Todos os capítulos de ท่านอ๋องกับชายาหมี : Capítulo 41 - Capítulo 50

หงอี้เทียนอมยิ้ม เขาเองแทบจะจำใบหน้าจริงของน้องสาวไม่ได้แล้ว ทุกครั้งที่เจอกันหากมีคนอื่นรวมอยู่ด้วย นางก็มักจะออกมาต้อนรับแขกด้วยใบหน้าปลอม ขึ้นอยู่กับว่า ผู้ที่มาพบนั้นเป็นใคร น้อยครั้งที่นางจะเลือกให้คนเห็นในใบหน้าที่สวยงามใกล้เคียงกับใบหน้าจริง ครั้งนี้นับว่าอ๋องเก้ามีวาสนา “นางดูแลสำนักคุ้มภัย ไปมาเพียงคฤหาสน์และสำนัก เดินทางในเกี้ยวจึงไม่ค่อยมีผู้พบเห็นนางเท่าใด” “อืม...ถ้าเป็นเช่นนั้น เปิ่นหวางคงไม่เคยพบนางมาก่อน” ความจริงแล้วอ๋องเก้ารู้สึกคุ้นเคยท่าทางของนาง แต่หากบอกกล่าวไปเช่นนั้นเกรงว่านางจะเข้าผิดคิดว่าเขาคิดจะเกี้ยวนาง อ๋องเก้าสอบนางเกี่ยวกับกิจการสำนักคุ้มภัย เขาเคยได้ยินชินอ๋องกล่าวถึง “ข้าเองรู้จากชินอ๋องว่า พวกท่านขายข่าวสารในยุทธภพด้วย ไม่ทราบว่า คิดราคาอย่างไร ” หงซือซืออมยิ้ม นางรู้ว่าสหายของนางมาซ่อนตัวอยู่ผนังห้องแล้ว “ข้าคิดข่าวสำคัญหนึ่งเจ็ดสิบตำลึง และข่าวไม่สำคัญนักห้าสิบตำลึง” องค์หญิงได้ยินแทบจะออกจากที่ซ่อนโผไปตบศีรษะเพื่อนสักฉาด ‘นางมารร้ายจงใจตัดราคากันชัดๆ’ “เช่นใดจึงถือว่าเป็นข่าวสำคัญ”“ข่

ขุมทองของพระบิดา ฮ่องเต้หัวเราะหึๆ เรื่องขุมทองของพระบิดาเล็ดลอดออกไปหลายทาง แต่ในยุคที่พระองค์ยังเป็นเพียงองค์ชายสามได้ช่วยพระบิดาสร้างข่าวลือกลบเกลื่อนเพื่อมิให้ผู้คนแตกตื่นออกค้นหา “ครานั้น พวกเจ้าคงจำได้สงครามระหว่างแคว้นเว่ยกับแคว้นหมิงดุเดือดรุนแรงนัก จนกระทั่งพระบิดาไม่ไว้วางพระทัย ทรงเอาทรัพย์สินและทองจำนวนมากไปซ่อนไว้ แม้แต่เจิ้นเองก็ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด หลังจากเจิ้นได้ขึ้นเป็นรัชทายาทพระบิดากล่าวเพียงว่า หากตรากระเรียนทองคำปรากฏเมื่อใด เมื่อนั้นเจิ้นจะหาขุมทองเจอเอง” ชินอ๋องรู้ว่า พระบิดาหรือฮ่องเต้พระองค์ก่อนนั้นเชื่อเรื่องโหราศาสตร์การทำนายอย่างยิ่ง การแต่งตั้งรัชทายาทในคราวแรกแม้จะแต่งตั้งองค์ชายใหญ่ที่เกิดจากกุ้ยเฟย เพราะฮองไทเฮาไม่มีพระโอรสและพระธิดา แต่ในภายหลังด้วยฝีมือของ ฮองไทเฮากับองค์ชายสามทำให้ดาวประจำเมืองเปลี่ยนทิศ พี่สามของเขาจึงกลายมาเป็นฮ่องเต้หมิงพระองค์นี้ ไม่มีใครเข้าพระทัยพระบิดา ก่อนจะสิ้นพระชนม์เพราะประชวรอย่างหนักก็ยังไม่ยอมเอ่ยเรื่องที่ซ่อนขุมทอง บอกเพียงว่าสวรรค์ได้ลิขิตไว้แล้ว “หากหาขุมทองพบ แคว้นหมิงค

ชายาเว่ยดิ้นแรงหวังสะบัดเขาให้หลุด นางทั้งโกรธทั้งอายที่ดูเหมือนเขาจะทายใจนางถูก “ปล่อยข้า!” ตาชางได้ยินเสียงฝีเท้าของนางกำนัลจึงปล่อยนาง ยกมือกุมเบ้าตาตนเองแล้วร้องออกมาว่า “ชายารอง ท่านช่างโหดร้ายทำแม้กระทั่งคนที่ท่านอ๋องส่งมาคุ้มครองท่าน” นางกำนัลที่วิ่งเข้ามาสองคนตกอกตกใจ เมื่อเห็นองครักษ์ตงร้องโอดโอยเพราะถูกชายาเว่ยต่อยเอา นางหนึ่งจึงรีบกล่าว “ท่านองครักษ์ไปทำแผลก่อนเถิด” ตงชางยอมเดินตามนางไป ไม่วายส่งสายตาเยาะเย้ยชายารองไว้ให้นาง เจ็บใจ เว่ยอันฉีกระทืบเท้าเบาๆ สองสามที ‘คอยดูเถอะตงชาง หากยังมีคราวหน้าอีกข้าจะต่อยเจ้าทั้งสองตาเลยเทียว’ เฉินหนิงอวี่มองเห็นตงชางเดินยกมือกุมเบ้าตามาตามทางเดินระเบียงจึงเดินออกไปถามไถ่ เมื่อได้ยินว่าเว่ยอันฉีทำร้ายตงชางนางจึงสบถออกมา “ข้าไม่คิดเลยว่านางจะกล้าทำถึงเพียงนี้ เห็นหงิมๆ เรียบร้อยแบบนั้น” ตงชางได้ที เขารู้ว่าเฉินหนิงอวี่มักจะไปชวนให้เว่ยอันฉีทำเรื่องเลวร้ายจึงยุแยงให้พวกนางแตกแยก “ท่านระวังตัวไว้ก็ดีชายาเฉิน หากท่านไปก่อกวนนางเข้า นางอาจจะทำร้ายร่างกายท่านได้” แม้เฉ

อ๋องเก้าเร่งฝีเท้าไปยังตำหนักหมีขาว ‘กำยานนี้ฤทธิ์ร้ายจริง ข้าอุตส่าห์กลั้นลมหายใจอย่างเต็มที่แล้วยังสกัดไม่อยู่อีกหรือนี่ ’ แม้เขาจะสูดลมหายใจเข้าไปไม่มากนัก แต่ผลของมันก็ทำให้เกิดความรู้สึกปั่นป่วนอยู่ไม่น้อย ท่านอ๋องหวังเพียงกลับไปนอนแนบร่างเย็นๆ ขององค์หญิงน่าจะพอบรรเทาอาการได้ “ซูเจินเจ้าเปิดประตูที” นางกำนัลประจำตัวองค์หญิงรีบทำตามคำสั่ง “พระชายาบ่นว่าปวดศีรษะ นอนหลับแล้วเพคะ” “อืม...ไม่เป็นไร เปิ่นหวางก็ปวดเช่นกัน จะได้รีบนอน” ท่านอ๋องพูดเร็วจี๋แล้วเดินเข้าไปด้านในห้องบรรทม เป่ยซูเจินปิดประตูอย่างรู้งาน อ๋องเก้ารีบถอดเสื้อตัวนอกออกจนเหลือเพียงกางเกงขายาวข้างในเพียงตัวเดียว เขาสะกดกลั้นทั้งอาการเมาสุราและเมากลิ่นกำยานไว้จนมาถึงที่ตำหนักนี้ได้ก็เกือบสิ้นความอดทน เขาขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มหญิงที่นอนหงายอยู่ ‘อืม....เนื้อของหมีขาวเย็นจริง’ “ท่านพี่มาแล้วหรือเพคะ ” นางเอียงหน้าหันมาถามด้วยอาการมึนเมา รู้สึกว่าเขาจะกลับมาแล้ว “ข้าปวดหัวมากเลยเทียว ไม่รู้ว่าสุรานั่นหมักจากสิ่งใด ” “ข้าก็เมาเช่นกัน น้องหญิง

ฝู่หลี่เปียวเงยหน้ามองตามเสียงนั้น “อ๋องเก้า!” “เปิ่นหวางเอง เจ้าจำได้ก็ดีแล้ว เปิ่นหวางกับพระชายามาตามหาเจ้าโดยเฉพาะ” ท่านอ๋องหันไปยิ้มให้องค์หญิงหานซูลี่ ที่ทำหน้าปุเลี่ยนอยู่ข้างๆเหตุการณ์ตรงหน้าชวนกระอักกระอ่วนยิ่ง หานซูลี่ทำหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นพระสวามีของนางจับชายาเอกที่เล่นชู้กับสหายรัก ช่างเหมือนงิ้วที่นางเคยดูเหลือเกิน “กระ กระหม่อมมิได้ตั้งใจ” ใบหน้าของคุณชายฝู่แดงก่ำด้วยความอาย เขากลายเป็นชายชู้ที่ลอบขึ้นเตียงของชายาเพื่อนสนิทที่เป็นท่านอ๋อง รู้ไปถึงที่ใดคงไม่มีหน้าจะทำการค้าอย่างภาคภูมิใจ “เจ้าอาบน้ำแต่งตัวก่อน เปิ่นหวางกับพระชายาจะไปรอที่ห้องโถงใหญ่” ใบหน้าของอ๋องเก้าไม่แสดงอารมณ์เดือดดาลอย่างที่ควรเป็น ผู้ที่โดนภรรยาสวมเขาไม่น่าจะอดทนได้ขนาดนี้ฝู่หลี่เปียวกลับเห็นรอยยิ้มมุมปากก่อนที่ท่านอ๋องจะคว้ามืออูมของพระชายาหมีขาว“เราไปกันเถิด น้องหญิง” ฝู่หลี่เปียวใจหายวาบ เขารีบลงจากเตียงไปอาบน้ำแต่งกายอย่างรวดเร็วแล้ว “เจ้าจะเดินหนีข้าไปแบบนี้ไม่ได้” ชายาเฉินร้องตวาด “ข้ารู้จักอายก็ย่อมต้องรีบไปขออภัยท่านอ๋อง” คุณชาย