บททั้งหมดของ Sold To The Ruthless Billionaire: บทที่ 11 - บทที่ 20

Clara Santos POV Malamig ang sahig ng laundry room kung saan ako dinala ni Sebastian pagkababa namin sa master suite. Ito ang bagong parusa ko dahil sa pag-iyak ko kagabi at sa "insidente" sa restaurant. "Linisin mo lahat ng 'yan, Clara. Ayaw kong makakita ng kahit isang mantsa pagbalik ko galing sa opisina," utos ni Sebastian habang nakaturo sa bunton ng mga mamahaling bedsheets at kurtina. "Bakit kailangang ako? May mga katulong naman kayo," reklamo ko habang nakatingin sa tumpok ng labahin. "Dahil kailangan mong matutunan na bawat luha na inilalabas mo ay may kapalit na pagod. Ayaw mong tumigil sa pag-iyak, 'di ba? O sige, ilaan mo 'yang enerhiya mo sa pagtatrabaho," malamig niyang sagot. Tinalikuran niya ako nang walang pasabi. Rinig ko ang tunog ng kanyang sapatos na papalayo. Naiwan akong mag-isa sa malawak na laundry area. Sinimulan kong kuskusin ang mga tela. Masakit sa kamay, mahapdi ang sabon, pero mas masakit ang katotohanang pinaglalaruan lang niya ang buhay ko.

Clara Santos POV Pagbalik namin sa mansyon mula sa opisina, hindi ako kinausap ni Sebastian. Dire-diretso siya sa kanyang mini-bar sa loob ng master suite. Rinig ko ang kalansing ng yelo sa baso at ang pagbuhos ng whiskey. Ramdam ko ang bigat ng hangin sa bawat buntong-hininga niya. "Bakit hindi mo sinabi sa akin?" tanong ko habang nakatayo sa may pinto. "Bakit kailangang kay Marcus ko pa malaman na malubha na ang lagay ni Papa?" Hindi siya lumingon. Ininom niya ang alak sa isang lagukan bago muling nagsalin. "Dahil wala kang magagawa, Clara. Ang pera ko lang ang nagpapanatili sa kanyang humihinga." "Pero anak niya ako! May karapatan akong makita siya!" Lumapit ako sa kanya at hinawakan ang braso niya, pero marahas niya itong binawi. Halos matumba ako sa lakas ng pagkakawaksi niya. "Wala kang karapatan!" sigaw niya. Hinarap niya ako nang may nanlilisik na mga mata. "Ang tanging karapatan mo rito ay sundin ako. Nakalimutan mo na ba? Binili kita para panoorin ang buhay mong gumuho,

Clara Santos POV "May bisita ako ngayong gabi. Mag-ayos ka," bungad ni Sebastian habang nagkakape sa dining table. Katatapos ko lang uminom ng tubig at balak ko sanang bumalik sa kwarto para umiwas sa kanya, pero huli na. "Sino? Si Marcus na naman ba?" "No. Someone more important. Isabella Valderama," sagot niya nang hindi tumitingin sa akin. "Her family owns the largest shipping lines in the country. She’s a business associate, and a long-time friend." Tumango na lang ako. Wala naman akong magagawa. "Ano ang isusuot ko? Yung itim na dress na naman ba?" "No. I want you to wear something more... subtle. Isang simpleng silk dress. Ayaw kong magmukha kang nakikipagkumpitensya sa kanya," sabi niya bago tumayo at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang buhok ko at inamoy ito. "Behave, Clara. Isabella is observant." Pagsapit ng alas-syete ng gabi, dumating ang isang pulang sports car sa harap ng mansyon. Lumabas doon ang isang babaeng parang galing sa cover ng magazine. Matangkad, maputi,

Clara Santos POV Tahimik ang hapag-kainan. Tanging ang kalansing ng mga kubyertos ang maririnig. Nakatitig lang ako sa pagkain ko, habang si Sebastian ay abala sa pagbabasa ng mga report sa kanyang tablet. Pagkatapos ng nangyari sa studio kagabi, parang may pader na humarang sa aming dalawa—isang pader na gawa sa galit at mga lihim. "Paalis ako bukas patungong Singapore. Tatlong araw ako roon," biglang sabi ni Sebastian nang hindi tumitingin sa akin. "Singapore? Akala ko ba sa Switzerland ang punta mo?" tanong ko, sinisipat ang reaksyon niya. Tumigil siya sa pagtipa sa tablet at dahan-dahang tumingin sa akin. " Singapore ang sinabi ko, Clara. Huwag kang makulit." "Bakit, Sebastian? Takot ka bang sumama ako? Takot ka bang makita ko si Diana?" Padabog niyang ibinaba ang tablet sa mesa. "Manatili ka rito. Bantay-sarado ang mansyong ito. Huwag mong susubukang tumakas dahil alam mo ang mangyayari sa tatay mo." "Hanggang kailan mo ako itatago rito? Parang hayop na nakakulong habang ik

Clara Santos POV Madaling araw na pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Nakasandal lang ako sa malamig na pader ng basement, yakap ang sulat na nahanap ko sa lumang album. Narinig ko ang mabibigat na yabag sa labas ng pinto. Alam ko ang tunog na iyon. Kay Sebastian. Bumukas ang pinto at tumama sa akin ang liwanag mula sa hallway. Nakatayo siya roon, gulo-gulo ang buhok at maluwag ang necktie. Mukhang hindi rin siya nakatulog. "Hindi ka pa kumakain," bungad niya habang nakatingin sa tray na hindi ko man lang ginalaw. "Sa tingin mo ba gaganahan akong kumain dito sa loob ng kulungan mo?" sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya. Pumasok siya sa loob at isinara ang pinto. Naupo siya sa isang lumang silya sa tapat ko. "Tumayo ka riyan. Malamig ang sahig." "Ayoko. Mas gusto ko rito. Mas nararamdaman ko kung gaano ka kawalang-puso," hamon ko. Tumayo siya at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang braso ko para patayuin ako, pero pilit kong binabawi ito. "Sabi nang tumayo ka, Clara!" "B