Todos os capítulos de ท่านอ๋องกับชายาหมี : Capítulo 51 - Capítulo 60

เช้าวันต่อมา องค์หญิงหานซูลี่รู้สึกแปลกใจที่ท่านอ๋องเรียกให้นางไปถูตัวให้ที่อ่างอาบน้ำทั้งๆ ที่ไม่เรียกมาตั้งนาน นางได้แต่เบือนหน้าหนีให้เขากุมมือไปเช็ดหน้าเช็ดคอ เช็ดแขน ตลอดเวลาเขามีสีหน้าบึ้งตึงผิดปกติ “ท่านพี่ หม่อมฉันทำสิ่งใดผิดหรือไม่” “แล้วเจ้าทำสิ่งไม่ดีใดไว้หรือ” องค์หญิงนึกทบทวน “หม่อมฉันก็ทำงานที่แปลงผักตามปกตินี่เพคะ ไม่ได้หนีออกไปไหนสักหน่อย ” ยิ่งพูดเช่นนั้น อ๋องเก้ายิ่งมีสีหน้าโมโห “ปกติ เจ้าหนีออกไปไหนหรือ” “มิได้เพคะ หม่อมฉันไม่ได้หนีออกไปไหนเลย” หานซูลี่หน้าเสีย พูดไปพูดมาไฉนท่านพี่ของนางวันนี้จึงอารมณ์เสียคล้ายสตรีมีระดู “น้องหญิง หากคนของข้าคิดหนีล่ะก็ โดยปกติข้าจะนำกลับมาล่ามโซ่ขังให้อดอาหารในห้องใต้ดิน โทษเช่นนี้มิเว้นแม้แต่พระชายา” องค์หญิงกลืนน้ำลายเอื๊อก! อ๋องใจโหดนอกจากท่านจะฆ่าคนฉับไวแล้ว ยังชอบทารุณผู้อื่นอีกด้วย“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ” นางรีบก้มหน้าหลบสายตาที่รู้สึกเหมือนจะจับจ้องอยู่ไม่วาง “ดี จำเอาไว้ก็แล้วกัน ข้าพูดคำไหนคำนั้น” จู่ๆ เขาก็ลุกพรวดขึ้นจากน้ำ ทำเอานางยืนหันหลังไม่

เมื่อเข้าไปถึงด้านใน หงซือซือก็จับตามองนางกำนัลที่เดินผ่านไปมา นางใช้หน้าตาที่ค่อนข้างดูดีขององครักษ์ผู้นี้ แสร้งยิ้มแย้มแล้วสอบถามว่า ผู้ใดเป็นนางกำนัลของตำหนักฮองเฮา “ตอนนี้นางกำนัลฮองเฮาคงยังไม่ออกมาหรอกเจ้าค่ะ หากอยากเจอต้องไปดักที่ห้องเครื่อง เพราะพวกเขาน่าจะตามมามาหลี่ออกมาช่วยกันถือพระกระยาหารไปถวายฮองเฮาในยามก่อนเที่ยง” หงซือซือลอบเล็ดลอดไปยังห้องเครื่องเมื่อลอบฟังพวกนางพูดคุยกันจนมั่นใจจึงแอบซ่อนตัวอยู่ข้างห้องน้ำแล้วรมยานางกำนัลผู้หนึ่งก่อนจะนำนางไปซ่อนที่ห้องเก็บของในตำหนักร้าง ทิ้งซาลาเปากับน้ำไว้เผื่อนางตื่น‘ผงนิทราขององค์หญิงน่าจะใช้การได้สักสองชั่วยาม หวังว่าข้าจะไม่ลืมเจ้านะ’ นางถือถาดอาหารเดินขบวนไปพร้อมกับนางกำนัลคนอื่นๆ จนถึงตำหนักของฮองเฮา เคราะห์ดีที่ไป๋เพ่ยเจินผู้นี้เป็นนางกำนัลที่คอยทำความสะอาดอยู่ในห้องโถงและห้องบรรทมของฮองเฮา นางรอเฝ้าฮองเฮาเสวยพระยาหารอย่างสงบเสงี่ยม เมื่อมองดูแล้ว มามาหลี่หัวหน้านางกำนัลอาวุโสในตำหนักของฮองเฮานั้นน่าจะเป็นผู้รู้ตื้นลึกหนาบางภายในอยู่ไม่น้อย หงซือซือจึงตั้งใจจับตามองหญิงสูงวัยผู้นี้

เมื่อทั้งสองเปิดเผยสิ่งที่แต่ละฝ่ายได้พบเห็นให้กันฟัง ต่างรู้สึกว่ายามนี้หากปล่อยให้เหตุการณ์เกิดต่อไปย่อมจะนำไปสู่การสูญบ้านสิ้นเมือง “เจ้าคิดว่า เราควรจะช่วยฮ่องเต้หรือไม่” หงซือซือนึกถึงรูปร่างสูงเพรียว ใบหน้าหล่อร้ายๆ ที่นางสะดุดใจตอนที่เห็นเขาหน้าตำหนักฮองเฮา‘เสียดายภรรยาเยอะจนนับไม่ไหว คนหมกมุ่นในกาม ซ้ำยังเจ้าเล่ห์ สมควรแล้วที่จะเป็นฮ่องเต้’หงซือซือรู้ว่า เขารู้สึกสงสัยในตัวนาง เพียงแต่ความแนบเนียนของวิชาแปลงโฉมอันดับหนึ่งในใต้หล้าของเซียนพันหน้านั้น ยากที่ผู้ใดจะจับผิดได้ “ถ้าเปรียบกับตอนที่แคว้นเว่ยแพ้สงครามเพื่อความสงบสุขแล้ว ข้าเองก็เห็นสมควร” เจ้าของใบหน้านับพันทำหน้าฉงน “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ” พระชายาหานซูลี่จึงอธิบายความคิดของนางให้สหายฟัง หงซือซือฟังจนจบก็พยักหน้าเห็นด้วย “เช่นนั้น เจ้าก็เห็นควรว่าเราควรช่วยฮ่องเต้หมิงสินะ” “สมควรเป็นเช่นนั้น ข้าไม่อยากเห็นประชาราษฏร์แคว้นหมิงได้รับความเดือดร้อน และอาจจะลุกลามไปถึงแคว้นข้างเคียงด้วย คนที่โลภถึงขนาดพร้อมจะนองเลือดเพื่อขึ้นครองราชย์เช่นนี้ เจ้าคิดว่า นางจะไม่คิดขยั

องค์หญิงกลับถึงตำหนักหมีขาว นางแช่น้ำเย็นจนขนาดร่างขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้ซูเจินสังเกตว่าก้อนเนื้อต้นแขนของนางเล็กลงอีก “พระชายาเพคะ หม่อมฉันว่าคงต้องเอาเชือกมารัดไว้ดูแล้วล่ะว่า ขนาดของตัวของท่านเล็กลงแค่ไหนแล้ว” “เอาสิ เปิ่นกงก็สงสัยเหมือนกัน ตอนนี้เสื้อผ้าเริ่มหลวมลงมาก พรุ่งนี้เอาไปส่งให้ร้านช่วยแก้ไขให้ด้วยนะ” องค์หญิงทั้งพูดทั้งยิ้ม เมื่อนึกถึงใบหน้าและท่าทางที่อ๋องเก้าปฏิเสธจะรับผิดชอบความสัมพันธ์กับหงลี่คนงามอย่างจริงจัง แม้จะไม่ได้ยินเขาพูดคำว่ารักออกจากปากแต่การออกตัวปกป้องพระชายาก็ทำให้นางมีความสุขใจอย่างมาก ‘เจ้าเห็นหรือไม่หงลี่ บุรุษของข้าช่างเป็นบุรุษที่หาได้ยากในแผ่นดิน’ “พระชายามีเรื่องดีอันใดหรือเพคะ หม่อมฉันเห็นพระองค์ยิ้มค้างมาตั้งแต่กลับมาจากข้างนอกแล้ว” “เดี๋ยวพวกเจ้าไปเอาน้ำปรุงขวดที่เก็บไว้ในหีบออกมาให้เปิ่นกงหลังอาบน้ำด้วยนะ” เป่ยซูเมิ่งได้ยินก็อ้าปากเหวอ น้ำปรุงขวดนั้นเป็นของขวัญแต่งงานที่ได้มาจากแคว้นเว่ยใช้ชโลมผิวหลังอาบน้ำทำให้เนื้อตัวหอมเย้ายวนใจและทำให้ผิวพรรณอ่อนนุ่ม องค์หญิงให้โยนเก

หนานเฉิงตัวปลอมนั่งรออยู่บนม้าจนขาจะแข็งกว่าอ๋องเก้าจะเดินกุมมืออวบของพระชายาออกมา ใบหน้าของสองสามีภรรยาอิ่มเอิมด้วยความสุขหลังรับประทานอาหารและบ้วนปากแล้ว ทั้งสองยังกอดจูบพลอดรักกันอยู่ที่ห้องโถงเกือบสองเค่อ นางกำนัลและบ่าวที่ยืนหันหลังอยู่หน้าห้องแอบเหลือบมอง แล้วหันพยักเพยิดให้กัน เสียงหยอกล้อทำให้ทุกคนพลอยหน้าแดง ‘ฮึ่ม! ลี่เอ๋อร์ เจ้ามันไม่เห็นใจข้า ตะคริวกินขาไปสองรอบแล้ว พวกเจ้ายังกอดจูบกันไม่เสร็จอีกหรือไร อย่าให้ข้ามีสามีบ้างเถอะ’ หงซือซือเขม่นเข่นเขี้ยว ยิ่งมองเห็นทั้งสองสบตากันหวานซึ้งก่อนจะลาจากยิ่งนึกหมั่นไส้ “เจ้าอย่าทำงานหักโหมล่ะ เหนื่อยแล้วก็ให้บ่าวกับคนงานทำไป” ท่านอ๋องยกมือขึ้นตบบนหลังมือขาวอ้วนเบาๆ “เพคะ คืนนี้หม่อมฉันจะรอท่านพี่” ดวงตากลมโตส่งประกายความเสน่หา อ๋องเก้าหัวใจพองโตคับอก “น้องหญิง ข้าไปล่ะ” เขายิ้มหวานให้นางก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าไป หงซือซือเห็นความหวานของบุรุษรูปงามกับหมีขาวตัวใหญ่แล้วอยากจะเหลือบตามองบน หากถามไถ่ไปทั่วเมืองหลวงหมิงยามนี้ ทุกคนคงจะทำตาเหลือกแล้วพูดถึงความรักของอ๋องเก้าที่มีต่อพระชายาร