Lahat ng Kabanata ng Sold To The Ruthless Billionaire: Kabanata 21 - Kabanata 30

Clara Santos POV Pagkababa namin sa limousine pagkauwi galing sa gala, hindi pa rin humuhupa ang galit ni Sebastian. Halos kaladkarin niya ako papasok sa mansyon. Ramdam ko ang diin ng kanyang mga daliri sa braso ko. "Bitawan mo ako, Sebastian! Nasasaktan ako!" sigaw ko habang pilit na kumakawala sa mahigpit niyang pagkakahawak. "Masasaktan ka talaga kung hindi ka matututong sumunod," bulyaw niya, hindi man lang lumilingon sa akin. "Ano yung nakita ko kanina? Bakit hinayaan mong malapitan ka ni Marcus nang ganoon kadikit? Muntik na siyang bumulong sa iyo!" "Wala akong ginawa! Siya ang lumapit! Alangan namang itulak ko siya sa harap ng maraming tao?" depensa ko, hinihingal habang sinusundan ang mabilis niyang hakbang. Tumigil siya sa gitna ng sala at biglang humarap sa akin. Nanlilisik ang kanyang mga mata sa ilalim ng malamlam na ilaw ng chandelier. "Iyon na nga ang problema. Masyado kang malambot. Masyado kang madaling lapitan. Para kang sugatang ibon na naghihintay lang na

Clara Santos POV Tahimik ang biyahe pabalik sa mansyon mula sa yacht. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana ng sasakyan, habang si Sebastian ay seryosong may tinitipa sa kanyang cellphone. Ramdam ko pa rin ang panginginig ng mga kamay ko dahil sa putukan kanina. "Sebastian, hanggang kailan kayo magpapatayan ni Marcus?" basag ko sa katahimikan. Ibinaba niya ang cellphone niya at tumingin sa akin. "Hangga't hindi niya natututunan na huwag tumingin sa pag-aari ko. Bakit? Nag-aalala ka ba sa kanya?" "Nag-aalala ako sa sarili ko! Nadadamay ako sa gulo niyo!" sigaw ko. Hindi siya sumagot. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko at hinila ito palapit sa kanya. Hinaplos niya ang mga daliri ko, pero hindi ito malambot—ito ay haplos ng isang taong nananakop. Pagdating sa mansyon, dinala niya ako diretso sa study room. May nakalapag na maliit na itim na kahon sa ibabaw ng kanyang mesa. "Buksan mo," utos niya. Dahan-dahan kong binuksan ang kahon. Isang napakagandang gintong pulsera

Clara Santos POV Malamig ang hangin sa Switzerland, pero mas matindi ang ginaw na nararamdaman ko sa loob ng suite ni Diana. Nakaupo ako sa tapat ng kama niya habang si Sebastian ay nakatayo sa may bintana, nakatalikod sa amin at nakatingin sa naglalakihang bundok na may snow. "Kailangan mong punasan ang mga kamay at paa niya gamit ang warm water bawat umaga," utos ni Sebastian nang hindi lumingon. "Gusto ni Diana na laging malinis ang paligid niya." "Bakit hindi yung mga nurse ang gumawa nito? Marami ka namang binabayaran dito," sabi ko habang inihahanda ang palanggana. "Dahil gusto kong maramdaman mo ang bigat ng ginagawa mo," sagot niya sabay harap sa akin. "Gusto kong makita mo ang bawat sugat, ang bawat panghihina ng katawan niya, at alalahanin mo na kung hindi dahil sa tatay mo, hindi siya magkakaganito." Hindi ako sumagot. Dahan-dahan kong kinuha ang kamay ni Diana. Ang lambot nito, pero walang kusa. Habang pinupunasan ko siya, napansin kong nakatitig sa akin si Diana.

Clara Santos POV Halos hindi ako nakatulog pagkatapos ng nangyari kagabi. Nanatili lang akong nakahiga sa kama habang si Sebastian ay maagang bumangon, hindi man lang ako tinapunan ng tingin. Ang bawat kalansing ng susi sa labas ng pinto ay paalala na nakakulong na naman ako. "Ma'am Clara, may bisita po si Sir Sebastian sa baba," bungad ni Manang Selya nang buksan niya ang pinto para ihatid ang almusal ko. "Bisita? Sino?" tanong ko. Akala ko ba ayaw ni Sebastian na may nakakaalam na nandito kami sa Switzerland? "Si Sofia po. Dating... kakilala ni Sir," tipid na sagot ni Manang, pero bakas sa mukha niya ang pag-aalala. Hindi ako mapakali. Inayos ko ang sarili ko at nagpasiyang bumaba. Pagdating ko sa malawak na sala, isang babaeng nakasuot ng mamahaling fur coat at designer sunglasses ang nakaupo habang humihigop ng tsaa. Kasama niya si Sebastian na seryosong nakikinig sa kanya. "Sebastian, darling, I can't believe you're staying in this secluded place for so long," tawa ng

Clara Santos POV Maaga pa lang ay ramdam ko na ang bigat sa dibdib ko. Habang nagkakape si Sebastian sa maliit na terrace ng suite, hindi ko mapigilang mapatingin sa cellphone niya na nakalapag sa mesa. Naaalala ko ang mensahe ni Sofia kagabi. "Bakit ganyan ka makatingin, Clara? May dumi ba sa mukha ko?" tanong ni Sebastian nang hindi tumitingin sa akin. "Wala. Iniisip ko lang kung... kung may plano ka bang makipagkita kay Sofia ngayon," sagot ko habang pinaglalaruan ang kutsara ko. Ibinaba ni Sebastian ang tasa niya at hinarap ako. "May meeting kami tungkol sa business. Bakit? Nagseselos ka ba?" "Hindi ako nagseselos. Natatakot lang ako na baka kung ano na namang kwento ang gawin niya tungkol sa akin," diretsahan kong sabi. Tumayo si Sebastian at lumapit sa akin. Hinawakan niya ang panga ko at inangat ang mukha ko. "Sabi ko sa'yo kahapon, asawa kita. Hangga't wala kang ginagawang kalokohan, wala kang dapat ikatakot." Hinalikan niya ako nang mabilis bago siya tuluyang uma