INICIAR SESIÓN“อึกทะทำอะไรเนี่ยพี่ดีแลน!” ฉันพลักหัวพี่ดีแลนที่กำลังเลียชิมน้องสาวของฉันไม่หยุดลิ้นของเขาสอดแทรกเข้ามาพร้อมกับดูดกลืนน้ำหวานเหมือนคนขาดน้ำฉันได้แต่กลั้นเสียงกลางเพราะโดนเจ้าตัวลากมาแอบทำอย่างไม่เต็มใจทั้งๆ ที่มีกฏว่าถ้าจะมีอะไรกันต้องพร้อมกันสามคนเท่านั้นก็ที่ตั้งกฏนี้มาเพราะต่างคนก็ต่างหวงฉันไงล่ะกลัวว่าฉันจะมอบความรักให้ไม่เท่ากันแพล่บ จ๊วบ“ขอแปปนึงนะเรย์” ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะยืดตัวขึ้นพร้อมกับชักรูดแก่นกายและดันมันเข้ามาทันทีสวบบ!“อื้อออ~”“ชู่ววเบาๆ เดี๋ยวพวกมันได้ยินพี่ตายแน่” ฉันได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับเอามือปิดปากร่างสูงอุ้มฉันในท่าอุ้มแตงก่อนจะขยับเข้าออกโดยที่ฉันได้แต่กลัวว่าพี่คริสไม่ก็พี่แทนคุณจะมาเห็นแต่สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดีวันต่อมา“เรย์ไปห้องน้ำกับพี่แปปสิ”“คะ?” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจก่อนจะมองพี่คริสที่มองซ้ายมองขวาและเห็นว่าทั้งพี่ดีแลนและพี่แทนคุณกำลังวุ่นกับการทำอาหารเย็นอยู่ฉันเลยเดินไปอย่างเชื่อฟังเพราะคิดว่ามีอะไรเสีย
2ปีต่อมา“ขอเชิญบ่าวสาวขึ้นสู่พิธีเลยครับ” ประตูบานใหญ่ตรงหน้าของฉันเปิดออกพร้อมกับแสงสว่างและแดดอ่อนจากท้องฟ้าสีใสฉันยิ้มและเงยหน้าสบตากับชายรูปงามที่อยู่ข้างๆ พี่แทนคุณในชุดเจ้าบ่าวสีขาวสะอาดตาวันนี้เขาดูหล่อจนน่าเอ็นดูส่วนฉันซึ่งอยู่ในชุดเดรสเรียบๆ สีขาวพร้อมดอกลิลลี่นมือเราสองคนต่างส่งยิ้มให้แก่กันและและจับมือพากันก้าวเดินไปข้างหน้า“วู้ววววววว~”ฉันมองไปยังรอบๆ ที่เป็นชายทะเลน้ำสีฟ้าครามกับลมเย็นๆ ของเช้าวันใหม่ทำฉันรู้สึกสดชื่นกลีบดอกไม้ที่โปรยมาโดยพ่อกับแม่ฉันมองไปที่พวกท่านที่ส่งยิ้มให้ฉันและรู้สึกขอบคุณเสมอที่ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ตามพวกท่านก็ยังคงคอยรักและซัพพอร์ตฉันอยู่เรื่อยมาก่อนจะสบเข้ากับสายตาของพี่คริสที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินซึ่งมันดูเข้ากับเขาอย่างน่าประหลาดเขาส่งยิ้มให้ฉันโดยที่บนแขนเขากำลังอุ้มเด็กหญิงวัยใสที่มีหน้าเหมือนฉันกับพี่แทนคุณอย่างละครึ่ง“ลิลลี่ทักทายแม่เร็ว” ฉันยิ้มขำเมื่อพี่คริสจับมือลิลลี่ที่เป็นชื่อของลูกสาวฉันไว้ก่อนจะโบกไปมาเด็กตัวน้อยยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างน่าเอ็นดูก่อนจะเดินมาสบตากับผ
ฉันมองแหวนเพชรเม็ดงามที่เต็มไปด้วยเลือดของผู้ชายที่ฉันรักพลันน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้งฉันเงยหน้ามองไปยังห้องผ่าตัดตอนนี้ทั้งหมอและพยาบาลต่างวิ่งกันให้วุ่นเพื่อหาเลือดมาใช้ในการผ่าตัด“ไม่เป็นไรนะเรย์คิดถึงลูกเอาไว้” พี่ดีแลนเอ่ยบอกฉันอย่างอ่อนโยนมือหนาของเขาโอบกอดฉันไว้ทั้งสองมือตอนนี้บอกได้เลยว่าหัวใจของฉันมันว้าวุ่นมากภาพของพี่แทนคุณที่หมดสติและเต็มไปด้วยเลือดยังคงติดตาฉันไม่หาย“ลูกไปให้หมอตรวจหน่อยเร็ว” แม่ของฉันเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงแต่ฉันได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธฉันอยากจะอยู่ข้างๆ พี่แทนคุณรอฟังคำตอบว่าเขาปลอดภัยแล้วฉันถึงจะได้โล่งใจฉันรู้ว่าพ่อกับแม่ก็เป็นห่วงฉันมากเหมือนกันแต่นาทีนี้คนเดียวที่ฉันคิดถึงมีแต่พี่แทนคุณเท่านั้น“นั่นสิเรย์ไปให้หมอทำแผลก่อนดีไหม” พี่ดีแลนเอ่ยบอกก่อนจะยกข้อศอกฉันที่ถลอกเล็กน้อย“เรย์จะอยู่ข้างๆ พี่แทนคุณค่ะ” ฉันเอ่ยตอบออกไปพ่อกับแม่ได้แต่ถอนหายใจกับพฤติกรรมดื้อด้านของฉันไม่นานห้องผ่าตัดก็เปิดขึ้นพร้อมกับคุณหมอที่เดินออกมาฉันจึงรีบพุ่งไปหาทันทีโดยมีพี่ดีแลนประคองข้างกาย&ldqu
“เรย์ท้องค่ะ"“ห๊ะ/ห๊ะ/ครับ!?” ทั้งสามต่างเบิกตาโตด้วยความตกใจทันทีก่อนที่พี่แทนคุณจะเป็นคนแรกที่เข้ามาหาฉันด้วยความรวดเร็วพร้อมกับยิ้มกว้างให้ฉันด้วยความดีใจฉันบอกแล้วว่าเขาต้องดีใจมากแน่ๆ ที่รู้ว่าฉันท้อง“จริงหรอเรย์เรย์ท้องจริงๆ หรอครับ” ใบหน้าหล่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับคุกเข่าเอาหัวแนบกับท้องของฉันอย่างตื่นเต้นฉันหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะลูบผมพี่แทนคุณอย่างอ่อนโยน“ค่ะ” ฉันตอบกลับยิ้มๆ พี่แทนคุณเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะสวมกอดฉันอย่างแน่น“ยินดีด้วยนะเรย์” พี่ดีแลนเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ดีใจด้วยนะพ่อกับแม่คงดีใจน่าดู” ตามมาด้วยพี่คริสที่เอ่ยพร้อมระบายยิ้มบางแต่เป็นฉันที่พึ่งฉุกคิดมาได้ว่าต้องบอกพ่อกับแม่เรื่องท้องอีกเหมือนพี่แทนคุณจะรู้ว่าฉันเป็นกังวลเขาจึงเอามือฉันไปกุมไว้พร้อมกับตบเบาๆ เป็นการปลอบ“ไม่เป็นไรนะเรย์พี่พร้อมรับผิดชอบทุกอย่างพ่อกับแม่ของเรย์ต้องเข้าใจอย่างแน่นอน” ฉันระบายยิ้มออกมาแต่ก็ยังเป็นกังวลอยู่ดีเพราะฉันอายุพึ่งจะ20ต้นๆ เองเท่านั้นและความฝันที่อยาจะตอบแทนบุ
เช้าวันต่อมาRrrrr“อื้อออ” ฉันควานหามือถืออย่างงัวเงียมันไม่ได้ดังจนเสียงดังแต่มันมาสั่นอยู่ข้างๆ ตัวฉันแทนจนต้องลืมตาตื่นขึ้นมาฉันค่อยๆ หรี่ตามองเจ้าของหมายเลขที่ถูกเขียนไว้ว่าคริสเฉยๆ และนี่คงไม่ใช่มือถือของฉันอย่างแน่นอนแต่คงเป็นของพี่ดีแลนแหละเพราะฉันจำมือถือของพี่แทนคุณได้ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นท่ามกลางอ้อมกอดของหนุ่มๆ ทั้งสองคนก่อนจะกดรับ“ฮัลโหลค่ะ” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างงัวเงียก่อนจะค่อยๆ ลุกจากเตียงเบาๆ เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของทั้งสองและเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อดื่มน้ำ(เรย์หรอ?) ปลายสายเอ่ยถาม“ค่ะพี่ดีแลนหลับอยู่” ฉันเอ่ยบอกปลายสายเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยตอบกลับมา(เรย์เดินไปห้องน้ำแปปสิ) ฉันชะงักเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยินแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายเพราะอยากรู้ว่าจะมีอะไรอยู่ใน
ฉันตื่นมาในตอนเช้าพร้อมกับร่างกายที่ระบมไปทุกส่วนกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายที่คุ้นเคยทำให้ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาและพบว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ภายใต้อ้อมกอดของพี่แทนคุณที่กำลังหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเพราะหลับอยู่“อึกก” ฉันร้องออกมาเมื่อพอขยับร่างกายเล็กน้อยความปวดร้าวก็เข้ามาแทนที่ทันทีและนั่นทำให้พี่แทนคุณตื่นขึ้นก่อนจะลูบผมฉันเบาๆ“ตื่นแล้วหรอครับ” น้ำเสียงงัวเงียเอ่ยถามฉันก่อนที่จูบลงบนหน้าผากกว้างของฉันเบาๆ“เรย์เจ็บ” ฉันเอ่ยออกมาก่อนจะแบะปากคว่ำพี่แทนคุณรีบลุกขึ้นก่อนจะจ้องมองฉันใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเขาค่อยๆ ประคองฉันขึ้นก่อนจะมานั่งช้อนฉันทางด้านหลังให้ฉันเป็นคนพิงเขาแทนฉันมองไปรอบๆ ห้องที่เงียบสงัดทั้งพี่คริสและพี่ดีแลนคงออกไปแล้วอย่างแน่นอนแกร้ก“ตื่นแล้วหรอเรย์:) ”‘พี่ซื้อขนมมาให้ครับ:) ” ฉันมองทั้งพี่คริสและพี่ดีแลนที่เอ่ยทักทานฉันด้วยรอยยิ้มก่อนจะวางถุงมากมายลงบนโต๊ะอาหารก่อนจะเดินมาหาฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพวกเขาดูมีความสุขกันจังเนอะจุ้บ จุ้บ“อื้อออ~” ฉันเอี้ยวใบหน้าหลบการจูบการหอมแก้มของทั้งสองแต่ทั
“ทำแบบนี้พ่อกับแม่เป็นห่วงนะลูก” ฉันมองหน้าพ่อกับแม่ที่เต็มไปด้วยสีหน้ากังวลตอนนี้ฉันอาการดีขึ้นมากแล้วเพราะได้พี่ดีแลนคอยช่วยเหลือหมอบอกว่าฉันเป็นไข้หวัดใหญ่ไอตัวฉันก็ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะป่วยหนักขนาดสลบไปสองวันเต็มๆ และวันนี้ก็เป็นวันที่สามที่ฉันได้ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับบุคคลมากมายที่ราย
1อาทิตย์ต่อมา(พี่จะรีบกลับไปหานะครับ)“บอกแต่ประโยคเดิมๆ แต่ก็ไม่เคยกลับมาหาเลยนะคะ” ฉันเอ่ยบอกกับคนปลายสายที่ตอนนี้เราวิดีโอคอลคุยกันอยู่พี่แทนคุณทำหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อยเพราะที่จริงต้องกลับมาไทยแล้วแต่ก็ดันเกิดปัญหาใหญ่ที่อื่นต่อยังไม่ทันจะก้าวกลับมาไทยก็ต้องบินไปที่อื่นอีกแล้ว(พี่ขอโทษนะพี่จะรี







