Alle Kapitel von I'm gambler man กับดักหัวใจเจ้าชายพนัน: Kapitel 1 – Kapitel 10

ทำไมฉันต้องมานั่งรถไปไหนไกล ๆ กับผู้ชายหน้าตาหล่อร้ายอลังกาลสองต่อสองแบบนี้ด้วย!ไม่รู้ว่าคะนิ้งคนนี้โชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ จะไปเที่ยวทะเลทั้งทีดันได้นั่งรถ super car กับผู้ชายหนึ่งในหนุ่ม Hot ของมหาวิทยาลัยที่หน้าตาหล่อมาก แถมบ้านก็โคตรรวย แต่ที่มันก็ไม่รู้ว่าโชคดีรึเปล่าเพราะฉันไม่ได้ชอบอยู่กับคนแปลกหน้า เอ่อ...ก็ไม่ได้เรียกว่าแปลกหน้าหรอกค่ะ ฉันรู้จักเขาเพราะเขาดังส่วนเขาจะรู้จักฉันรึเปล่าอันนี้ฉันว่าคงไม่ เขาน่าจะเพิ่งรู้จักฉันวันนี้มากกว่า รู้จักเพราะฉันเป็นเพื่อนสนิทของแฟนเพื่อนสนิทเขา“อยากแวะเข้าห้องน้ำรึเปล่า”​“คะ? อ๋อไม่ค่ะ นิ้งไม่หิวเท่าไหร่”“หึ ๆ ๆ เข้าห้องน้ำต้องหิวด้วยเหรอ พี่นึกว่าแค่ปวดฉี่ก็เข้าได้”“ห้องน้ำ?”​ ฉันกำลังคิดเรื่องพี่เขาเพลิน ๆ ค่ะ กำลังหลุดเข้าไปในความคิดของตัวเองจนไม่ทันได้ฟัง เพิ่งรู้ว่าทำตัวเองหน้าแตกก็เมื่อกี้นี่แหละ อับอายขายขี้หน้ามากคะนิ้งเอ้ย!“อื้ม ไม่ได้ยินที่พี่ถามเหรอ?” พี่เวกัสหันมาพยักหน้ารับแล้วก็กลั้นยิ้ม ทำไมช็อตนี้พี่เขาน่ารักเป็นบ้าเลย ปกติฉันเห็นแต่พี่เขาทำหน้าร้าย ๆ หยิ่ง ๆ แต่พอกลั้นยิ้มแบบนี้มันดีต่อใจจริง ๆ ค่ะ เพิ่งเคยเห็นนี่แห

แอด~“ทำไมไม่เคาะประตูครับ”“เคาะพ่อง! แล้วก็ไม่ต้องมากวนตีนทำเป็นพูดเพราะกับกูไอ้เหี้ยซี” ผมชี้หน้าไอ้หน้าแหลมเพื่อนรักที่มันนอนกระดิกเท้ายิ้มให้ผมแบบกวนส้นตีน“ฮึ ๆ ๆ หัวร้อนอะไรมาวะ คาสิโนพ่อมึงเจ๊งเหรอ?”“ไอ้ซี...อย่ากวนตีนกู” ผมมองมันนิ่ง ๆ เพื่อให้มันรู้ว่าผมไม่ได้มีอารมณ์จะเล่นสนุกอะไรกับมันทั้งนั้น“เออ ๆ ๆ กดไลค์ยังล่ะ” พอมันถามแบบนี้ผมก็รู้ได้ทันทีว่ามันคงนอนรอเวลาให้ผมหัวร้อนเข้ามาหามันอยู่ก่อนแล้ว“ใครให้มึงเสนอหน้าไปถ่ายรูปให้คะนิ้ง”“กูชอบถ่ายรูปเดินไปเจอนางแบบสวย ๆ กูจะอดใจได้ไงวะ ฮึ ๆ ๆ”“ทีหลังมึงอย่าเสือกอีกไอ้ซี”​“ก็ใครใช้ให้มึงอยู่ในห้องวะ ถ้ามึงลงไปก็จบ กูเชื่อว่าที่มึงหลงตอนนี้จะเทียบไม่ได้กับความหลงหลังจากที่มึงได้เห็นน้องเขาใส่บิกินี่ชัด ๆ หุ่นน้องนิ้งแม่ง...อืม~”“ไอ้เหี้ยซี!” ผมอยากจะต่อยไอ้เพื่อนเหี้ยที่กำลังยั่วผมอยู่ตอนนี้ หน้าตามันเหมือนอยากจะกินคะนิ้งให้รู้แล้วรู้รอดทั้งที่มันก็รู้ว่าคนนี้ผมจองเอาไว้แล้ว“ฮ่า ๆ ๆ ใจเย็นสิวะ กูไม่แย่งหรอกน่ามึงก็รู้ว่ากูแค่ปั่นหัวมึง ลงไปดิน้องเขากำลังว่ายน้ำอยู่คนเดียว ทีแรกกูว่าจะนั่งดูเหมือนกันแต่เด็กกูโทรมาก่อนก็เลยห

“เปล่าครับ ไปเดินเล่นกันไหมกว่าคนอื่นจะลงมาคงอีกนาน”​“เดินเล่นเหรอคะ”“อื้ม อากาศกำลังดีเลย”“อืม...อย่าดีกว่าค่ะ เดินเล่นริมหาดมันต้องเดินเล่นกับหนุ่ม ๆ มาเดินเล่นกับพี่ตอนพระอาทิตย์ใกล้ตกดินแบบนี้นิ้งว่ามันไม่อินเท่าไหร่”“พี่ก็ไม่ได้จะชวนไปเดินเล่นในฐานะพี่น้องสักหน่อย แบบนั้นพี่ก็มองว่ามันแปลก ๆ เหมือนกัน อีกอย่างพี่เดินกับคนสวย ๆ แล้วคิดแค่น้องสาวไม่ลงหรอก”“คะ? หมายความว่าไงคะ”“ก็หมายความว่าพี่จะจีบเราไง ไปได้รึยังครับ ไปเดินจีบกันดีกว่า”ดะ...ได้เหรอวะ? ชวนไปเดินจีบเนี่ยนะ พี่มิกซ์หนึ่งในหนุ่มฮอตของมหาลัย ผู้ชายที่หล่อโคตร ๆ รวยโคตร ๆ แล้วก็มีท่าทางมาเฟียโคตร ๆ ชวนอีนิ้งไปเดินจีบ?บ้า!นี่ถ้าไม่ล้อเล่นก็คงกะจะหลอกเคลมชัวร์ค่ะ!“พี่เวกัสก็พูดไป ฮ่า ๆ ๆ” ฉันหัวเราะใส่เขา ก็มีเขินบ้างนิดหน่อยแต่ก็แค่นิดเดียวนะคะ แหม~ผู้ชายหล่อระดับทำลายล้างมดลูกขนาดนี้มาพูดชวนไปเดินจีบ จะเล่นจะจริงมันก็ต้องมีเขินกันบ้าง เอาไว้ให้คะนิ้งสวยระดับพี่อั้ม พัชราภาก่อนนะแล้ววันนั้นจะหล่อลากไส้แค่ไหนก็จะไม่หวั่นไหวเลยสักนิด“คิดว่าพี่พูดเล่น?” เขาถามนิ่ง ๆ แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจ แค่ถามตรง ๆ มากกว่า ถ

ไม่อยากจะเดินไปร่วมวงเลยค่ะ ต่อให้ชินกับสายตาหิวของผู้ชายมาพอสมควรแต่กับพี่คนนี้มันไม่รู้สึกชินเลยสักนิด อย่านะคะนิ้งเอ้ย อย่าหวั่นไหวไม่งั้นเสียซิงฟรีเลยนะ“น้องนิ้งมานั่งได้แล้ว มาสนุกกับทุกคนดีกว่า” พี่พัดลมตะโกนเรียกเสียงใสแล้วก็กวักมือเรียกฉันที่ยืนคิดอะไรเพลิน ๆ เกี่ยวกับการเซฟซิงตัวเองอยู่“ค่ะพี่พัดลม เดี๋ยวนิ้งย่างจะเสร็จแล้วค่ะ” ฉันตอบพี่พัดลมกลับไปแล้วก็หันกลับมาสนใจเตาตรงหน้าต่อ ไม่ต้องสนใจสายตาของพี่เวกัสเลยคะนิ้ง พี่เขาแค่เห็นหุ่นหล่อนน่ากินเลยมอง ไม่ต้องสนใจไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นไม่มีอะไรน่ากลัวเลยฉันบอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไรพี่เวกัสก็เหมือนผู้ชายทั่ว ๆ ไป แต่อาจจะแตกต่างตรงที่การแสดงความหิว หรือไม่ก็มีความหิวมากกว่าคนอื่นเยอะหน่อย ส่วนที่เหลือก็อยู่ที่ตัวฉัน ถ้าเขาอยากกินแต่เราไม่ให้กินมันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกฉันเดินมาร่วมวงสนทนาที่มีแต่เสียงหัวเราะเพราะพี่สุเมธทำหน้าที่เอนเตอร์เทนทุกคน เราคุยกันเรื่อยเปื่อยแต่มันสนุก ฉันไม่ได้สนิทหรือรู้จักมักจี่กับพี่ ๆ คนอื่นแต่แค่มาร่วมทริปกันวันเดียวก็สนิทกันได้แบบรวดเร็วแล้วค่ะ อันที่จริงก็อยากเข้าแก๊งเมียตามที่พี่สุเมธแนะนำน

แอด~“ไป...โดนอะไรมาคะ”“พี่...ไม่ได้เหี้ยขนาดจะแย่งแฟนเพื่อน อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนี้ถ้าไม่รู้จักพี่ดีพอ”ฉันไม่ได้พูดอะไร พูดไม่ออกเพราะไม่คิดว่าเขาจะมองออกขนาดนี้ว่าฉันกำลังคิดอะไรเกี่ยวกับตัวเขา ส่วนเขาก็มองฉันนิ่ง ๆ ไม่พูดอะไรต่อเหมือนกัน“จะไปเลยไหมคะ” พอต่างฝ่ายต่างเงียบมันก็เกิดความอึดอัดขึ้นมาฉันเลยเป็นฝ่ายพูดก่อน ชวนกลับเลยก็แล้วกันเพราะเป็นห่วงเจ้าขามากกว่าอะไรทั้งนั้น“ทำแผลให้พี่ก่อนได้ไหม” อยู่ ๆ เสียงเขาก็อ่อนลง ทั้งที่ประโยคก่อนหน้านี้ดูแข็งกร้าวอยู่นิดหน่อย แต่ตอนนี้ทำเสียงเหมือนกำลังอ้อนฉันยังไงก็ไม่รู้“เอ่อ...ไม่มีอุปกรณ์ทำแผลหรอกมั้งคะ”​ ฉันบ่ายเบี่ยง ไอ้สงสารที่หน้าช้ำปากแตกก็สงสารอยู่หรอกแต่ไม่อยากใกล้ชิดเขาอีก“มีครับ ที่พักมีอุปกรณ์ทำแผลสำรองให้อยู่แล้ว ทำให้หน่อยได้ไหมเดี๋ยวพี่ไปหยิบให้”​ แหมพูดเปิดทางมาซะขนาดนี้ไม่จำเป็นต้องทำเสียงอ้อนตอนพูดว่า ทำให้หน่อยได้ไหม หรอกมั้ง“ค่ะ ถ้างั้นพี่เวกัสขึ้นไปเก็บของก่อนดีกว่าไหมคะ เดี๋ยวนิ้งไปหายาเอง” ฉันเสนอเพื่อย่นระยะเวลา ขืนให้เขาไปหยิบยามานั่งทำแผล ทำแผลเสร็จก็ต้องรอเขาไปเก็บของอีก โอ๊ยไม่ไหวค่ะ ไม่อยากอยู่กันสองต่