Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

“สำนักมืออสูรมิได้ลอบฆ่าเพียงฮ่องเต้หมิง หากแต่ยังรับงานลอบฆ่าจินอ๋องแคว้นจินด้วย ไม่ตายเพราะแคว้นหมิงก็อาจจะต้องตายเพราะแคว้นจินเป็นแน่”“งานนี้เราอาจจะต้องบุกถึงตัวฮ่องเต้”“หา! ไปทำสิ่งใดเล่า”“ต้องทำให้ฮ่องเต้เชื่อว่า ครอบครัวของเจ้ามิได้รู้เห็นกับท่านลุงของเจ้าน่ะสิ มิฉะนั้น เจ้าคงต้องร่วมรับโทสะฮ่องเต้หมิงผู้ร้ายกาจ” หงซือซือทำหน้าใคร่ครวญ นางนึกถึงคำเล่าลือก่อนที่ฮ่องเต้หมิงจะขึ้นครองราชย์ ความเจ้าเล่ห์เพทุบายและใจเด็ดของเขาล้วนน่าเกรงขาม“ข้าจะหาหลักฐานจากที่ใดมายืนยันความบริสุทธิ์ใจของข้า” องค์หญิงหน้าตาปริวิตก เรื่องใกล้ตัวเกินกว่าที่นางจะคาดคิด“หลักฐานเอาไว้ทีหลัง ความเชื่อต้องมาก่อน ข้าเคยอ่านในตำราของคุณชายท้ายตรอกเขียนเกี่ยวกับกรณีเช่นนี้เอาไว้”“เช่นใดหรือ”“หากฮ่องเต้เชื่อว่าเจ้าไม่ผิด ย่อมชะลอการลงโทษเอาไว้ก่อน แล้วให้โอกาสเจ้าในการหาหลักฐานมาแก้ต่าง แต่หากฮ่องเต้เชื่อว่าเจ้าผิด อาจจะสั่งประหารโดยไม่สนใจรอหลักฐาน”หานซูลี่สะดุ้งโหยง “ซือซือ เรื่องนี้คงต้องให้เจ้าช่วยวางแผน ชีวิตของครอบครัวข้า อยู่ในมือของเจ้าแล้ว”“ก่อนอื่น พรุ่งนี้เจ้าส่งจดหมายไปสอบถามท่านพ

ใต้เท้าเว่ยมองเหตุการณ์รอบด้านด้วยความตกใจ แผนที่เขาได้ร่วมรับฟัง มิได้เป็นไปอย่างที่ใต้เท้าเถียนบอกไป ระเบิดที่วางไว้ในธูปยักษ์นั้นไม่มี นี่เป็นสัญญาณอันตราย สิ่งที่บุตรสาวเขาเตือนคงจะเป็นจริง เช่นนี้เห็นได้ว่า ฮ่องเต้อาจจะรู้ทันฮองเฮาแล้ว แต่เมื่อเห็นพระบรมวงศานุวงศ์เริ่มร่วงผล็อยลงไปทีละคน อาจจะเป็นสัญญาณร้ายอย่างใหม่ ฮ่องเต้ทรงรู้สึกเปลี้ยตามแขนขา “กงกง แขนขาเจิ้นคล้ายไม่มีแรง” “หรือในน้ำชามียาเจือปน พ่ะย่ะค่ะ” กงกงที่แขนขาเริ่มอ่อนแรงเช่นนั้น เริ่มซวนเซจนขันทีผู้น้อยรีบแล้วมาประคอง “เจ้าตรวจสอบแล้วมิใช่หรือ” กงกงทำหน้าตื่น “ตรวจสองครั้งพ่ะย่ะค่ะ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติ” หัวหน้าขันทีใช้ทั้งเข็มพิสูจน์พิษและชิมน้ำชาก่อนแล้ว เมื่อฮ่องเต้หันกลับไปดูอีกครั้งกงกงก็สิ้นสติสมประดี เหล่าขันทีเรียกกันวุ่นวายประคองหัวหน้าของพวกตนออกจากพิธีไป เมื่อมองไปรอบๆ เห็นทุกคนดูคล้ายจะเป็นลมกันไปหมด ชินอ๋องที่นั่งอยู่ติดอ๋องเก้าและพระชายาหานซูลี่ก็คอพับแต่ยังลืมตาอยู่ ฮองเฮายิ้มกริ่ม นางลุกขึ้นยืนโบกมือให้ดนตรีหยุดเล่น ใต้เท้าเถียนลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้

คนทั้งสองฝ่ายผละออกจากกันกระจายตัวอยู่ด้านหลังผู้นำแต่ละฝ่าย อ๋องเก้ากระโดดขึ้นไปดูอาการพระชายา “น้องหญิง เจ้าเป็นอย่างไร เลือดเจ้าออกมากเหลือเกิน” น้ำเสียงร้อนรนของพระสวามีทำให้หานซูลี่ก้มลงมองคราบเลือดบนชายเสื้อไปจนถึงกระโปรง ‘เห็นทีข้าคงทำเกินไปนิด ใส่เลือดในถุงมากจนทำให้ท่านพี่ปริวิตก’ “ท่านพี่ใจเย็นเถิดเพคะ ชั้นเนื้อของหม่อมฉันนั้นหนานัก ปลายกระบี่ปักไปไม่เข้าถึงอวัยวะภายในแม้สักน้อย”น้ำเสียงของนางยังดีอยู่ ทำเอาอ๋องเก้าโล่งใจ อ๋องเก้าเข้าประคองหลังภรรยา เป่ยซูเจินกับเป่ยซูเมิ่งยังถือดาบยืนระวังอยู่ด้านหลัง “ท่านพี่ ท่านเข้าไปอยู่ช่วยฮ่องเต้ก่อนเถิดเพคะ ฮองเฮาร้ายกาจนัก นางเตรียมนักฆ่ามามากเหลือเกิน ทั้งมือปราบเมืองหลวงที่เป็นพรรคพวกของนางอีก” สายตาขององค์หญิงดูกังวลจนทำให้อ๋องเก้าพลอยร้อนใจ “เจ้ารอข้าอยู่กับองครักษ์ตรงนี้เถิด อีกไม่นานคงจัดการนางได้สำเร็จ” อ๋องเก้าเอ่ยฝากพระชายากับนางกำนัลและองครักษ์แล้วรุดเข้าไปสมทบกับฮ่องเต้ ฮองไทเฮาได้รับการคุ้มกันจากองครักษ์อยู่อีกมุมหนึ่ง จับตาดูการต่อสู้ระหว่างฮองเฮากับฮ่องเต

อ๋องเก้าลอบเก็บเอาอาวุธลับที่ปักอยู่บนเท้าและมือของฮองเฮามาห่อผ้าใส่ในสาบเสื้อ แม้จะไม่เห็นทิศทางการขว้างอาวุธที่แน่ชัด เขาก็ยังรู้สึกว่ามาจากฝั่งที่พระชายาของตนและนางกำนัลนั่งอยู่‘ในคนทั้งสามอาจจะมีผู้ใดที่รู้วิชานินจาอยู่ก็เป็นได้’ ท่านอ๋องตัดสินใจจะสืบเรื่องหงลี่ให้ชัดเจน น่าแปลกที่ช่วงนี้นางน่าจะออกมาขายข่าวให้กับเขา แต่กลับเงียบหายไปโดยไร้ร่องรอย ท่านอ๋องเดินไปเดินมาขบคิดเหตุการณ์ต่างๆ เชื่อมโยงกัน หลายครั้งที่หงลี่ส่งข่าวมาเตือนเขา ทำให้ผ่านพ้นเรื่องราวเลวร้ายมาได้ เขาอยากกล่าวตัดขาดกับนางอย่างเด็ดขาดเพราะเกรงว่าสักวันหนึ่งนางอาจจะรื้อฟื้นความสัมพันธ์ในคืนนั้นมากล่าวอ้าง “ท่านอ๋อง เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ตงชางวิ่งเข้ามาเร็วรี่ อ๋องเก้าเลิกคิ้ว “เรื่องอันใด” “พระชายาอาการบาดแผลปริแตกพ่ะย่ะค่ะ” เป่ยซูเจินเข้ามาแจ้งที่หน้าตำหนักอินทรีของท่านอ๋องแล้วเร่งรีบจากไป “เจ้าให้คนไปเชิญหมอหลวงหรือยัง ” “ส่งคนไปแล้ว พ่ะย่ะค่ะ” “ดี” เมื่ออ๋องเก้าไปถึงตำหนักหมีขาว ร่างอวบอ้วนนอนอย

ท่านอ๋องรู้อยู่แล้วว่า ตนเองจะต้องได้เสียเงินจึงสั่งให้ตงชางเตรียมมาอย่างนี้ เพลานี้ไม่รู้ว่าตนเองจะโดนตบทรัพย์หรือจะได้ซื้อข่าว แต่อย่างไรก็ต้องเงินมากๆ ไว้ก่อน “ตงชางส่งเงินให้นาง” ตงชางขว้างถุงเงินไปโดยเร็ว นินจาตงลี่รับไว้ทันทีแล้วเปิดออกดู“อืม...ท่านเตรียมการรอบคอบดี” ว่าแล้วนางก็ขว้างกระบอกไม้ไผ่ขนาดเท่าฝ่ามือกลับมาอ๋องเก้ารีบเปิดออก “ข้าเขียนข้อมูลที่ซ่อนตรากระเรียนทองคำไว้แล้ว เป็นเรื่องของท่านที่จะต้องไปจัดการเอง” เมื่อเห็นนางจะหันหลังจากไป อ๋องเก้ารีบถามสิ่งที่ตนสงสัย “เจ้าได้เข้าไปในลานพิธีกราบไหว้ฟ้าดินหรือไม่” องค์หญิงรู้ว่าพระสวามีเริ่มสงสัยตนจึงคิดหาทางเบี่ยงเบนความสนใจ “หากข้ามิได้เข้าไปเล่า ท่านมีปัญหาใดหรือ” “ข้าสงสัยว่า คนที่ขว้างอาวุธลับมิใช่เจ้า เจ้ากำลังอำพรางนินจาอีกคนเอาไว้” อ๋องเก้าหรี่ตามอง “เจ้าสารภาพมาตามตรงว่า มีนินจาอยู่อีกใช่หรือไม่” “หากข้าบอกว่าใช่ ท่านคิดว่าจะหาคนผู้นั้นเจอหรือ” “ข้าย่อมมีวิธีอย่างแน่นอน” น้ำเสียงโมโหของเขาทำเอาหงลี่ใจหาย นางเกรงพระสวามีจะคิดสิ่งแปลกๆ