All Chapters of Sold To The Ruthless Billionaire: Chapter 41 - Chapter 50

Clara Santos POV "Ate Clara, dahan-dahan. Kumapit ka sa balikat ko, madulas ang mga ugat dito," bulong ni Saling habang hinihila ako paakyat sa matarik na bahagi ng gubat. Hingal na hingal ako. Masakit na ang likod ko at ramdam ko ang bigat ng tiyan ko sa bawat hakbang. "S-sandali lang, Saling. Malayo pa ba tayo?" "Malapit na, Ate. Doon sa may malaking puno ng balete, may maliit na daan doon patungo sa kubo ni Lola Inggay. Doon ka muna habang mainit pa ang mga tauhan nung bilyonaryo sa baba," sagot ni Saling. Lumingon siya sa akin at bakas sa mukha niya ang pag-aalala. "Kaya mo pa ba?" Tumango ako kahit nanginginig na ang mga tuhod ko. "Kailangan. Hindi ako pwedeng huminto." Magdadalawang oras na kaming naglalakad mula nang iwan namin ang bangka sa pampang. Ang tanging liwanag namin ay ang maliit na flashlight na dala ni Saling at ang sinag ng buwan na tumatagos sa mga dahon. "Bakit ba ganun 'yung lalaking 'yun, Ate?" tanong ni Saling habang tinatabas ang mga damo sa daan.

Clara Santos POV Nagising ako dahil sa init na tumatagos sa siwang ng bubong. Hindi ito ang malambot na kama sa mansyon, at wala ring aircon na nagpapanatili ng lamig sa paligid. Pero pagdilat ko, wala ang bigat sa dibdib na nararamdaman ko tuwing gigising ako sa tabi ni Sebastian. "Ate Clara? Gising ka na?" silip ni Saling sa pinto. May dala siyang mangkok na umuusok pa. "Pinagluto ka ni Lola Inggay ng lugaw na may luya. Masama raw ang gising mo kanina, iyak ka nang iyak sa tulog mo." Napahawak ako sa pisngi ko. Tuyot na ang luha pero mahapdi pa rin ang mga mata ko. "Salamat, Saling. Nasaan si Lola?" "Nasa likod, nagtatanim ng mga herbal. Sabi niya, kung kaya mo na raw, turuan ka niya mamaya kung paano magpatuyo ng mga dahon para ibenta sa bayan," sagot niya habang inilalapag ang pagkain sa maliit na mesa. Umupo ako at kinuha ang kutsara. Kahit wala akong gana, pinilit kong kumain. Para sa baby. kailangan kong lumakas para sa susunod na mga buwan. "Ate, totoo ba 'yung sin

Clara Santos POV Maingay,magulo, at mainit. Ito ang bumungad sa akin sa unang umaga ko sa mainland. Hindi ito ang dagat na naririnig ko sa isla, kundi ang busina ng mga tricycle at sigawan ng mga tindera sa palengke na nasa tapat lang ng paupahan ni Aling Tasing. "Maria! Gising ka na ba? Heto ang kape at pandesal," sigaw ni Aling Tasing habang kinakatok ang pinto ko. Binuksan ko ang pinto. Isang matandang babae na may makulay na daster at nakapusod ang buhok ang bumungad sa akin. Siya ang pinsan ni Lola Inggay. "Salamat po, Aling Tasing. Pasensya na po, medyo nahuli ako ng gising," sabi ko habang kinukuha ang tray. "Naku, ayos lang 'yan. Ganyan talaga kapag buntis. Masarap ang tulog," biro niya sabay tingin sa tiyan ko. "O, anong plano mo ngayon? Sabi ni Inggay, kailangan mo raw ng trabaho." Inilapag ko ang kape sa maliit na mesa. "Opo sana. Kahit ano po, basta makakaipon ako para sa panganganak ko." "May pwesto ang kumare ko sa palengke, nagtitinda ng mga gulay at pru

Clara Santos POV Pagbaba ko ng bus sa Vigan, sinalubong ako ng malamig na hangin ng madaling araw. Masakit ang likod ko at parang namamanhid ang mga binti ko sa halos ilang oras na pag-upo. Hinaplos ko ang tiyan ko. "Konti na lang, baby. Dito muna tayo," bulong ko. Hindi na ako lumayo pa. Humanap ako ng isang maliit na inn na malapit lang sa terminal. Isang lumang bahay na bato na ginawang matuluyan. Pagpasok ko, isang matandang lalaki na nagbabasa ng dyaryo ang tumingin sa akin. "Isang gabi lang po, Lolo," sabi ko habang inilalapag ang bag ko sa counter. "Limang daan, hija. May kasama nang kape sa umaga," sagot niya nang hindi inaalis ang tingin sa binabasa. "Mag-isa ka lang? "Opo, mag-isa lang. Bakasyon lang po." Iniabot ko ang pera at kinuha ang susi. Ang kwarto ay maliit, may isang kama, isang electric fan, at isang bintana. Humiga ako agad nang hindi man lang naghuhubad ng sapatos. Pagod na pagod ako. Pero bago pa ako tuluyang makatulog, narinig ko ang malakas na b

Clara Santos POV Madilim sa loob ng silong. Amoy alikabok at lumang kahoy. Nakakapit ako sa dulo ng isang estante, pilit na hindi humihinga nang malakas. Isang manipis na pinto lang ang pagitan namin. Nararamdaman ko ang bawat yabag niya sa labas. Mabigat at determinado. "Clara... alam kong nandiyan ka." Ang boses niya ay hindi na galit. Basag ito ar pagod. Maririnig mo ang gasgas sa bawat salita niya, na tila ba galing siya sa mahabang panahon ng pagsisigaw o pag-iyak. "Hindi ako aalis dito hangga't hindi mo binubuksan 'tong pinto. Kahit abutin tayo ng umaga. Kahit abutin tayo ng susunod na taon," sabi niya. Narinig ko ang pagbagsak ng kanyang katawan—sumandal siya sa pinto at naupo sa sahig ng pasilyo. "Ginoong Vergel, pakiusap. Hayaan mo na siya," narinig kong boses ni Sister Agnes mula sa malayo. "Umalis kayo. Iwan niyo kaming dalawa," utos ni Sebastian sa kanyang mga tauhan. "Rico, ilabas niyo ang lahat. Bantayan niyo ang gate. Walang papasok." Narinig ko ang mga ya