All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 171 - Chapter 180

เหล่าองครักษ์เงาสี่คนที่คอยดูแลหมิงเฟยหลงและหงซือซืออย่างใกล้ชิดรู้กันว่าฮองเฮาคือเซียนพันหน้าผู้สามารถแปลงโฉมได้อย่างไรข้อจำกัด เพียงแต่พวกเขาเคยชินกับการสังเกตรูปร่างท่าทางของนาง หากจับตามองไปสักระยะก็พอจะแยกแยะออกเมื่อต้องติดตามหานางไปยังพระราชวังแคว้นผิง พวกเขาก็ต้องคอยจับตาดูท่าทางของคนที่น่าสงสัยจนกว่าจะมั่นใจ เงาวูบที่ผ่านประตูเลื่อนเล็กๆ เข้ามาทำให้นางผุดลุกนั่ง หากเดาไม่ผิด นั่นก็คือองครักษ์เงาของสามี นางจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ “เจ้ามีเรื่องอันใดหรือไม่” “กระหม่อมเอาเฉียงเจียวมิ่งมาส่งพ่ะย่ะค่ะ” แมวดำทั้งสองอุ้มเอาร่างของนางกำนัลที่นางเอาไปซ่อนในห้องเล็กท้ายวังเข้ามาส่ง “ฮ่องเต้ให้มาทูลเชิญฮองเฮากลับ”หงซือซือรู้ว่าองครักษ์เงาทั้งสองมีความลำบากใจอย่างยิ่ง ถึงขนาดหามเอาคนมาส่งในห้องเล็กพร้อมห่อเสื้อผ้ามาให้นางเปลี่ยนคงต้องเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ “เช่นนั้น รอข้าสักครู่”หงซือซือรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะตามองครักษ์เงาทั้งสองกลับมายังสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟหมิงเฟยหลงยืนกอดอกรออยู่หน้าเรือนนอนด้วยท่าทางกระสับกระส่าย เมื่อเห็นนางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึงก็ยิ้ม

ถูเฟยใบหน้างดงามรูปร่างบอบบาง นางนั่งก้มศีรษะคารวะฮองไทเฮากับฮ่องเต้ คนแรกรีบกรากเข้าไปดูอาการแต่คนหลังทำสีหน้าเบื่อหน่าย “เจ้าไม่เป็นอันใดมากใช่ไหม ” “แค่เวียนศีรษะนิดหน่อยเพคะ” “คงเป็นโรคที่ต้องการความสนใจพ่ะย่ะค่ะ” เสียงของฮ่องเต้ดูไม่คล้ายประชดประชัน ใบหน้าเรียบเฉย “ฝ่าบาท หม่อมฉันอ่อนแออยู่แต่เดิม พระองค์ก็ทรงทราบอยู่แล้ว” “อืม...ถ้าเช่นนั้นคงไม่เหมาะจะตั้งครรภ์สินะ” “หามิได้เพคะ การตั้งครรภ์เป็นหน้าที่อันสำคัญที่หม่อมฉันทำได้อยู่แล้ว” ฮ่องเต้ยกยิ้มมุมปาก “ถูเฟยช่างรักหน้าที่ยิ่งนัก” “เอาเถิดถูเฟย เจ้าพักผ่อนให้ดี อ้ายเจียหวังว่าเจ้าจะหายโดยไว” ฮองไทเฮารีบตัดบทเมื่อเห็นสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ไม่ค่อยจะดี แม้ถูเฟยจะไม่อาจทำให้โจวเฟิงหวั่นไหวกับความงามของนางได้ แต่อย่างน้อยในตำแหน่งนี้ก็เป็นฐานอำนาจสำคัญในราชสำนัก “เป็นพระกรุณายิ่งแล้วเพคะ” นางค้อมศีรษะชดช้อย หางตาเหลือบมองพระสวามีแต่เพียงในนามที่ไม่ยอมหันมามอง ฮ่องเต้สะบัดพระพักตร์เดินออกมา หงซือซือเห็นความขุ่นเคืองในใบหน้าของพระองค์แล้

ขันทีน้อยที่ลอบฟังอยู่นอกห้องกระหยิ่มในใจ ‘เห็นทีถูชิงหลินผู้นี้จะเป็นตัวปลอมเสียกระมัง ตัวจริงของนางเป็นผู้ใดกันแน่ ’ ก่งเฟยพระสนมที่มาเยือนถึงตำหนักอิงฟ้าไม่อาจสู้ความงามของถูชิงหลินได้ ใบหน้าเย่อหยิ่งของนางเชิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นถูเฟยเดินเข้าห้องโถงมา “สนมถูได้ยินว่าเจ้าไม่สบาย ข้าจึงอยากมาดูให้เห็นกับตาว่ามิใช่เจ้าคิดจะเรียกร้องให้ฝ่าบาทมาเยือนตำหนักอิงฟ้า” “แล้วเจ้าเล่า รีบแล่นมาด้วยเหตุใดแน่ ” “ในวังหลวงแห่งนี้ก็มีเพียงเจ้ากับข้าที่ตำแหน่งเท่ากันในวังหลัง ย่อมต้องสมัครสมานกันไว้มิใช่หรือ ” “ฝ่าบาทกับฮองไทเฮามิได้เสด็จมา เจ้าไม่ต้องเสแสร้งมากก็ได้ หากเห็นว่าข้าสบายดีแล้วจะเป็นไรหรือ เจ้าคิดจะทูลฟ้องฝ่าบาทหรือไร ในเมื่อเจ้าเองก็มิใช่คนที่ได้รับความโปรดปรานเสียหน่อย โน่น! เฉียงเจียวมิ่งโน่นที่ได้ร่วมเตียงกับพระองค์อยู่ทุกคืน เจ้าอย่าได้คิดฝันถึงตำแหน่งฮองเฮาไปเลย” ก่งเยว่ชิงดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะ “นางกำนัลชั้นต่ำคนนั้นน่ะหรือ ต่อให้ปีนขึ้นเตียงฝ่าบาทได้ก็ไม่มีทางได้เป็นฮองเฮา อีกไม่นานบิดาของนางก็จะถูกประหารแล้ว

ชายหนุ่มกุมมือของภรรยาขึ้นมาดม เขาไม่ได้กลิ่นนางมาสองวันแล้วรู้สึกเหมือนใจจะขาดอยู่รอนๆ นี่หากนางยังไม่ออกมาอีกเห็นทีจะต้องบุกเข้าไปวังหลวงจริงๆ เขานอนฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วพอจะมองเห็นความวุ่นวายของราชวงศ์โจว“ไม่ว่าจะเป็นวังที่ใด หากมีอำนาจและทรัพย์สินเข้ามาเกี่ยวข้องก็ล้วนเต็มไปด้วยความวุ่นวาย”“ข้าอยากรู้จริงเทียวว่าถูเฟยผู้นั้น เข้ามาเพื่อทำการใด ในเมื่อนางเป็นถูชิงหลินตัวปลอม แล้วถูชิงหลินตัวจริงอยู่ที่ใด พี่สาม ท่านอยู่ข้างนอกวังช่วยข้าสืบหานางจะดีกว่า” หงซือซือหาช่องทางให้พระสวามีรออยู่นอกวังหลวงเพราะหากเขาให้นางช่วยแปลงโฉมเข้าไปในวังหลวงแล้ว เรื่องราวอาจจะวุ่นวายเพราะต้องเอาคนไปซ่อนทีละสองคน ซึ่งนับว่าค่อนข้างยุ่งยาก“ได้! เรื่องนี้หากให้จินวั่งซูกับพี่ชายของเจ้าช่วยก็น่าจะรู้ได้เร็วขึ้น อีกอย่างข้าก็คิดจะตามจินวั่งซูออกไปสืบว่ากลุ่มอำนาจในวังหลวงมีผู้ใดบ้าง บางทีอาจจะต้องไปซุ่มดูตามจวนขุนนางใหญ่ของแคว้งผิงสักหน่อย ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ข้าก็ควรจะได้รู้สิ่งอื่นที่นอกเหนือจากมาเอาของนั่นด้วยสิ”หงซือซือเอานิ้วไล้คางสามี “ท่านไม่เคยละโอกาสเลยนะเจ้าคะ สมแล้วที่ดูแลคนทั้งแผ่

หงซือซือทำสัญญาณบอกให้แมวดำรู้ตัว องครักษ์เงาที่สวามีของนางให้ติดตามมาดูแลนางทั้งสี่คนเตรียมพร้อมในทันที เหล่านักฆ่าบุกเข้าฟันทหารรักษาการณ์หน้าวังล้มลงหลายนาย “อารักขาฮ่องเต้!” หงซือซือในร่างนางกำนัลเฉียงม่านหลิงตะโกนลั่น นางพุ่งเข้าไปหยิบกระบี่จากศพทหารที่นอนอยู่พื้นก่อนจะฟาดฟันกับนักฆ่าเพื่อทะลวงเข้าไปในตำหนักลู่เสียน นักฆ่าสองคนเข้าไปถึงห้องหนังสือแล้ว ขันทีผู้หนึ่งถูกแทงฟุบอยู่บนพื้น เฉียงเจียวมิ่งหลบอยู่ข้างหลังฮ่องเต้ที่คว้ากระบี่ขึ้นมาพร้อมสู้ “ฝ่าบาท ปลอดภัยใช่ไหมเพคะ” “เจ้าระวัง! นี่มันนักฆ่าสำนักมืออสูร” โจวเฟิงมองนัยน์ตาสีแดงของพวกมัน “นักฆ่าระดับสูงเสียด้วย” เฉียงเจียวมิ่งกระโจนเข้าหมายแทงเข้าที่ด้านหลังของนักฆ่าทั้งสอง พวกมันหันมาโจมตีนางอย่างว่องไว นางกำนัลที่ไม่เคยฝึกยุทธ์มาทั้งชีวิตกลับใช้กระบี่รับการโจมตีอย่างไร้ช่องโหว่ซ้ำยังโต้กลับได้อย่างน่ากลัว เฉียงเจียวมิ่งใช้เพลงกระบี่เดียวกันกับนักฆ่าทะลวงและเสียบเข้าในจังหวะที่พวกมันเผลอ โจวเฟิงยืนมองการต่อสู้ของเฉียงเจียวมิ่งด้วยแววตาตระหนก ‘ที่จริงนางก็เป็นนักฆ