บททั้งหมดของ Sold To The Ruthless Billionaire: บทที่ 51 - บทที่ 60

Clara Santos POV Maaga kaming dumating sa bagong bahay. Hindi ito tulad ng mansyon sa Maynila na mukhang museo sa sobrang laki at pormal. Isa itong modernong cabin-style na bahay na gawa sa bato at kahoy. Malaki ang mga bintana, at pagbukas mo, amoy na amoy mo ang mga puno ng pine sa labas. "Heto ang susi," abot ni Sebastian sa akin. "Sabi ko sa'yo, dalawang kwarto lang 'to. Isang master's bedroom para sa'yo, at isang guest room... para sa akin." Kinuha ko ang susi. "Salamat." Pumasok kami sa loob. Malinis na ang lugar. May mga gamit na rin, pero halatang bago ang lahat. Walang mga katulong na sumalubong sa amin, walang mga bodyguard na nakatayo sa bawat sulok. Kami lang dalawa. "Nasaan ang mga tao mo?" tanong ko habang inilalapag ang bag ko sa sofa. "Pinauwi ko na sila sa hotel nila. Gaya ng usapan, walang ibang tao rito kundi tayo," sagot ni Sebastian. Inalis niya ang kanyang jacket at itinupi ang manggas ng kanyang polo. "Gusto mo bang magpahinga muna? Malambot ang kama

Clara Santos POV Alas-nuwebe pa lang ng umaga nang makarinig ako ng malalakas na kalabog sa sala. Pagbaba ko, bumungad sa akin ang limang malalaking kahon na nakatambak sa gitna ng malapas na carpet. Si Sebastian naman, pawis na pawis na at may hawak na screwdriver at isang manual na mukhang makapal pa sa encyclopedia. "Ano 'yan?" tanong ko habang dahan-dahang nauupo sa sofa. Inalalayan ko ang tiyan ko na medyo matigas na naman ang pakiramdam. "Ang crib ni baby," sagot ni Sebastian nang hindi tumitingin. "At 'yung changing table. Sabi sa review, madali lang daw 'tong i-assemble. 'DIY', 'ika nga." Tiningnan ko ang mga piraso ng kahoy na nakakalat sa sahig. "Mukhang mahirap 'yan, Sebastian. Bakit hindi ka na lang kumuha ng magbubuo?" "Kaya ko 'to, Clara. Gusto ko, ako ang unang makakahawak sa bawat turnilyo ng hihigaan ng anak ko," seryoso niyang sabi. Inayos niya ang pagkakaupo sa sahig at sinimulang basahin ang step one. "Sige, sabi mo eh. Pero huwag kang hihingi ng tulong

Clara Santos POV Alas-otso ng umaga. Maingay ang kusina, hindi dahil sa amin, kundi dahil sa tunog ng telebisyon na nakabukas sa sala. Hindi ko pinapatay. Gusto kong marinig kung ano na ang sinasabi nila tungkol kay Sebastian. "Kailangan mo bang sagutin ang lahat ng tawag na 'yan?" tanong ko habang inilalagay ang mainit na champorado sa harap niya. Simula paggising namin, hindi tumitigil ang dalawang cellphone ni Sebastian. Nakapatong ang mga ito sa mesa, nagvibrate nang sunod-sunod. "Hindi muna," sagot ni Sebastian. Inabot niya ang kutsara pero bago siya kumain, tiningnan niya ako. "Clara, 'yung tungkol sa fraud... huwag kang maniniwala doon. Inaayos na 'yan ng audit team ko sa Maynila. Hindi ko sisirain ang pangalan ng tatay ko para lang sa pera." "Alam ko. Nakita ko naman kung paano mo binuo 'yung crib ni Lucas. Kung pati sa turnilyo ay mabusisi ka, sigurado akong hindi mo lolokohin ang kumpanya mo," biro ko para gumaan ang pakiramdam niya. Napangiti siya nang bahagya,

Clara Santos POV Nakatayo lang kami sa gitna ng kusina. Ang tanging ingay ay ang mahinang pagpatak ng tubig mula sa gripo at ang tunog ng hangin sa labas. Hawak ni Sebastian ang kanyang cellphone nang napakahigpit, habang ako naman ay nakatingin sa mga bubog ng baso sa sahig. "Spam nga lang 'yun, Clara. Huwag mo nang pansinin," ulit ni Sebastian. Ang boses niya ay kalmado, pero nakikita ko ang mabilis na pagtaas-baba ng dibdib niya. "Spam? Bakit parang kilala ka nung 'spam' na 'yun? Bakit alam niya ang pangalan ko?" tanong ko. Hindi ako gumagalaw sa kinatatayuan ko. "Sebastian, huwag mo akong tratuhin na parang bata. Nakita ko ang pangalan ni Julian." Ibinaba ni Sebastian ang cellphone niya sa counter at kumuha ng walis. "Mag-ingat ka sa bubog. Lumayo ka muna riyan." "Sagutin mo ang tanong ko!" sigaw ko. Napatigil siya sa pagwawalis. Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon simula nung dumating kami sa Baguio, nakita ko ulit ang "pader" sa mga mata niya. 'Yung pader

Clara Santos POV Tahimik ang buong bahay pagbalik namin mula sa Mines View. Kahit nasa iisang bubong kami ni Sebastian, pakiramdam ko ay may napakalaking pader na nakatayo sa pagitan naming dalawa. Ang "dahan-dahan" na sinasabi niya ay tila naging paraan na niya para hindi ako tuluyang makaalis, habang ang mga sikreto ay nananatiling nakabaon sa ilalim ng mga pangako niya. "Clara, kainin mo na 'tong prutas. Kanina ka pa hindi kumakain nang maayos," sabi ni Sebastian habang inilalapag ang isang platito ng hiniwang mansanas sa tapat ko. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana, pinapanood ang hamog na bumabalot sa mga puno. "Sino si Julian sa buhay mo, Sebastian? Hindi 'yung bilang business partner. Bakit ganun na lang ang galit niya sa'yo?" Bumuntong-hininga siya at naupo sa tapat ko. "Julian was my best friend. Pero nung mangyari ang aksidente kay Diana sa Switzerland, doon nagbago ang lahat. Sinisi niya ako dahil ako ang may-ari ng kumpanya. At sinisi ko ang tatay mo dahil siya