All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 101 - Chapter 110

“ใต้เท้าฟ่าน บรรยายความผิดของพวกเขาสิ!” ท่านอ๋องเก้าตัวปลอมร้องขึ้น “พ่ะย่ะค่ะ” ฟ่านหลี่เจี๋ยค้อมศีรษะประสานมือรับคำสั่งอย่างนอบน้อม น้ำเสียงของเขาหนักแน่น “เจ้าเมืองหยางทำการทุจริตเงินพระราชทานที่ต้องการให้นำแจกผู้ประสบภัยน้ำท่วมและดินโคลนถล่ม โดยแบ่งเป็นเงินสินบนเหล่าขุนนางที่ร่วมทุจริต”ฟ่านหลี่เจี๋ยหยุดประกาศแล้วเรียกให้ทหารนำรองตุลาการติงซึ่งเป็นพี่ชายของติงฮูหยินเข้ามาในศาล“ผู้ทำหน้าที่แจกจ่ายเงินสินบนคือ รองตุลาการติงและติงฮูหยิน ส่วนเสบียงหลวงที่ทรงพระราชทานให้นำไปเลี้ยงดูผู้ประสบภัยเจ้าเมืองหยางแอบอ้างชื่อของมือปราบเซี่ยแต่ให้บุตรสาวคนโตหยางเยียนเป็นผู้รับผิดชอบ” ฟ่านหลี่เจี๋ยหันมาทางหยางเยียนที่ปากคอสั่นหันไปเกาะแขนสามี“ท่านพี่...ข้ากลัว”เซี่ยอวี่ซีสะบัดมือนางออก แววตาแสดงความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด “เจ้าทำสิ่งใดไว้บ้างเล่า ” ปึง! ปึง!ท่านอ๋องเก้ายกแท่นไม้หนาทุบลงบนโต๊ะดังกังวานจนทุกคนสะดุ้ง “หุบปากพวกเจ้าเดี๋ยวนี้! ให้ใต้เท้าฟ่านกล่าวให้จบ” ฟ่านหลี่เจี๋ยหันไปค้อมศีรษะให้ตุลาการผู้สูงศักดิ์ “หยางเยียนมีใจอำมหิต นางว

หยางจูลี่ อนุหยง และอนุเถา แหงนหน้าขึ้นมองศีรษะของคนในครอบครัวที่ถูกเสียบประจานไว้เป็นครั้งสุดท้าย พวกนางยังดีที่ได้รับความเมตตาจากเซี่ยอวี่ซีที่ได้ขอพระราชทานรถม้าให้พวกนางในการเดินทางไปยังชายแดน ณ เขตเนรเทศ “พวกท่านนำเงินติดตัวนี้ไปด้วยเถิด” อดีตบุตรเขยล้วงเอาตั๋วแลกเงินร้อยตำลึงมอบให้กับอนุหยง “อย่างน้อยท่านก็เคยได้ชื่อว่าเป็นแม่ของภรรยาข้า” อนุหยงสะอึกสะอื้นกล่าวขอบอกขอบใจ “น่าเสียดายที่หยางเยียนไม่มีวาสนา นางไม่รู้ตัวว่าโชคดีเพียงใดที่ได้แต่งกับเจ้า” “ทุกอย่างสวรรค์กำหนด ท่านอย่าได้น้อยใจในโชคชะตา เมื่อพวกท่านไปถึงชายแดนทหารจะพาท่านไปพักยังบ้านเดิมของพวกข้าที่นั่นพอจะอยู่อาศัยได้สบายหน่อย” เซี่ยอวี่ซีส่งซองสีน้ำตาลให้กับหยางจูลี่ “เจ้าจงดูแลท่านแม่เล็กทั้งสองของเจ้าให้ดีเถิดจูลี่ ข้าก็ช่วยได้เพียงเท่านี้” หยางจูลี่สายตาสลด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครอบครัวของนางช่างรวดเร็วจนน่าตื่นตะลึง ท่านพ่อที่เป็นถึงเจ้าเมืองกับพี่สาวคนโตถูกตัดหัวเสียบประจาน บ้านเรือนและทรัพย์สินถูกริบไปสิ้นพวกนางได้รับอนุญาตให้เลือกทรัพย์สินติดตัวได้คนละหนึ่งหีบ ยัง

พอนางตกปากรับคำยอมรับสมรสพระราชทานแล้ว เหตุใดองครักษ์หู่ผู้เคร่งขรึมและสุภาพจึงกลายเป็นโจรเด็ดบุบผาไปเสียแล้วเล่า พอเข้าไปในรถม้าเท่านั้นเขาก็หันมากอดซ้ำยังยื่นหน้ามาหอมแก้มนางเสียหลายฟอด! “ดะ เดี๋ยวก่อนสิเจ้าคะ” นางละล่ำละลักห้ามแม้นางจะเรียนวิทยายุทธ์มาบ้างแต่ในระยะประชิดและในที่คับแคบเช่นนี้หรือจะสู้เขาผู้มีวิทยายุทธ์ล้ำเลิศได้หู่ซิ่นสือไม่ฟังนางด้วยซ้ำไป เขาจูบใบหน้าของนางวนเวียนตั้งแต่แก้มซ้าย แก้มขวา หน้าผากคิ้ว เปลือกตา สันจมูก และคาง นางยกมือขึ้นคิดจะผลักอกเขากลับกลายเป็นการลูบไล้เข้าไปในสาบเสื้อ ชายหนุ่มโอบกอดนางเข้ามาใกล้เมื่อปลายนิ้วเย็นของนางแตะถูกหน้าผิวหน้าอกของเขา ผิวบริเวณนั้นพลันร้อนผ่าวเขาก้มลงดูดเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างอวบอิ่มของนาง ทุกครั้งที่พบกันสายตาของเขาวนเวียนอยู่ริมฝีปากนาง ยามค่ำคืนเขามักจะคิดฝันอยากจะสัมผัสมันสักครั้ง...อา! ช่างนุ่มลื่นและหอมหวานอย่างที่จินตนาการเอาไว้ เซี่ยเม่ยตัวแข็งค้าง ใบหน้าแหงนเงยรับจูบดูดดื่มของเขา แม้นางจะอยู่ในหอคณิกาและเห็นภาพการกอดจูบของบุรุษสตรีมากมายแทบจะกลายเป็นความเคยชิน ทว่ายามที่ถูกบุรุษตรงหน้าป

จูจิ้นติ้งมิได้ไว้วางใจ เขายังคงต้องกลับไปช่วยเหลืองานของใต้เท้าฟ่านหลี่เจี๋ยในการออกตรวจสอบภูมิหลังข้าราชการทุจริตที่ยังคงตกค้างอยู่อีกหลายสิบราย จึงสั่งให้องครักษ์เติ้งนำคนมาคอยซุ่มสังเกตแม่ค้าคนงามและพ่อค้าร้านหมูย่าง เพราะคนทั้งสองดูน่าสงสัย พ่อค้าร้านหมูย่างเป็นหนุ่มวัยสามสิบ รูปร่างสูงเพรียว อาศัยอยู่บ้านหลังใหญ่ที่รั้วรอบขอบชิดสุดถนนฟากตะวันตก หลังจากเขาเก็บแผงก่อนจะกลับบ้านเขาแวะที่หอซิงเยว่เพื่อดื่มเล็กน้อยจากนั้นจึงตรงกลับบ้าน “องครักษ์จู พวกข้าเห็นว่าคนที่มาเปิดบ้านให้เขาเป็นชายชราแทบจะหลังงองุ้ม เมื่อแอบขึ้นไปดูก็เห็นว่าในเรือนนั้นมีหญิงวัยกลางคนอีกสองคน มีเด็กน้อยอีกสองคนอายุประมาณห้าขวบกับเจ็ดขวบ สืบจากคนแถวนั้นแล้ว พวกเขาบอกว่าบ้านหลังนี้พวกเขาเพิ่งมาซื้อได้ไม่นานนัก” “เห็นทีเซิ่งหานตงผู้นี้ไม่อาจละสายตาได้จริงๆ” เติ้งเฉินฟู่ส่งคนไปสอดแนมพ่อค้าแม่ค้าทุกคนชัดเจนแล้ว เมื่อรู้ว่าเหลือผู้ต้องสงสัยเพียงสองคนคือพ่อค้าหมูย่างกับแม่ค้าแป้งทอดเซียนเจียวเหม่ย จึงลดเหลือเพียงการติดตามคนทั้งสอง “เซียนเจียวเหม่ยผู้นี้ไม่มีญาติพี่

ท่านอ๋องเก้าได้จัดตั้งโรงหมอขึ้นในหมู่บ้านผู้ประสบภัย โดยพระชายาหานซูลี่เป็นผู้ไปเชิญฮูหยินเกาหรือฉายาในยุทธภพของฮูหยินไร้รอยกับท่านหมอเกามาอยู่ดูแลคนเจ็บไข้ได้ป่วยหลังจัดการคดีผู้ทุจริตเรียบร้อยท่านอ๋องเก้าจึงมอบหมายให้เสนาบดีฟ่านหลี่เจี๋ยเป็นผู้เข้าไปดูแลจัดระเบียบชาวบ้านเพื่อจะได้จัดหางานและอาชีพให้พวกเขา ทั้งยังต้องเข้าสำรวจเพื่อจัดการพื้นที่ให้เหมาะสมกับการทำนาทำไร่และเลี้ยงสัตว์ “ดีเหมือนกันนะหลี่เจี๋ย ข้าเบื่อการวนเวียนอยู่ในเมืองชิงหลิวเต็มทนแล้ว ได้ออกไปดูบรรยากาศนอกเมืองบ้างก็ดี ได้ยินว่าหมู่บ้านผู้ประสบภัยตั้งอยู่บนเนินเขาทิวทัศน์สวยงาม” จินวั่งซูรีบยกมืออาสาไปกับฟ่านหลี่เจี๋ยทันทีที่รู้ข่าว “เนินเขานั่นหรือ มีแต่หลุมศพของคนที่ตายเพราะภัยน้ำท่วม โคลนถล่ม ป่วยตาย หรือไม่ก็ถูกวางยาพิษในอาหาร”สีหน้าราบเรียบในขณะเล่าเรื่องภัยอันตรายของเสนาบดีหนุ่มทำให้สหายหน้าเหวอ “เจ้าช่างไม่พูดจาให้ข้ารู้สึกถึงความงดงามของทิวเขา ต้นไม้และสายธารเลยนะ ที่นี่เป็นเมืองที่โอบล้อมด้วยภูเขาแสนงดงามแท้ๆ” ฟ่านหลี่เจี๋ยผู้เคร่งขรึมและสุขุมอยู่เป็นนิจ ยามน