Todos os capítulos de ท่านอ๋องกับชายาหมี : Capítulo 31 - Capítulo 40

ความวูบวาบทั่วร่างกายทำให้สติของนางค่อยๆ เลื่อนลอย เพราะการล้มลงทำให้ปากของตงชางประทับลงมาที่มุมปากของนางพอดี ความอุ่นวาบนั้นคล้ายเป็นคำตอบที่นางต้องการ “ขะ ข้า อยากให้ท่านช่วย” ตงชางผงกศีรษะขึ้น ตกใจกับท่าทีของนาง “ชายารองท่านเป็นอะไร ” “ช่วยข้าที ข้าร้อนไปทั้งตัว” นางกดแขนขึ้นกอดร่างเขาไว้แน่น เมื่อครู่เขายืนจ้องร่างเปลือยของจนเห็นทุกสัดส่วนและจุดซ่อนเร้นแล้ว ตงชางใบหน้าร้อนวูบไปจนถึงลำคอ ท่อนขาเปลือยของนางเสียดสีกับต้นขาของเขา ใบหน้ายั่วยวน ผมสยายกระจายบนฟูกนอน “ไม่ได้ ข้ารับใช้ท่านอ๋อง โปรดปล่อยข้า” ตงชางดิ้นรน แต่นางกลับรัดแน่น ซ้ำยังใช้ขาสองข้างขึ้นเกี่ยวรอบเอวเข้าไว้ นางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากดศีรษะเขาให้ก้มลงแล้วยื่นปากมาประกบ ดูดริมฝีปากเขาอย่างรีบร้อน แม้เว่ยอันฉีจะทำไม่เป็น แต่ตงชางนั้นถึงกับช่วงล่างแข็งขืน หน้าอกที่มีมัดกล้ามเสียดสีกับก้อนใหญ่หยุ่นจนรุ่มร้อน เขาปล่อยกระบี่ใช้แขนดันร่างนางออก แต่กลับคลำไปโดนก้อนเนื้อหน้าอกนิ่มจนสะดุ้งปล่อยมือ“อู้ๆๆ” ตงชางพยายามจะห้าม แต่นางคล้ายมีกำลังมากกว่าปกติ กอดคอเขาไว้แน่น แม้เขาจะส

องค์หญิงตื่นแต่เช้าออกไปดูแลแปลงผักที่กำลังงอกงาม ส่วนพระสวามีก็ออกไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ พักนี้ดูเหมือนเขาจะมีเรื่องเคร่งเครียดเกี่ยวกับราชสำนัก ซึ่งนางก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ขอเพียงเขาไม่มาสงสัยว่านางเป็นผู้ลอบสังหารฮ่องเต้ก็พอแล้ว แปลงผักที่นางสั่งคนปลูกไว้มีผักที่นิยมรับประทานกันในเมืองหลวงสามชนิด คือ ผักกวางตุ้ง กะหล่ำปลี และผักกาดขาว ต้นผักที่ขึ้นงอกงามเต็มแปลงยาวเป็นที่ปลาบปลื้ม ขณะที่คอกไก่ของนางก็ขยายใหญ่ เป็ดที่เลี้ยงไว้ก็เริ่มเติบโต บ่าวจะคอยดูแลเป็ดในตอนเช้ายามที่พวกมันออกไปเล่นน้ำในหนองน้ำตื้นที่ขุดไว้ที่ดินนอกกำแพงวัง นางสร้างบ้านหลังเล็กไว้ให้พวกบ่าวที่เป็นชาวแคว้นเว่ย คอยเฝ้าสัตว์เลี้ยงในเขตนั้น “องค์หญิงฟาร์มของเรามีสัตว์สามชนิดแล้วนะเพคะ” “ข้าอยากดื่มนมแพะ เจ้าไปหาแพะมาเลี้ยงสักหน่อยดีหรือไม่ ”ตั้งแต่มาอยู่ที่ตำหนักนี้ในมื้อแรกอาหารการกินจากครัวไม่ค่อยเต็มที่นัก จัดมาเพียงสามอย่างที่ไม่ค่อยมีเนื้อมีหนัง ทว่าพอเห็นท่านอ๋องมานอนที่ตำหนักนี้แทบทุกวัน พ่อครัวจึงทำอาหารมาให้เพิ่มขึ้น วันใดท่านอ๋องอยู่เสวยกับนาง วันนั้นอาหารจะเต็มโต๊ะ พ่อบ้านรู้ว

หานซูลี่รีบลงไปดูแปลงผักเร็วกว่าทุกวัน แล้วขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวรอ พระสวามี นางมิได้รอคอยแต่หวาดกลัว! รู้ว่าเขาส่งคนมาสอดส่องนางทั้งนางกำนัลที่มาส่งอาหาร นางกำนัลในตำหนักบางคน ทั้งองครักษ์เงา และองครักษ์ส่วนพระองค์อย่างตงชาง แม้จะรู้แต่นางกลับตอบโต้ไม่ได้ ได้แต่คิดหาวิธีหลีกเลี่ยงการปะทะให้ได้มากที่สุด “คืนนี้ท่านอ๋องน่าจะพูดเรื่องนินจากับเปิ่นกง” องค์หญิงซ่อนเสื้อผ้าและอุปกรณ์ของนางลงด้านล่างใต้ไม้กระดาน ฝั่งหนึ่งวางหีบใส่ตั๋วเงินและทองบางส่วนที่นางซ่อนเอาไว้ “หากท่านอ๋องอยากพบกับนินจาเล่า ” “จะอย่างไรก็ต้องได้พบกัน” องค์หญิงถอนหายใจ นางต้องคิดวิธีพบอย่างไรให้แนบเนียนไว้ล่วงหน้า ในเมื่อเขาสงสัยอยู่แล้ว สักวันหนึ่งก็ต้องรู้ว่ามีนินจาอยู่ในเรือนของนาง ‘อ๋องเก้า ท่านไม่รู้หรือไรว่า การเป็นทั้งองค์หญิง พระชายา คนงานในฟาร์ม และนินจา มันช่างเหน็ดเหนื่อยเสียนี่กระไร นางอยากจะกลอกตามองบนนัก! ยามเฉินก็มาถึง ร่างสูงโปร่งสง่างามในชุดสีฟ้าครามตรงดิ่งมายังตำหนักหมีขาว ร่างอวบใหญ่ของนางนั่งรออยู่แล้ว “น้องหญิง ข้าไม่มาไม่

แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก! องค์หญิงรีบหาพุ่มไม้ใหญ่ถอดเสื้อผ้าขาดเหล่านั้นออก นางนั่งรอครึ่งเค่อร่างกายของนางก็ค่อยขยายขึ้นจนเกือบเท่าขนาดเมื่อวาน ทุกครั้งที่นางสลับร่างแบบนั้น เมื่อกลับคืนมาในหุ่นหมีขาวอีกครั้งตัวนางจะเล็กลงกว่าเดิมทีละนิด ชุดนินจาที่อ้วนใหญ่ของนางต้องคอยให้ซูเจินเย็บเข้าอยู่เรื่อยๆ ‘ดีนะที่ระแวงอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้น คืนนี้อาจจะได้เปลือยกายกลับวัง’ นางเก็บชุดขาดใส่ในห่อผ้าแล้ววิ่งด้วยความเร็วสูงกลับไปรอท่านอ๋องที่ตำหนัก “องค์หญิงเป็นเช่นใดบ้าง หม่อมฉันเป็นห่วงพระองค์เหลือเกิน” “ซูเมิ่งรีบเอาเสื้อผ้าที่ไปซุกไว้ห้องเจ้า ซูเจินเปิ่นกงต้องอาบน้ำเดี๋ยวนี้” องค์หญิงรีบรุดเข้าไปถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ซูเจินรู้งานยิ่งนางผสมน้ำไว้รอตามที่องค์หญิงสั่ง ครึ่งชั่วยามพอดี “เปิ่นกงโดนเขาหลอกล่อให้คุยจนร่างเกือบคืนสภาพเดิม ตอนอยู่บนเนินนั่นแล้ว” องค์หญิงเพิ่งรู้สึกหายใจโล่งอกตอนที่หย่อนร่างลงในอ่างน้ำอุ่น “เจ้ารีบสระผมเร็วเข้า มีแต่กลิ่นหญ้าเต็มตัวข้า หากเขาถาม ข้าคงแก้ตัวไม่รอด” กว่าท่านอ๋องจะมาถึงตำหนักของนาง ก็พบซูเจินยืนสา

หงซือซือรับซองจดหมายสีดำด้วยความตื่นเต้น “เจ้าเก่งจริง ได้มารวดเร็วเช่นนี้” “จะบอกว่าข้าเป็นหัวขโมยอันดับหนึ่งในยุทธภพก็คงไม่ผิด” นางทำหน้าภาคภูมิใจ “ว่าแต่ เจ้ารู้ไหมว่า จดหมายฉบับนี้จะถูกส่งให้ฮองไทเฮา” หงซือซือส่ายหน้า “นี่คงมิใช่สาส์นลับธรรมดาเสียแล้ว” “หากข้าสงสัยว่า ฮองเฮากับฮองไทเฮาอาจจะเป็นผู้ลอบสังหารฮ่องเต้เล่า เจ้าคิดว่าอย่างไร ” หากความสนิทสนมของทั้งสองไม่เหนือกว่าธรรมดาแล้ว องค์หญิงคงไม่กล้าพูดคุยเรื่องเช่นนี้ หงซือซือจ้องตาสหาย "ตั้งแต่เจ้าพบตรากระเรียนทองคำข้าก็เริ่มคิดแล้ว บางทีข้าอาจจะต้องส่งเจ้าตีนแมวดำไปสืบข่าวที่แคว้นผิงเสียหน่อย เรื่องใหญ่ขนาดนี้นอกจากราคาข่าวที่แพงลิบลิ่วแล้ว ยังมีเดิมพันของบ้านเมืองแฝงอยู่ด้วย” “ข่าวแบบนี้เจ้าคิดจะขายใครเล่า ” “ย่อมขายให้ผู้ปกป้องบ้านน่ะสิ ข้าก็ยังพอมีคุณธรรมเหลืออยู่บ้าง” หงซือซือทำสีหน้าภูมิฐาน “ชิ! อย่าเจ้า เห็นแก่เงินเหมือนข้านี่ล่ะ สหายโฉดของข้า” องค์หญิงยิ้มกริ่ม มองหงซือซือที่ควักตั๋วเงินออกมาจ่ายนางด้วยความพอใจ "ได้เงินอีกแล้ว" “ข้