All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 81 - Chapter 90

หู่ซิ่นสือองครักษ์อันดับหนึ่งในหมู่องครักษ์เสื้อแพรแห่งสำนักบูรพาที่ควบคุมโดยอู๋กงกงขันทีอาวุโสข้างกายฮ่องเต้ทำสีหน้าหนักใจเมื่อได้รับคำสั่งให้ปลอมตัวเป็นคุณชายผู้ร่ำรวยไปตามเกี้ยวสวีเม่ยนางคณิกาคนงามผู้โด่งดังแห่งสำนักโคมเขียวซิงเยว่เพื่อล้วงความลับการไปตามติดสตรีสำหรับคุณชายหู่แล้วช่างเป็นภารกิจที่ชวนขัดใจตระกูลหู่ของเขานับเป็นหนึ่งในตระกูลมีเกียรติและฐานะร่ำรวยในเมืองหลวง รูปร่างหน้าตาก็ไม่ด้อยกว่าผู้ใด โดยปรกติยามเดินทางไปที่ใดสตรีน้อยใหญ่ได้เห็นท่าทางทระนงองอาจก็ล้วนลอบหันมามองซ้ำกันทั้งนั้น เขาหาเคยสะดุดตาสะดุดใจสตรีผู้ใดไม่ มารดาของเขาพยายามหาภาพสตรีบุตรสาวตระกูลใหญ่ทั้งหลายมาให้เขาได้ทัศนาแต่หู่ซิ่นสือก็ยังมิถูกใจ ยามนี้เขาต้องตามตื้อสตรีแปลกจึงเป็นเรื่องยุ่งยาก หู่ซิ่นสือเดินทางมาหอซิงเยว่พร้อมด้วยองครักษ์อีกสองคนในนามพ่อค้าผ้าผู้ร่ำรวยที่ติดตามเถ้าแก่หลงมายังเมืองชิงหลิวเพื่อดูลาดเลาทางการค้าเถ้าแก่เนี้ยหอคณิกาได้ยินดังนั้นก็ลอบสำรวจเครื่องแต่งกายของทั้งสาม “คุณชายหู่พวกท่านเพิ่งเคยมาเยือนที่นี่สินะเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะให้สาวงามทั้งหลายเดินออกมาใ

ห้องพักของสวีเม่ยเป็นห้องใหญ่สุดอยู่ริมด้านใน ฐานะดาวเด่นของนางที่นี่สร้างรายได้ให้เถ้าแก่เนี้ยไม่น้อยนางจึงได้รับความสุขสบายทั้งได้ห้องที่กว้างและมีสาวใช้ประจำตัวคอยทำความสะอาด ซักผ้า และเตรียมอาหารให้“ชุนหลันเจ้าไปสั่งอาหารพิเศษมาสิ วันนี้ข้าจะฉลองกับเจ้า”ฟั่นชุนหลันทำสีหน้างงงวย ‘สิ่งใดที่เรียกว่าอาหารพิเศษกัน นางหมายถึงอะไรนะ’ สวีเม่ยแปลกใจในท่าทีของสาวใช้ “มิใช่เจ้าหรอกหรือที่ร่ำร้องว่าอยากกินเนื้อแพะตุ๋นน้ำแดง รีบไปสั่งเข้าสิ วันนี้ข้ายินดีจ่ายเงินค่าอาหารเพิ่มให้ เอาสุรามาด้วยสักกา ข้าจะดื่มสักหน่อย”ฟั่นชุนหลันรีบพยักหน้าหงึกหงัก “อ้อ! เจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”นางกระวีกระวาดลงไปสั่งอาหารที่หน้าครัวสามอย่างพร้อมสุราเลิศรสสวีเม่ยกับฟั่นชุนหลันได้กลิ่นอาหารก็กลืนน้ำลายพร้อมกัน “ลงมือเลยสิ เจ้าอยากกินมานานแล้วมิใช่หรือ วันนี้ข้าส่งเงินกลับบ้านแล้ว ซ้ำยังได้ข่าวว่าท่านแม่แข็งแรงดีจึงอยากดื่ม”“คุณหนูสบายใจแล้วหรือเจ้าคะ”“อืม....ข้าทุกข์ใจมาตั้งนาน ท่านแม่อยู่ในชนบทแบบนั้นหากจะเชิญหมอที่เก่งไปรักษาต้องใช้เงินจำนวนมาก ดีที่พี่อวี่ซีเอาเงินมาสมทบเพิ่มในเดือนนี้” ใบหน้าและน

“ท่านเป็นคนรู้จักของเม่ยเอ๋อร์หรอกหรือ เชิญเข้ามาในเรือนก่อนเถิด” ชุนเหรินเห็นท่าทีของน้องสามีดูไว้ใจบุรุษตรงหน้าจึงเอ่ยปากเชื้อเชิญนางเห็นสายตาของคุณชายหู่ผู้นี้แล้วเดาได้ไม่ยากว่าเขาชอบสวีเม่ยเข้าแล้ว ข้างฝ่ายน้องสามีคนงามก็มิได้รังเกียจชายผู้นี้แต่อย่างใด รูปร่างหน้าตาและการแต่งกายก็ดูภูมิฐาน ชุนเหรินเห็นเขาก็รู้สึกถูกชะตา“ขอบคุณแม่นาง คงจะมิรบกวนไปกระมัง”“มิได้ๆ ท่านอุตส่าห์ติดตามเม่ยเอ๋อร์มาถึงขนาดนี้ นับว่าท่านมีใจเป็นห่วงนางยิ่งนัก ระยะทางจากเมืองหลวงมาถึงหมู่บ้านนี้ก็มิใช่ใกล้” ชุนเหรินเกรงว่าสวีเม่ยจะตัดรอนไมตรีของคุณชายหู่จึงตั้งใจจะเอ่ยเตือนน้องสามี “ข้าชื่อชุนเหริน และนี่ลูกชายของข้า เสี่ยวหลง”“ข้าชื่อหู่ซิ่นสือ เดินทางมาจากเมืองหลวง ติดตามเถ้าแก่หลงมาค้าขายผ้า”“คุณชายหู่ อย่าได้เกรงใจ ท่านนั่งดื่มน้ำชาคุยกับเม่ยเอ๋อร์ไปก่อนเถิด ข้ากับชุนหลันจะเข้าครัวทำอาหารอร่อยมาให้กินกัน”ฟั่นชุนหลันช่างรู้ความ เมื่อได้ยินเจ้าของบ้านกล่าวเช่นนั้นก็รีบเข้าไปจูงมือเสี่ยวหลงเดินตามชุนเหรินเข้าไปในครัว “เสี่ยวหลงไปกินขนมกับข้าในครัวดีกว่านะ ยังมีอีกตั้งเยอะแน่ะ"สวีเม่ยจนใจจึงเชิญเขา

“พบศพหรือไม่” เซี่ยอวี่ซีส่ายหน้า “ข้าส่งคนไปสืบหาจนทั่วไม่พบศพคนทั้งสองเลย ส่วนคนในครอบครัวตุลาการเซิ่งด้วยเกรงภัยจึงรีบร้อนขนข้าวของย้ายกลับภูมิลำเนาเดิมแล้ว เจ้าเมืองหยางส่งฎีกาไปแจ้งเมืองหลวงว่าตุลาการเซิ่งทุจริตเสบียงบัดนี้หนีหายไม่มาทำหน้าที่ขอให้ปลดออก นี่คงคิดจะหาสุนัขรับใช้ของตนมาแทนที่” หู่ซิ่นสือเห็นว่าสวีเม่ยไว้ใจตนแล้วจึงลอบฝากจดหมายมาบอกนางว่าเขาอยากพบกับเซี่ยอวี่ซีแต่เพื่อมิให้มีผู้สงสัยเขาจะแฝงกายมาหลบอยู่ในห้องของนาง แล้วให้นางนัดพี่ชายออกมาพบ ยามซวีคืนนั้นองครักษ์หู่ในชุดสีน้ำตาลเข้มใช้วิชาตัวเบาย่องเข้าไปในห้องของสวีเม่ย นางเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เนื้อตัวหอมกรุ่นรีบดึงแขนเข้าเข้าไปยังห้องด้านใน “ท่านมาทางนี้เร็วเข้า ประเดี๋ยวมีคนสังเกตเห็น” องครักษ์หู่ได้กลิ่นเนื้อกายนางที่อยู่ใกล้ก็เผลอสูดลมหายใจเข้าเต็มที่จนหัวใจเต้นตึกตัก “ข้าเตรียมของว่างกับน้ำชาไว้แล้ว ท่านหิวหรือไม่ ” “เอ่อ...” นางยืนใกล้จนแทบจะชิดกายเขาพอเงยหน้าขึ้นถามใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันจนหู่ซิ่นสือแทบลืมหายใจ“หะ หิว” เขาเผลอตอบออกมาทั้งๆ ที่เพิ่งกินข้าวอิ

“ท่านพี่ ข้าวต้มหม้อสุดท้ายมียาพิษ” นางกระซิบกระซาบเมื่อเขากลับไปนั่งเคียงข้าง “ข้าเห็นสาวใช้ของหยางเยียนใส่ผงพิษลงไปในหม้อ ทดสอบดูแล้วเป็นสีแดงเข้ม” “หมายถึง” “พิษจะออกฤทธิ์ในคืนนี้ มันไม่ทำให้ตายในทันที พวกเขาคงจะหาข้ออ้างว่าคนเหล่านี้ร่างกายอ่อนแอเอง” นางหยิบเอากระบอกไม้ไผ่ที่มีตัวอย่างน้ำข้าวต้มอยู่ข้างในออกมาให้ฮ่องเต้ดู “เราคงต้องไปตามหาหมอแถวนี้เพื่อให้เขาช่วยยืนยันอีกครั้งหนึ่ง” “เจ้ามีกระบอกไม้ไผ่อีกหรือไม่ ข้าจะไปขอน้ำข้าวต้มจากชาวบ้านที่ไปเข้าแถวรับอาหารหม้อสุดท้าย” “ประเดี๋ยวข้าไปเอามาให้” หงซือซือหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกระบอกไม้ไผ่เล็ก “นี่เจ้าค่ะ” หมิงเฟยหลงจึงเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนที่ได้รับข้าวต้มจากหม้อสุดท้าย “พี่ชายท่านนี้ข้าขอน้ำข้าวต้มสักหน่อยได้ไม่ บุตรสาวของข้านางยังไม่อิ่มเลย”ชายผู้นั้นหันไปมองแถวที่ยังยาวเหยียด “เอาเถิดต่อให้เจ้าต่อแถวได้ก็คงยังมิได้ข้าวต้มอยู่ดี เห็นแก่ลูกสาวของเจ้าข้าจะแบ่งให้สักหน่อย”เมื่อเห็นว่าฝ่ายที่มาขอเอาเพียงกระบอกไม้ไผ่อันเล็กออกมา ชายวัยกลางคนจึงยอมแบ่งน้ำข้าวต้มให้ไป