Alle Kapitel von Sold To The Ruthless Billionaire: Kapitel 91 – Kapitel 100

Clara Santos POV Halos mag-isang buwan na rin mula nang matapos nina Sebastian at Ben ang greenhouse sa likod-bahay. Noong una, akala ko ay magiging display lang ito o kaya naman ay tambakan ng mga garden tools, pero seryoso talaga si Sebastian. Tuwing madaling araw, bago pa man mag-init ang sikat ng araw, nandoon na siya sa loob, suot ang kanyang lumang t-shirt at cargo shorts, nakikipag-usap kay Ben tungkol sa mga nutrients ng lupa. Alas-siete pa lang ng umaga. Bitbit ko si Lucas na nakasuot ng manipis na jacket dahil medyo malamig pa ang simoy ng hangin. Naglalakad kami patungo sa greenhouse para tawagin ang "foreman" ng bahay para sa breakfast. "Sebastian? Ben? Nandiyan ba kayo?" tawag ko habang binubuksan ang glass door. Agad na bumungad sa akin ang amoy ng basang lupa at sariwang dahon. Hindi na tulad ng dati na puro semento at bakal lang ang makikita rito; ngayon, puno na ang mga shelves ng iba’t ibang herbs at mga maliliit na seedlings. Nakita ko si Sebastian na nakaluhod

Clara Santos POV Nanatili akong nakaupo sa sofa habang karga pa rin si Lucas na mahimbing ang tulog. Madilim pa rin ang buong bahay dahil wala pa ring kuryente, at ang tanging liwanag ay nanggagaling sa mga kandilang unti-unti nang nauubos sa lamesa. Narinig ko ang pagbukas ng screen door sa veranda at ang boses ni Sebastian na nakikipag-usap sa kung sino sa labas. "Sino 'yan, Sebastian?" tawag ko nang mahina para hindi magising ang bata. Pumasok si Sebastian, kasunod ang isang lalaking basang-basa ng ulan at may suot na kapote. Paglapit nila sa liwanag, nakita ko na si Mang Tino pala ito, ang kapitbahay naming laging handang tumulong. May dala siyang isang plastik na balde na may takip. "Naku, pasensya na kayo at naistorbo ko kayo sa dilim," hingal na sabi ni Mang Tino habang hinuhubad ang kanyang kapote sa may pintuan. "Nakita ko kasing wala pa ring ilaw dito sa inyo, naisip ko lang dalhan kayo nitong mainit na lugaw. Marami kasing niluto ang asawa ko dahil sa lamig ng panah

Clara Santos POV Alas-siyete pa lang ng umaga, rinig ko na ang boses nina Sebastian at Ben sa labas ng bintana. May bitbit silang basket na puno ng mga invitations na ginawa ni Diana kagabi. Ang plano para sa araw na ito ay simple lang: lalakarin namin ang kalsada para personal na ibigay ang mga sulat sa aming mga kapitbahay. Sabi ni Papa Ricardo, mas maganda raw 'yung ganito kaysa sa text o tawag lang, lalo na rito sa probinsya. "Clara! Are you ready? Isama na natin si Lucas sa stroller para makalanghap ng sariwang hangin," tawag ni Sebastian mula sa baba. "Wait lang! Isinusuot ko lang 'yung sapatos ni Lucas!" sigaw ko pabalik. Pagbaba ko, nadatnan ko si Diana na nag-aayos ng kanyang buhok sa harap ng salamin sa sala. "Ate, sasama ako! I want to see their reactions kapag nakita nila 'yung aesthetics ng invitation natin. Feeling ko magugustuhan nila 'yung kraft paper look." "Sige, basta bilisan mo. Ayaw ni Sebastian na abutin tayo ng init sa labas," sabi ko habang inilalagay si L

Clara Santos POV Alas-diyes pa lang ng umaga pero buhay na buhay na ang garden namin. Hindi nagkamali ang weather app—asul na asul ang langit at saktong-sakto lang ang init ng araw. Nakatayo ako sa veranda, pinagmamasdan sina Sebastian at Ben na abala sa tapat ng malaking grill ni Mang Tino. Pareho silang may suot na apron; si Sebastian, seryosong-seryoso sa pag-aayos ng uling, habang si Ben naman ay maingat na inilalabas ang mga marinated na tilapia mula sa cooler. "Ben, 'yung apoy, tingin mo okay na? Baka masyadong malakas, mabigla 'yung isda," tanong ni Sebastian habang pinapaypayan ang uling gamit ang isang lumang piraso ng karton. "Sakto na po 'yan, Sir. Hayaan lang po nating maging abo 'yung ibang uling para hindi mausok," sagot ni Ben. "Ako na po dyan sa paypay, Sir. Baka mapuling kayo, mahirap na mamaya sa mga bisita." "I got this, Ben. Gusto ko ring matutunan 'yung tamang technique," tawa ni Sebastian, kahit na bakas na ang uling sa dulo ng ilong niya. Sa loob naman

Clara Santos POV Maaga pa lang ay maingay na sa dulo ng lote. Akala ko nung una ay may dumaan lang na trak, pero nang sumilip ako sa bintana, nakita ko sina Sebastian at Ben na nagbubuhat ng mga mahahabang table de kuni at ilang piraso ng yero. Si Papa Ricardo naman ay nakatayo sa gitna, may hawak na metro at chalk, seryosong-seryoso sa pagmamarka sa lupa. "Hon, hindi ba masyadong maaga para sa construction?" tanong ko kay Sebastian nang lumabas ako sa veranda, bitbit ang kape ko. "Alas-siyete pa lang, baka mabulabog ang mga manok ni Mang Tino." Ibinalibag ni Sebastian ang isang piraso ng kahoy bago lumingon sa akin. Pinunasan niya ang pawis sa noo niya gamit ang braso. "Sabi ni Papa, mas magandang simulan habang hindi pa matirik ang araw. At saka, excited din si Ben. Sabi niya, gusto niya raw matutong mag-karpintero para hindi lang tayo puro tanim." "Opo, Ma'am Clara! Masarap din po palang humawak ng martilyo," sigaw ni Ben habang may bitbit na kahon ng mga pako. "Sir Sebastian,