All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 91 - Chapter 100

มือเล็กของนางปลดสายคาดเอวเขาอย่างว่องไว ดึงเชือกที่ผูกชายเสื้อก่อนจะสอดเข้าไปลูบไล้ช่วงท้องจนถึงหน้าอกแข็งแกร่งในขณะที่ปากก็ตอบสนองแรงดูดรัดลิ้นอยู่พัลวันหมิงเฟยหลงดึงสายผูกเสื้อนางออกแล้วแหวกสาบเสื้อกว้างก่อนรั้งเอี๊ยมตัวน้อยขึ้นแล้วก้มหน้าลงดูดชิมปลายเนื้อนุ่มสองก้อนอย่างหิวกระหาย หญิงสาวรั้งท้ายทอยเขาก่อนจะครางเบาๆ มือหนึ่งเขาเลื่อนต่ำลงสอดเข้าเร่งเร้าส่วนบอบบางอ่อนไหวด้านล่างของนาง ร่างน้อยสะดุ้งเฮือกหนึ่งจนเล็บนางจิกที่ท้ายทอยเขาจนรู้สึกได้ ก่อนจะขยับตอบสนอง “พี่สาม อีกนิดๆ ใช่ ตรงนั้น อา...ตรงนั้น...” นางส่ายสะโพกให้เขาแตะได้ตรงจุดที่ต้องการเมื่อสามีใช้นิ้วล้วงล้ำเข้าไปนางถึงกับครางไม่เป็นส่ำ เขาโจมตีเร่าร้อนทั้งปากและมือจนนางแอ่นร่างครางเสียงดังขึ้น เขาก็เปลี่ยนมากุมมือหนึ่งของนางให้คลำไปที่ส่วนสำคัญของเขาหงซือซือขยับมือจากเบาเป็นหนักเขาเงยหน้าขึ้นประกบปากนางอีกคราก่อนจะใช้อีกมือดันบั้นท้ายของนางให้ขยับตรงตำแหน่งของการเข้าสู่จังหวะแนบร่าง ไม่นานนักเสียงกระทบกระแทกของเนื้อแน่นทั้งสองร่างของดังขึ้น หู่ซิ่นสือที่กระตุกบังเหียนม้าอยู่ด้านหน้ารู้สึกถึง

“เจ้าใส่ยาลงไปหมดหรือไม่” “หมดเจ้าค่ะ คราวนี้คงจะลดคนไปได้อีกไม่น้อย” “ดี! ข้ารอให้พวกมันออกจากพื้นที่นานแล้ว เสบียงหลวงที่ให้มายังเหลืออีกตั้งครึ่งรอที่ดินแถบที่ฟื้นฟูหลายปีข้างหน้าก็จะมีคนอพยพเจ้ามาทำมาหากินในชิงหลิวใหม่ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องบอกท่านพ่อข้า” “เจ้าค่ะ” หยางเยียนสำรวจตนเองในกระจกแล้วหยิบเอาปิ่นหยกมาเสียบลงบนศีรษะอีกอัน “เอาล่ะ! พร้อมแล้ว ออกไปเที่ยวตลาดกันรอฟังข่าวยามสายจะดีกว่า” นางเยื้องย่างออกจากห้องนอนด้วยรอยยิ้มพึงใจ เผิงฮูหยินนั่งรออยู่ห้องโถงเมื่อเห็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาคนโปรดของสามีก็รีบร้องทัก “เยียนเอ๋อร์ แม่รอเจ้าอยู่เทียว” “ท่านแม่ใหญ่ ท่านมีธุระอันใดหรือเจ้าคะ” “เรื่องงานเจ้าเรียบร้อยดีอยู่หรือ” “เพราะท่านแม่ช่วยเหลือ ข้าจึงดูแลหมู่บ้านผู้ประสบภัยได้เรียบร้อยดีเจ้าค่ะ” “ข้ามิได้ทำสิ่งใดเลย ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะความสามารถของเจ้า ว่าแต่อวีซีออกไปหมู่บ้านนั้นแล้วหรือ” “เจ้าค่ะ ออกไปพร้อมข้า ป่านนี้ท่านพี่ก็ยังไม่กลับมาเลย” “ยามนี้เจ้าดูแลเสบียงทั้งหม

“ได้ยินว่าทางการจะส่งคนมาตรวจสอบการดูแลผู้ประสบภัย เยียนเอ๋อร์เจ้าทำสิ่งใดต้องระวังสักหน่อย อย่าให้พวกมันมาถามหาเงินช่วยเหลือ แค่ให้พวกมันกินอิ่มแล้วรีบอพยพออกจากเมืองไปก็พอแล้ว คนที่ทำงานมิได้ซ้ำยังไม่จ่ายภาษีจะเก็บไว้ในเมืองเราให้สิ้นเปลืองเงินทองเลี้ยงดูไปทำไม ” “ท่านพี่ พวกเขาแค่สิ้นที่ดินทำกินนี่นา ทางการก็ส่งทั้งเงินช่วยเหลือและเสบียงมาแล้วท่านแจกๆ ไปเสียก็หมดเรื่อง” เผิงฮูหยินทำทีพูดส่งเดช ปัง!มืออวบใหญ่ของเจ้าเมืองหยางตบลงอย่างแรงทำเอาโต๊ะสะเทือน เผิงฮูหยินสะดุ้ง “จะบ้าหรือไร เงินพวกนั้นข้าแบ่งปันให้ขุนนางไปหลายคนแล้วส่วนที่เหลือก็เป็นของข้า เสบียงหลวงที่ให้มาแจกให้ชาวบ้านอิ่มหนำก็น่าจะพอ ที่ดินไร่นาถูกโคลนท่วมทับเสียหายกว่าจะทำไร่ทำนาได้ก็คงอีกนาน ภาษีคงจัดเก็บไม่ได้อีกหลายปี เช่นนี้รายได้ของข้าก็หดหาย ไล่พวกไร้ที่ดินทำกินออกจากเมืองชิงหลิวไปจะดีกว่า ทั้งประหยัดเสบียงทั้งไม่ต้องจ่ายเงิน” “ท่านพ่อกล่าวได้ถูกต้อง หากภาษีที่จัดเก็บได้น้อยลง เงินที่ท่านพ่อจะได้ก็น้อยลงด้วย” เยียนเอ๋อร์พยักเพยิด นางพอจะรู้ว่าท่านพ่อของนางกับเสมียนถังย

“โปรดสั่งสอนด้วยขอรับ” “เจ้าจนปัญญาแล้วล่ะสินะ” หมิงเฟยหลงอมยิ้ม องครักษ์คู่ใจพยักหน้าหงึกหงักรับคำเสียงอ่อย “มารยาสตรีมีฉันใด มารยาบุรุษก็มีได้ฉันนั้น” หู่ซิ่นสือยังทำหน้างุนงง “เจ้ายังไม่รู้วิธีอีกสินะ” “ข้าน้อยก็ไปเฝ้านางแล้วนะขอรับ” “เฝ้าอย่างเดียวพอที่ไหนกัน ” หมิงเฟยหลงยกมือขึ้นกระดกปลายนิ้วเรียกให้หู่ซิ่นสือเข้ามาใกล้ๆ เขากระซิบสอนองครักษ์หนุ่มอยู่พักใหญ่ องครักษ์หู่อยู่ข้างกายพระองค์มานาน นอกจากจะวางชีวิตไว้ในมือหู่ซิ่นสือแล้ว หู่ซิ่นเสือเองก็อุทิศชีวิตเพื่อดูแลพระองค์มาโดยตลอด ในเมื่อหู่ซิ่นสือเพิ่งจะมีสตรีที่พึงใจพระองค์จะไม่ทรงส่งเสริมได้อย่างไร “เจ้าอาบน้ำแล้วก็รีบไปทำศึกนี้ให้ชนะเถอะ” เสียงหัวเราะของหมิงเฟยหลงค่อยแผ่วหายออกไปจากห้องพัก หู่ซิ่นสือรีบเรียกเสี่ยวเอ้อให้เตรียมน้ำอาบทันที ฟั่นชุนหลันยืนกวาดตามองไปรอบๆ นางรอตั้งแต่เย็นจนหัวค่ำก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณชายหู่ “คุณหนูเห็นทีคืนนี้เขาคงไม่มาแล้ว” สวีเม่ยที่ออกไปคุยกับแขกอีกสองคนเพิ่งกลับมารู้สึกเมื่อยล้า “ดีแล้ว! เจ้าไปเตรียมน้ำให้ข้าอาบเถอะ ข้าอยากจะแช่น้ำอุ่น

เจ้าหยางตัวสั่นงันงกอยู่ที่พื้นเมื่อมีขบวนอัญเชิญพระราชโองการมาถึงหน้าประตูจวน“รีบไปเชิญใต้เท้าฟ่านเข้ามาข้างในเร็วเข้า” ฟ่านหลี่เจี๋ยเสนาบดีฝ่ายซ้ายเดินทางมาถึงเมืองชิงหลิวแต่เช้า ชินอ๋องไปขอร้องให้เขาเดินทางมาเมืองนี้เพื่อช่วยท่านอ๋องเก้าทำงาน ใต้เท้าฟ่านจึงได้ตกปากรับคำสามีของน้องสาวออกมาดูสถานการณ์ที่ชิงหลิวเมื่อรู้ว่าเขาจะเดินทางมายังหัวเมืองสหายจอมจุ้น ‘จินวั่งซู’ ก็ขอติดขบวนมาด้วย ดีที่ภรรยาของเขามัวแต่วุ่นวายกับการเลี้ยงดูบุตร ไม่เช่นนั้นงานนี้คงจะชวนปวดหัวมากยิ่งขึ้นสาส์นลับที่ถูกส่งไปจากชิงหลิวแจ้งสถานการณ์เบื้องต้นให้ฮ่องเต้ได้ทรงทราบชินอ๋องแจ้งเรื่องราวและปัญหาทั้งหมดแล้วให้ฟ่าน หลี่เจี๋ยออกเดินทางทันที ยังมิได้อ่านราชโองการ ขบวนเสด็จของท่านอ๋องเก้าและพระชายาหานซูลี่ก็มาถึงหน้าจวนเจ้าเมืองพอดีฟ่านหลี่เจี๋ยออกไปรับเสด็จท่านอ๋องเก้า ทันทีที่ได้สบตาท่านอ๋องเก้า ฟ่านหลี่เจี๋ยรู้สึกเหมือนตนเองคุ้นเคยแววตานี้ยิ่งนักเพียงแต่นึกไม่ออกว่ามีความผิดปกติที่ใด “ใต้เท้าฟ่าน ขอบคุณที่เดินทางมาช่วยเหลืองานของข้า” เมื่อกวาดตามองไปเห็นจินวั่งซูผู้เป็นญาติฝ่าย