All Chapters of ท่านอ๋องเป็นของข้า: Chapter 81 - Chapter 90

ยังไม่ทันที่คนทั้งหมดจะลุกออกไป เสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งก็ตามมาข้างหลัง “พวกเจ้าจะรีบไปไหนกันไม่รอข้าหน่อยหรือ” องค์หญิงหันไปเห็นร่างสูงเพรียวนั้นก็ดีใจ “จิ้งถิง เจ้ามาได้อย่างไร” “ข้าอยากถามพวกเจ้ามากกว่าว่า เข้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร” สิงจิ้งถิงกวาดสายตามองคนทั้งหมดด้วยความงุนงง “พวกเจ้ามีสิ่งใดใช้นำทาง” “เหตุใดเจ้าถึงรู้ว่าพวกเรามีสิ่งใช้นำทาง” จินวั่งซูเอียงศีรษะมองสิงจิ้งถิง “หากพวกข้าไม่มีดวงตาของเหยี่ยวศักดิ์สิทธิ์ประจำเผ่าก็คงยากจะรอดชีวิตมาถึงนี่ได้” สิงจิ้งถิงเปิดห่อผ้าขนาดเล็กในมือ ลูกแก้วสีฟ้าสดสองลูกวางอยู่ข้างใน “นี่ๆ ดูสิ คล้ายกับดวงตางูปีศาจของพวกเจ้าเลย” จินวั่งซูเข้าไปมองดูสิ่งที่อยู่ในมือของสิงจิ้งถิงอย่างตื่นเต้น “พวกเรามีดวงตางูปีศาจ” องค์หญิงหยิบถุงผ้าเล็กๆ ใส่ดวงตางูปีศาจออกมาให้สิงจิ้งถิงดู “ท่านพ่อข้าเคยเล่าเรื่องงูตัวนี้ มันอยู่ในหุบเขาอาถรรพณ์ที่น้อยคนเคยพบเห็น พวกเจ้าได้ดวงตามันมาได้อย่างไร” เขารู้ว่าองค์หญิงจินเฟิ่งเป็นนักรบกล้าผู้หนึ่งและจวิ้นอ๋องก็มีวรยุทธ์พอตัว ทว่าการจะได้ของสิ่งนี้

จวิ้นอ๋องมองตามนางไม่วางตา เขารู้สึกเสมอมาว่านางนั้นงดงามยิ่ง ทว่าการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้กลับไม่เคยคาดคิดมาก่อน “ข้ารู้แล้วว่า เจ้ามีว่าที่พระชายางดงามนัก” จินวั่งซูเอ่ยด้วยความหมั่นไส้ “เจ้าคงเลื่อมใสในสายตาข้าแล้วสินะ” “ต่อให้เจอสุสานขุมทรัพย์แล้ว ทว่าเจ้าไม่สามารถเอามันออกมามอบให้ จินอ๋องได้ เงื่อนไขที่จะได้อภิเษกสมรสก็ยังไม่สมบูรณ์นะ” “ใช่! ข้าต้องหาวิธีทำลายค่ายกลอีก”“เจ้ามีวิธีหรือไม่ ” “ค่ายกลนี้ถือว่าเป็นค่ายกลที่ยากที่สุดในชีวิตเราสองคนแล้ว พี่วั่งซู แม้แต่วิธีจะรอดออกมาได้เราก็ยังไม่มี หากไม่มีดวงตางูปีศาจพวกเราก็คงจะสิ้นชีพไปแล้ว” กลิ่นไก่ย่างหอมกรุ่นลอยมาเตะจมูก ทุกคนหันไปหาฉีเจียตงล้อมวงกันกินไก่ย่างอย่างเอร็ดอร่อย ไม่นานนักเสียงหวีดร้องบนฟ้าก็ดังขึ้น “หลันเซ่อมาแล้ว!” เหยี่ยวศักดิ์สิทธิ์สีฟ้าร่อนลงตรงหน้ากระพือปีกร้องอย่างยินดี มันบินวนตามหาทุกคนหลายรอบ “จริงสิ! หลันเซ่อมิได้เหยียบพื้นเหมือนพวกเรา มันจึงไม่ตกลงไปในปล่องพวกนั้น” จวิ้นอ๋องนึกถึงวิธีการออกจากสุสานให้ปลอดภัยได้แล้

“ท่านอาข้าฝากจัดการทางนี้ด้วย” นางรีบหันไปสั่งองครักษ์ “พวกเจ้าพาท่านพ่อเข้าไป แล้วเรียกหมอหลวงทุกคนมาเดี๋ยวนี้!” ใต้เท้าเถารีบร้องบอกทุกคน “ระวังสุรามีพิษ”เสียงร้องหวีดว้ายไปทั่วงาน พวกเขาล้วนตื่นตะลึงไม่รู้ว่าตนโดนพิษบ้างหรือยัง งานเลี้ยงระส่ำระส่าย ผู้คนแตกตื่นโกลาหลไม่นานนักก็มีสตรีสองนางกระอักเลือดล้มลง เหล่านางกำนัลช่วยกันหามนางไปห้องพักรับรอง ยังดีที่สุรานั้นเพิ่งนำออกมาไม่นานนัก คนส่วนหนึ่งมัวแต่ชมการแสดงจึงยังมิได้ดื่ม ไม่ถึงครึ่งเค่อหมอหลวงทั้งสิบสองคนก็มาถึงงาน หมอหลวงสองคนแยกกันออกไปตรวจอาการจินอ๋องและพระชายาส่วนอีกสิบคนตรวจรักษาผู้อยู่ในงาน ทุกคนหยุดกินหยุดดื่มไปชั่วขณะ ล้วนหวาดกลัวว่าตนจะโดนพิษ “พวกท่านโปรดอยู่ในความสงบ เดี๋ยวหมอหลวงจะตรวจร่างกายพวกท่านทุกคนให้เอง” หัวหน้าองครักษ์สั่งการ องค์หญิงจินเฟิ่งเดินลิ่วไปยังห้องบรรทมของเสด็จพ่อ นางเทน้ำล้างพิษที่ห่อมาใส่จอกให้จินอ๋องเสวย สักครู่จินอ๋องก็อาเจียนเอาเลือดสีดำออกมา “มิคาดว่า พวกมันจะลงมือเร็วปานนี้” จวิ้นอ๋องหันมามองจินวั่งซู “ขะ ข้า กินสุราลงไปแล้ว” จินวั่งซู

แม่ทัพจินยกพลบุกตะลุยเข้าทางประตูเมืองตะวันออก หยางหมิงและเหยียนเหลยแตกทัพออกไปยังประตูเมืองอีกสองทาง บัดนี้ประตูเมืองทั้งสี่ทิศถูกยึดครองโดยการนำของจินหลี่หมิงเจ้าของฉายาพญาอินทรีแห่งแคว้นจิน ยามรบดุดันโหดเหี้ยม เขาควบม้าวิ่งฝ่าตะลุยเข้าไปยังวังหลวง จวิ้นอ๋องที่นำไพร่พลบุกเข้าไปในวังหลวงได้ ตามไล่ล่าจินเทียนหลิว ขณะเดียวกันพระชายากับองค์หญิงก็นำเหล่าองครักษ์ตะลุยออกมาจากตำหนักด้านใน จนมาถึงท้องพระโรง จินเทียนหลิวยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าผู้ร่วมก่อการกบฏ “ท่านอา ท่านหนีไม่พ้นแล้วล่ะ จับกุม” เมื่อมองเห็นเหล่าทหารค่ายอินทรีจำนวนมากล้อมท้องพระโรงไว้ จินเทียนหลิวก็รู้ได้ว่า ตนพ่ายแพ้แล้ว “พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์จับกุมข้า!” จินเทียนหลิวกุมกระบี่มั่น “ในเมื่อท่านคือ สายเลือดเดียวกันกับข้า ข้าจะเป็นผู้จัดการท่านเอง” องค์หญิงจินเฟิ่งถือกระบี่ทะยานเข้าไปต่อสู้กับจินเทียนหลิว โดยมีพระชายาถือทวนฟาดฟ้าลุยเข้าไปในกลุ่มทหารที่ยืนปกป้องคนผู้หนึ่งอยู่ “เจ้าขุนนางชั่ว! บังอาจวางยาจินอ๋อง” นางพุ่งเข้าไปฆ่าทหารตายหลายคนก่อนจะใช้ทวนแทง

องค์หญิงจินเฟิ่งทำหน้าเหวอเมื่อฟังสิงจิ้งถิงเล่าจบ จินวั่งซูไม่ยอมพลาดโอกาสเขานั่งจิบชาฟังสองหนุ่มสาวทวงคำสัญญาในวัยเด็กกันต่อหน้า “ข้าเคยรับหยกหมั้นเจ้าเมื่อใดกัน ” “เฟิ่งเอ๋อร์ นี่เจ้าไม่ยอมรับจริงๆ หรือ ” “นั่นเป็นหยกประจำตัวของท่านแม่ข้าเทียว ข้าอุตส่าห์มอบให้เจ้าไว้แทนใจ” สิงจิ้งถิงทำท่าคล้ายจะร้องไห้เมื่อองค์หญิงทำหน้างุนงง และยืนกระต่ายขาเดียวว่านางไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น “เช่นนั้นเป็นผู้ใดเล่าที่สวมรอยมาเป็นเจ้า แล้วรับหยกไปจากข้า” จินเฟิ่งนั่งระลึกถึงเรื่องราวในวัยเด็ก “ช่วงที่เจ้ากำลังจะเดินทางกลับเป็นช่วงที่ดอกกุ้ยฮวาออกดอกสีเหลืองสะพรั่งเต็มต้น” “ใช่! ต้นใหญ่ที่อยู่หน้าตำหนักของแม่เจ้าต้นนั้น” “ข้านึกออกแล้ว!” องค์หญิงผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จนร่างที่ซ่อนอยู่ข้างผนังอีกห้องแอบสะดุ้ง “ครานั้นข้าป่วยเป็นไข้หวัด เพราะข้าแอบไปตัดดอกกุหลาบของท่านแม่มาหลายดอก เอามาโรยน้ำอาบอยากเลียนแบบท่านแม่ แต่เพราะแช่น้ำนานไปหน่อยจึงต้องนอนซม ข้าได้ยินนางกำนัลบอกว่า เจ้ากำลังจะเดินทางกลับแต่ก็ไม่มีแรงจะลุกไปส่งได้แต่กินยา