ท่านอ๋องเป็นของข้า のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

จวิ้นอ๋องประคององค์หญิงจินเฟิ่งมองไปโดยรอบ พวกเขาตกอยู่ในหุบเขาหิมะที่ขาวโพลน มีต้นสนขนาดใหญ่เกิดอยู่หย่อมหนึ่ง แต่ก็โดนหิมะคลุมจนกลายเป็นสีขาว จวิ้นอ๋องมองไปไต่ระดับไปตามภูเขาแต่ละด้าน มองเห็นช่องโพรงเล็กๆ ที่หิมะหล่นคลุมไม่หมด “ฟ้ากำลังจะมืด เฟิ่งเอ๋อร์ เราต้องหาถ้ำสำหรับพักในคืนนี้” เขาพานางไต่ขึ้นเขาส่วนที่ไม่ชันนักขึ้นไป “ให้ข้าเข้าไปดูก่อน หากลึกนักอาจจะไม่เข้าไป เพราะไม่รู้ว่าจะมีสัตว์ร้ายหรือไม่ ” “จวิ้นอ๋องระวังตัวด้วย”เขาพยักหน้าให้นาง ปล่อยแขนแล้วเดินเข้าไปสำรวจภายในถ้ำ ชายหนุ่มใช้พู่จุดไฟเพื่อจะได้มองเห็นข้างในถ้ำอย่างชัดเจน และหากมีสัตว์ร้ายพู่ไฟก็จะทำให้สัตว์เกิดความหวาดกลัวได้ผนังถ้ำนั้นไม่ลึกนัก เพดานสูงพอสมควร ฝั่งเขาด้านนี้ข้างบนชันทำให้หิมะปกคลุมได้ยาก หรือต่อให้หิมะปกคลุมปากถ้ำก็ยังพอมีอากาศหายใจอยู่ภายใน ‘หวังว่าข้าและนางคงไม่โชคร้ายจนเกินไป’“เฟิ่งเอ๋อร์ ถ้ำนี้พออาศัยได้” เขาพยุงนางเข้าไปข้างใน “ที่นี่น่าจะเคยมีคนเข้ามาอาศัย” เศษฟืนที่ถูกกองทิ้งไว้มีจำนวนพอสมควร โดยเฉพาะท่อนใหญ่ถูกเผาไหม้ส่วนปลายไปบ้างแล้วคงพอจะลามไหม้ไปได้ถึงเช้า“ถ้

“อ๊าก!!!” จวิ้นอ๋องยืนอยู่ใกล้หน้าผากร้องเสียงดังให้หมีดำตัวนั้นหันมามองตนเองดวงตาสีเลือดของมันราวเปล่งแสงออกมาได้เมื่อหันมามองเห็นเขา มันหยุดเขย่าต้นไม้ใหญ่หันมามองเขาทันทีทันใด ร่างใหญ่มหึมาวิ่งพรวดไปทางชายหนุ่ม “จวิ้นอ๋องระวัง!” องค์หญิงจินเฟิ่งที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้สูงเห็นเขายืนอยู่หน้าผาหัวใจแทบหยุดเต้นแม้จะรู้ว่านี่คือแผนของเขา แต่เมื่อมองไปเห็นยอดไม้ลิบๆ อยู่เบื้องล่างก็อดใจหายไม่ได้ ชายหนุ่มรอจังหวะให้หมีตัวนั้นวิ่งเข้ามาใหญ่ เพราะมีพุ่มไม้ขวางอยู่ มันจึงกระโจนข้ามพรวดสองขาหน้ากางออกพร้อมตะปบเหยื่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า จวิ้นอ๋องกระโดดลงไปในหน้าผาทันที ในมือของเขามีกิ่งไม้ใหญ่ใบเขียวครึ้มอยู่ด้วย “ฮาก!!!!” เสียงคำรามลั่นของหมีดำที่ร่วงหล่นลงจากหน้าผาดวงตามันเบิกโพลงเมื่อรู้ว่าตนเองพลาดร่างของเหยื่อไปแล้ว แต่กลับกำลังกระโจนลงจากหน้าผา อุ้งมือมันสัมผัสโดนเพียงปลายกิ่งไม้ที่จวิ้นอ๋องถืออยู่ร่างของจวิ้นอ๋องถูกเหวี่ยงออกไป ทว่าเชือกที่ผูกเอวไว้ทำให้เขาถูกดึงกลับเข้ามากระแทกหน้าผา ชายหนุ่มหันกลับมาใช้ปลายกิ่งไม้พุ่มไม้หนาลดแรงกระแทก กิ่งไม้อ่อนนั้นมีแ

“สำเร็จแล้ว!” จินเฟิ่งร้องลั่น “เจ้าเก่งจริง เฟิ่งเอ๋อร์” จวิ้นอ๋องจูบขมับนางให้รางวัล “รีบเถอะ ก่อนที่สัตว์ปีศาจตัวอื่นจะโผล่ขึ้นมาอีก” “หลันเซ่อเจ้านำหน้า” เหยี่ยวศักดิ์สิทธิ์ส่งเสียงหวีดรับแล้วโบกปีกบินนำทาง มันสำรวจมาแล้วรอบหนึ่ง กำจัดงูปีศาจนอนตายระหว่างทางไปสามตัว องค์หญิงจินเฟิ่งถือแผ่นดับราตรีเดินนำหน้า จวิ้นอ๋องคอยดูแลนางอยู่ด้านหลัง “เจ้าดูสิ หลันเซ่อฆ่างูปีศาจไปแล้ว” “สัตว์เทพสู้กับสัตว์ปีศาจก็สมควรแล้ว ลูกของพวกเราช่างเก่งเสียจริง” จินเฟิ่งส่ายหน้าน้อยๆ เมื่อเขาเอ่ยถึงประโยคหลัง ลำธารสายเล็กๆ นั้นมีทางเดินอยู่สองข้าง ทว่าไม่อาจเดินเคียงคู่กันได้ ในถ้ำเพดานสูงพอสมควรทำให้ไม่อึดอัดนัก เดินไปราวหนึ่งสองยามก็ถึงโถงถ้ำใหญ่ที่มีแสงแดดลอดผ่าน “ตรงนี้มีแสงแดดด้วย เรานั่งกินอาหารตรงนี้ก่อนเถิด” “พักก่อนก็ดีเหมือนกัน” จวิ้นอ๋องนั่งลงที่โขดหินใหญ่ ค้นหาเนื้อกระต่ายย่างแห้งที่เตรียมไว้ออกมาแบ่งนาง “เจ้าว่า น้ำในลำธารนี้ดื่มได้หรือไม่ ” “ในตำราเขียนว่า น้ำดื่มได้เพราะมีปลาอยู่ แต่ว่า เราจะเจอปลาปี

“ไม่ต้องห่วง ข้ามีสิ่งนำทางแล้ว” จวิ้นอ๋องเอ่ยด้วยสีหน้าเชื่อมั่น จินเฟิ่งหันไปมองเขาด้วยสายตาฉงน ชายหนุ่มควักห่อผ้าเล็กๆ ออกมาคลี่ให้นางดู “นี่คือ ดวงตางูปีศาจ” องค์หญิงผงะ นางมิได้สังเกตว่าช่วงที่เขาฆ่างูใหญ่ตัวนั้น เขาควักลูกตามันในยามใด “เจ้าเอาดวงตามันมาทำอันใด ” “ตำราของมารใหญ่มี่อี้กล่าวไว้ว่า ดวงตาของงูใหญ่ปีศาจในหุบเขาอาถรรพณ์ใช้ชี้ทางออกจากค่ายกลมรณะได้” “หากมันดีเยี่ยงนั้น ท่านเก็บมาก็นับว่าดียิ่ง” “เจ้าดูสิ มันกลายเป็นลูกแก้วแข็งสีแดงไปแล้ว” จินเฟิ่งหยิบลูกตางูปีศาจขึ้นมาดูด้วยความอัศจรรย์ “จริงด้วย!” “เจ้ากับข้าแบ่งกันเก็บไว้คนละลูก หากว่าเราหลงทางอยู่ในค่ายกลจะได้หาทางออกได้” “ขอบคุณเจ้านัก” องค์หญิงรับไว้ด้วยความดีใจ “ถือเป็นของแทนใจจากข้า” จวิ้นอ๋องโอบร่างนางด้วยแขนข้างหนึ่ง นางหยิบเอาลูกแก้วสีแดงมาใส่ถุงหอมที่เก็บไว้ในสาบเสื้อ เสียงฝีเท้าสวบสาบดังขึ้นเบื้องหน้า “มีคนมา!” องค์หญิงดึงแขนเขาให้ย่อตัวต่ำลง กลุ่มคนข้างหน้าที่เดินเข้ามาถึง ท่าทางดูคุ้นนัก “สิงจิ้งถิง!” จินเฟิ่

จวิ้นอ๋องมองไปรอบๆ เขาขยับเข้าไปลองจับดูใบสน “เอ๊ะ! เหตุใดมันแข็งเยี่ยงเข็ม” หลังจากที่เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายลมพัดมาเบาๆ “โอ๊ย!” เสียงของหยางหมิงที่ยืนอยู่หน้าสุดร้องเสียงดังลั่น ใบสนที่เล็กคล้ายเข็มปลิวลงมาปักที่แขนขาเขาหลายจุด “พวกเขาระวัง ใบสนแข็งเหมือนเข็ม” เลือดซึมออกมาตามรอยใบสนที่ปักลงไป จวิ้นอ๋องกระโจนเข้าไปดูบาดแผลตามตัวหยางหมิงอย่างรวดเร็ว ใบสนเล็กเรียวขนาดเท่าฝ่ามือปลายแหลมปักลงจนเลือดไหลออกมาจากร่าง “ดึงออกเร็วเข้า!เอายามาใส่” องค์หญิงจินเฟิ่งเดินเข้าไปจับใบสนดู “นี่มันคล้ายลูกดอกเลยเทียว หากลมแรงกว่านี้ไม่แน่ว่า พวกเราทั้งหมดอาจจะกลายเป็นศพอยู่บนทางเดินนี่” “แล้วเราจะหลบที่ใดเล่า ” “ไม่ต้องคิดหลบแล้ว หยางหมิงเจ้าวิ่งนำไปเดี๋ยวนี้!” จวิ้นอ๋องสั่งด้วยเสียงดัง เขาย้อนกลับไปคว้ามือองค์หญิงจินเฟิ่งออกวิ่งนำหน้าทุกคนตามลำแสงสีขาว ระหว่างนั้นลมพัดแรงอยู่เป็นระยะพวกเขาต่างช่วยกันใช้กระบี่กวัดแกว่งปัดเท่าที่จะทำได้ “โอ๊ย!” “อ๊าก!” หลันเซ่อช่วยกระพือปีกสะบัดแรงเพื่อช่วยไล่ใบสนเข็มขนาดใหญ่นั้