนใกล้อันดาที่นั่งหงอยอยู่ตรงหัวเตียง “ผมแค่เป็นหวัดเองนะครับ ไม่ได้เป็นอะไรมาก” เพราะอันดากลัวว่าจะถูกเอ็ดอีกจึงไม่อยากจะเจอหน้าเจษฎาเท่าไหร่ เขายังไม่พร้อมรับมือกับคำพูดหนัก ๆ ในตอนนี้ อยากนอนพักผ่อนเงียบ ๆ มากกว่า “อย่าโกรธพี่เลยนะคะ พี่ต้องทำตามหน้าที่” “ผมไม่โกรธพี่กาญหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษพี่กาญที่สร้างปัญหาให้ตลอด” “ไม่เล