Lahat ng Kabanata ng Sold To The Ruthless Billionaire: Kabanata 61 - Kabanata 66

Clara Santos POV Nagising ako kinaumagahan na nasa rocking chair pa rin. Masakit ang leeg ko at medyo naninigas ang binti ko. Napansin ko ang isang makapal na kumot na nakabalot sa akin. Si Sebastian. Kahit nag-aaway kami, hindi niya nakakalimutang siguraduhin na hindi ako lalamigin. Dahan-dahan akong tumayo at lumabas ng nursery. Amoy kape na sa buong bahay. Pagdating ko sa kusina, nakita ko si Sebastian na nakatitig sa kawali, parang malalim ang iniisip. "Gising ka na pala," sabi niya nang hindi lumingon. "Nagluto ako ng omelet. Maupo ka na." "Salamat," tipid kong sagot. Naupo ako at nagsimulang kumain. Tahimik lang kaming dalawa. Ang tanging naririnig ay ang kalansing ng kubyertos. Gusto kong itanong kung anong balita kay Julian o sa mga dokumento, pero pinili ko na lang manahimik. Pagod na ako sa pakikipagtalo. Biglang narinig namin ang tunog ng sasakyan na huminto sa labas. Hindi ito ang sasakyan ni Ben. Nagkatinginan kami ni Sebastian. Agad siyang tumayo at lumapit s

Clara Santos POV Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang malamig na simoy ng hangin sa Wright Park ay humahampas sa balat ko, kasabay ng tensyong unt-unting sumasakal sa akin. Nasa gitna ako ng dalawang lalaki. Sa harap ko, si Julian na nakahawak sa pinto ng sasakyan, handa akong isama sa pag-alis. Sa likod ko, si Sebastian na bakas ang pagkabigla at takot sa kanyang mga mata. "Clara, pumasok ka na sa kotse. Huwag kang makinig sa kanya," utos ni Julian. Wala na ang masiyahing Julian na nakilala ko noon; ang boses niya ngayon ay puno ng nagmamadaling awtoridad. "Clara, pakiusap... lumapit ka rito," pagsusumamo ni Sebastian. Humakbang siya nang isa, pero itinaas ko ang kamay ko para patigilin siya. "Huwag kayong lalapit! Pareho kayong tumigil!" sigaw ko. Dinig ko ang bawat kabog ng dibdib ko. Lumingon ako kay Julian. "Julian, sino ang lalaki sa litratong 'to? Bakit magkasama kayo sa tapat ng gumuhong gusali sampung taon na ang nakalipas?" Ipinakita ko ang litratong nakuha ko sa st

Clara Santos POV Parang nanigas ako. Ang ingay ng mga sirena ng pulis sa malayo at ang bulong ng mga tao sa paligid ay biglang nawala. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang boses mula sa recorder na hawak ni Isabella. “The donor's family... they were never informed...” Napahigpit ang hawak ko sa railings ng wheelchair. Ang nanay ko. Naalala ko yung gabing tumawag ang ospital sampung taon na ang nakalipas. Sabi nila, wala na si Mama pagdating sa emergency room. Sabi nila, dead on arrival dahil sa tindi ng head trauma mula sa banggaan. Pero bakit sa recorder na ito, parang may ibang kwento? "Ano... anong ibig sabihin nito, Isabella?" tanong ko. Ang boses ko ay halos pabulong na lang sa sobrang pangangatog. Ngumiti si Isabella, pero walang saya sa mga mata niya. Punong-puno siya ng poot. "Hindi mo ba naintindihan, Clara? O sadyang ayaw mo lang tanggapin? Noong 2010, nag-aagaw buhay ang kapatid ni Sebastian na si Diana. Kailangan niya ng puso. At sakaling-sakali, na-aksidente ang n