Alle Kapitel von ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Kapitel 71 – Kapitel 80

“ข้าว่าเราคงต้องลองสืบให้ถี่ถ้วน แต่คงต้องเป็นช่วงหลังจากที่เราไปจัดการเรื่องที่ชิงหลิวแล้ว ท่านว่าดีหรือไม่ ” “คงต้องเป็นเช่นนั้น เรารีบเดินทางไปกันเถอะ” แมวดำที่ส่งไปเฝ้าบ้านนายอำเภอเฉินกลับมาทูลให้ทราบว่าทุกอย่างปกติ ฮ่องเต้จึงค่อนข้างวางใจว่าราษฎรที่อำเภอเฉินน่าจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากทางการ ระหว่างเดินทางในบ่ายวันนั้นพวกเขาได้พบกับชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่เดินเท้ามุ่งเข้าเมืองหลวง เมื่อสอบถามจึงได้ความว่าเป็นชาวอำเภอชิงหลิวที่บ้านเรือนถูกโคลนถล่มจนเสียหาย ทั้งเรือกสวนไร่นาและสัตว์เลี้ยงจมหายไปหมด พวกเขาสิ้นไร้ที่พึ่งพา หลังจากที่ได้อาหารรับแจกบางส่วนจากคหบดีใจดีในเมืองชิงหลิวแล้วจึงชักชวนกันเดินทางเข้าเมืองหลวง “เถ้าแก่ พวกท่านพอจะมีน้ำดื่มแบ่งปันพวกเราได้หรือไม่ ระยะทางที่เดินมาในวันนี้ไม่มีแหล่งน้ำให้อาศัยดื่มได้เลยขอรับ” ชายวัยกลางคนที่เดินนำหน้าเป็นผู้เข้ามาร้องขออยู่ข้างรถม้า หมิงเฟยหลงจึงลงจากรถม้า แล้วสั่งให้องครักษ์จูไปนำน้ำดื่มและข้าวสารที่นำมาแจกจ่ายพวกเขาบางส่วน ชาวบ้านกล่าวขอบคุณกันทั่วหน้า“พวกเจ้าเข้าไปในเมืองหลวงแล้วก็ไ

หมิงเฟยหลงกับหงซือซือลอบเข้าไปในหมู่บ้านผู้อพยพในยามบ่ายจึงไม่ได้พบกับกองปราบเมืองชิงหลิวที่จะมาตักข้าวต้มแจกในช่วงใกล้เที่ยงทุกวันฮ่องเต้ทรงสั่งให้แมวดำไปตามสืบเรื่องเสบียงและการมอบอาหารให้ผู้ประสบภัยและอีกส่วนก็ไปเฝ้าแอบฟังอยู่ที่จวนเจ้าเมืองชิงหลิว ครั้นได้ฟังว่ามีคนตายในหมู่บ้านผู้อพยพก็ตกใจเมื่อส่งจูจิ้นติ้งไปสืบความก็พบหลุมศพของชาวบ้านนับร้อยจริงอย่างที่มีผู้บอกไว้ “พี่สามท่านดูสิ หลุมแถวนี้เพิ่งถมใหม่เสียด้วย” หมิงเฟยหลงเดินตามไปดูบริเวณที่นางยืนอยู่ เขาพบว่าหลุมด้านที่เขาเดินไปดูนั้นเป็นหลุมที่ขุดมานานแล้ว ฝั่งที่นางอยู่ดินยังชื้นอยู่ “คงจะเป็นพวกที่เพิ่งตายเมื่อวาน”ทั้งสองเดินตรวจแต่ละหลุมแล้วพบว่าความชื้นของดินลดลงตามลำดับ“แสดงว่ามีคนตายอยู่เป็นระยะ ความแห้งของดินค่อยๆ แห้งขึ้นเรื่อยๆ” หงซือซือกวาดตามมอง “ส่วนฟากโน้นคือหลุมศพคนที่ตายเพราะน้ำท่วมกับโคลนถล่มขอรับ” หู่ซิ่นสือเดินตามมาสมทบ “เถ้าแก่ ข้าน้อยว่าแปลกนักที่มีคนตายแทบทุกวันทั้งๆ ที่พวกเขาเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านนี้แล้ว” “ข้าชักได้กลิ่นไม่ค่อยดีเสียแล้ว” หมิงเฟยหลงเอ่ย

หมิงเฟยหลงก้มลงมองชุดบุรุษที่นางใส่ด้วยความแปลกใจ “หัวหน้าหง อกอวบสองข้างที่ข้าชื่นชอบมันหายไปไหนเสียแล้ว ”นางยิ้มเขิน “ข้าเก็บมันไว้ในแถบผ้าน่ะสิ ข้าเย็บมาอย่างแน่นหนาต่อให้ท่านจับดูก็ไม่รู้ดอกว่าข้าเป็นสตรี” นางไม่พูดเปล่าจับมือของสามีทาบลงตรงหน้าอกตนเอง“อืม...ไม่มีร่องตรงกลางจริงๆ ด้วย” เขาพยักหน้า “หวังว่าคงไม่มีผู้ใดสังเกตว่าเจ้ามิใช่สตรีดอกนะ”นางหัวเราะหึๆ ในลำคอ พลางซ่อนห่อผ้าที่เปลี่ยนแล้วไว้ในซอกสุดตรอกนั้น“หน้ากากนี้ข้าเพิ่มส่วนคอให้มีลูกกระเดือกด้วย ท่านดูสิ!”ครั้นทั้งสองเดินจูงม้าออกมาจากตรอกนั้นเขาจึงสังเกตเห็นสิ่งที่นางว่า“หัวหน้าหง เจ้าช่างร้ายกายนัก”“ท่านเพิ่งรู้หรือนี่ ฮ่าๆ”นางแสดงอาการอย่างบุรุษออกมา ไม่น่าแปลกใจที่เขาเองแม้จะผ่านหญิงสาวมามากมาย ในคราแรกก็มิได้สะดุดใจว่านางเป็นสตรีเช่นกัน“เอาเถอะ! ฉลองที่ข้าเจอน้องหงอีกครั้ง คืนนี้ข้าจะเลี้ยงสุราเจ้าเอง”ดวงตาของมังกรเจ้าเล่ห์ดูมีเลศนัยเมื่อเอ่ยถึงการเลี้ยงสุราจนหงซือซือนึกออก“นี่ท่าน...ท่านคิดจะล่อลวงข้าอีกแล้วสินะ” ใบหน้าของนางร้อนผ่าวจนขึ้นสีระเรื่อเขาชะโงกใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหู “เจ้าเองก็เต็มใจมิใช่หรือ”

เมื่อหมดสุราไปหลายกา หงซือซือเริ่มรู้สึกมึนนางจึงขอตัวไปห้องส้วม เมื่อหันซ้ายหันขวาไม่เห็นผู้ใดจึงแวบเข้าไปในห้องสุขาหญิง ล้างหน้าให้สร่างเมาแล้วก็เดินออกมาพลางสบถตนเอง ‘ข้านี่นะ ไม่น่าลืมยาล้างฤทธิ์สุราเลย เป็นเพราะมัวแต่ห่วงยาไร้ครรภ์เชียว’ “โอ๊ะ!” นางเซออกไปหลายก้าว พลันมีมือใหญ่ของคนผู้หนึ่งมาดึงไว้ “น้องชาย เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่ ข้าขอโทษที่เดินไม่ดู” น้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้นดังอยู่เหนือศีรษะ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบชายหนุ่มใบหน้าคมคายผู้หนึ่งกำลังส่งสายตาแสดงความห่วงใย “อ้อ...เอ่อ...ไม่เป็นไรขอรับ ข้าเองก็มิได้ดูเหมือนกัน” สายตาคมกริบนั้นสำรวจบุรุษตรงหน้าอีกครา “ว่าแต่ เจ้าเข้าไปทำอันใดในสุขาหญิงหรือ” หงซือซือสะดุ้งเล็กน้อยนางพลันนึกได้ว่าตนออกมาจากสุขาสตรี “ขวดยาของข้าน่ะสิมันกลิ้งมาทางนี้ ข้าเลยตามมาเก็บ” ว่าแล้วนางก็ล้วงเอาขวดยาในสาบเสื้อออกมาให้เขาดู “ข้าเป็นโรคประจำตัวต้องกินยาทุกวันจึงต้องพกติดตัว” “มิน่าเล่า! ดูเจ้าหน้าซีดเซียวทีเดียว” หงซือซือแทบจะหัวเราะออกมา หน้ากากหัวหน้าสวีนี้ตอนที่นางเกล

เถ้าแก่เนี้ยหลงรีบขยับเข้าไปใกล้ “เผิงฮูหยินเจ้าคะ ท่านเป็นผู้มีผิวพรรณงดงามนัก หากเลือกผ้าสีนี้จะยิ่งขับผิวให้โดดเด่นยิ่งขึ้น”นางหยิบผ้าไหมพับสีขาวนวลขึ้นมาทาบกับผิวฮูหยินท่านเจ้าเมือง “สวยจริงๆ ฮูหยินท่านเอาผ้าพับนี้ไปเถิด หากไม่รีบตัดสินใจประเดี๋ยวภรรยาคหบดีมาถึงเสียก่อนก็จะโดนตัดหน้านะเจ้าคะ”เมื่อได้ยินติงฮูหยินกล่าวเช่นนั้นเผิงฮูหยินก็รีบพยักหน้า “เดี๋ยวข้าน้อยจะลดราคาให้ฮูหยินเองเจ้าคะ รับรองว่าท่านได้ผ้าดีราคาถูกที่ไม่อาจหาได้ที่ใดในแคว้นหมิงแล้ว” หงซือซือยิ้มหวานประจบประแจงท่าทางเช่นนั้นหมิงเฟยหลงเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก เขาไม่นึกว่าภรรยาของเขาจะรู้จักทำกริยาเช่นนี้ด้วย นางช่างค้าขายเก่งนัก ภายในเวลาไม่นานก็ขายผ้าหมดเกือบครึ่ง รถม้าคันใหญ่อีกคันหนึ่งวิ่งมาจอดที่หน้าศาลาว่าการทำเอาทุกคนต้องหันไปมอง“ข้าว่าแล้วเชียว เถ้าแก่เนี้ยซุนมาจนได้” ใบหน้าของติงฮูหยินแฝงอาการไม่พอใจ “นางมีเงินมาก พอได้ยินข่าวจะรีบมาก็คงไม่แปลก” หงซือซือหันไปจับตาผู้มาใหม่ สตรีร่างท้วมที่ลงจากรถม้าคันนั้นใบหน้าฉาบไปด้วยรอยยิ้ม“มีผ้าคุณภาพดีขนาดนี้มาจำหน่าย น