All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 181 - Chapter 190

โจวเฟิงทรงชั่งพระทัยอยู่ครู่หนึ่ง นับตั้งแต่ตราหายไปจากตำหนักลู่เสียนแล้วเฉียงหยางจงพบเข้าจากนั้นก็หายไปอีกครา หากจะคิดให้ดีนี่อาจจะเป็นกับดักที่มีผู้วางแผนไว้แล้วหากกำจัดเฉียงหยางจงออกไปได้ ตัวเขาเองก็ขาดผู้ที่จะช่วยติดต่อกับขุนนางหลายคน หากคนของหมิงเฟยหลงมาช่วยอาจจะทำให้หาตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ได้“ได้! หากเจ้าเป็นคนหาตรากระเรียนทองคำเจอ ข้ารับปากให้เจ้ายืมไปสองเดือน”“ขอบพระทัยเพคะ! หม่อมฉันจะทำอย่างเต็มที่ ขอเพียงพระองค์ทรงให้ความร่วมมือ” เฉียงม่านหลิงค้อมศีรษะ“เจ้าว่ามา....”นางกำนัลแปลงจึงอธิบายแผนการของนางให้ฮ่องเต้ทรงทราบ “หม่อมฉันจะลอบเข้าไปตำหนักจินซานอีกสักครั้ง”“เจ้าสงสัยฮองไทเฮางั้นหรือ ”“มีเพียงนางเท่านั้นที่จะทำเรื่องนี้ได้แนบเนียน จะว่าไปแผนการทั้งหมดเท่าที่ฟังมาก็เท่ากับเขวี้ยงหินก้อนเดียวฆ่านกได้สองตัว นอกจากจะได้ตรากระเรียนทองคำมาไว้ครอบครองแล้ว ยังได้กำจัดอาลักษณ์เฉียงหยางจงด้วย”“อืม...เจ้าพูดได้มีน้ำหนักนัก ข้าเองก็สงสัยแต่ยากที่จะส่งคนเข้าไปยังตำหนักของนางได้โดยไม่มีผู้สงสัย”“เช่นนั้นฝ่าบาททำตามหม่อมฉันเถิด”จอมยุทธ์หงไปนำตัวเฉียงม่านหลิงที่นอนหลั

“ที่เจ้าบอกว่าไม่อยากเป็นฮ่องเต้ก็สมควรแล้ว หากเจ้าเชื่อพยานหลักฐานเท่านี้ต่อไปผู้ใดจะเชื่อถือเจ้าอีก การเป็นฮ่องเต้ต้องทำให้คนทุกฝ่ายยอมรับ ความถูกต้องเป็นบรรทัดฐานสำคัญ” โจวเฟิงมองน้องชายด้วยสายตาเอือมระอาแม้โจวชุ่นจะมีตำแหน่งหน้าที่ให้รับผิดชอบ แต่เขาก็มิได้หนักแน่นและน่าเกรงขามในสายตาของขุนนาง สิ่งเดียวที่เขาติดตามไม่ลดละคือมิ่งเอ๋อร์เฉียงเจียวมิ่งเดินออกมารับเสด็จ ฮ่องเต้กับนางส่งสายตาให้กันอย่างมีความนัยทำเอาท่านอ๋องโจวชุ่นทนไม่ได้รีบเดินเข้าไปขวางระหว่างเสด็จพี่ของตนกับหญิงที่ตนพึงใจ“มิ่งเอ๋อร์ไม่เจอเจ้าตั้งหลายวัน คืนที่คนร้ายบุกเข้าตำหนักข้าเป็นห่วงเจ้านักแต่พอมาถึง ฝ่าบาทก็บอกว่าเจ้าเข้านอนไปแล้ว”นางกำนัลคนโปรดของฮ่องเต้ส่งสายตาเหนื่อยหน่าย “ท่านอ๋องโปรดอภัย”นางเอาแต่ก้มหน้านิ่ง แม้อ๋องโจวชุ่นจะตามตื้อนางไม่ลดละ แต่ดีที่เขามิเคยคิดใช้กำลังหรือลวนลามนาง เพียงแต่แสดงออกให้ทุกคนรู้อย่างชัดเจนว่าพึงใจ ทั้งเคยประกาศว่าอยากจะแต่งนางเป็นพระชายาหงซือซือลอบประเมินอ๋องโจวชุ่นมาตลอดเช้าจนถึงยามนี้ทำให้นางพอจะมองออกอย่างหนึ่ง‘โจวอ๋องผู้นี้ไม่น่าจะเป็นผู้ที่คิดส่งคนมาลอบสังหารฮ่อง

หมิงเฟยหลงชะงักหันไปสบตาภรรยา นางยิ้มให้เขา “พี่สาม ท่านอยู่ช่วยฝ่าบาทสักหน่อยเถิด ในเมื่อฝ่าบาทก็อุตส่าห์ให้พวกเรายืมของสำคัญต่อแคว้นโดยมิต้องลักขโมยให้กลายเป็นชนวนความแค้นเคืองแล้ว พวกเราตอบแทนสักหน่อยก็ไม่เสียหาย” หมิงเฟยหลงหันไปมองหน้าหงอี้เทียนและจินวั่งซูครู่หนึ่ง “อืม....เช่นนั้นก็ให้คุณชายจินเป็นผู้นำตรานี้กลับไปส่งมอบให้ผู้ทำแบบจำลอง ส่วนข้ากับน้องหงจะอยู่ที่นี่เพื่อช่วยงานฮ่องเต้เอง”หมิงเฟยหลงหันไปส่งตรากระเรียนทองคำให้กับจินวั่งซู คุณชายแห่งสกุลจินรีบใช้สองมือมาประคองรับเอาไว้ “จอมยุทธ์หมิงไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะให้หัวหน้าสวีจัดผู้คุ้มกันที่ดีที่สุดไปกับคุณชายจินเอง” หงอี้เทียนรับรอง ฮ่องเต้หมิงหันไปสบตากับจินวั่งซู “คุณชายจิน เรื่องนี้สำคัญกับแคว้นหมิงและแคว้นผิงมาก ขอให้ท่านรักษาตรากระเรียนทองคำนี้เท่าชีวิต เมื่อส่งให้กับเทพเทียมฟ้าแล้วเฝ้าอยู่จนเขาทำสำเร็จแล้วเอาทั้งสองสิ่งนี้กลับมาส่งที่นี่ ข้ากับน้องหงจะถือเป็นตัวประกันเพื่อให้ฝ่าบาทสบายพระทัยว่าจะได้ตรากระเรียนทองคำคืนอย่างแน่นอน” โจวเฟิงผงกพระเศียรและแย้มพระสรวลพออกพอใจ “ท่

“อืม....จริงอยากท่านว่า เช่นนั้นข้าควรจะเข้าจวนเขาไปดูสักครั้ง” หมิงเฟยหลงจูงมือภรรยาไปนั่งริมเตียง “เจ้าอย่าเพิ่งไป รอให้แมวดำกลับมารายงานข่าวข้าเสียก่อน” เมื่อกะว่านางเริ่มย่อยอาหารแล้ว เขาก็สั่งให้นางกำนัลมาเตรียมน้ำอุ่นให้อาบ นางกำนัลที่รับใช้เข้ามาเห็นอาการประคับประคองที่กุนซือหมิงทำกับกุนซือหงเช่นนั้นก็ไม่กล้าเงยหน้ามองทั้งสองนัก พวกนางล้วนเริ่มรู้แล้วว่าชายรูปงามดูทีจะเป็นคนรักกัน หงซือซือเงยหน้าขึ้นสบตาพระสวามี “ท่านช่างรอบคอบ สมฉายามังกรขาวเจ้าเล่ห์นัก” กล่าวจบนางก็ผงกศีรษะขึ้นจูบแก้มเขา นางรู้ว่ากว่าหมิงเฟยหลงจะทรงขึ้นครองราชย์ต้องวางแผนและหลีกล้มแผนร้ายผู้อื่นมาสารพัด การมองคนที่เฉียบคมและลุ่มลึกทำให้เขาสามารถจัดการทุกขั้วอำนาจได้สำเร็จ ยามนี้เมื่อต้องช่วยโจวเฟิงก็คล้ายกับการย้อนอดีตเมื่อครั้งที่เขายังเป็นเพียงองค์ชายสาม ยามห้ายแมวดำทั้งสองกลับมา พวกเขากราบทูลสถานการณ์ในจวนใต้เท้าก่งโดยละเอียด พอรับฟังเสร็จ หมิงเฟยหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองหน้าภรรยาที่สวมชุดนอนสีขาวนวลนั่งรออยุ่บนเตียง เมื่อขึ้นไปบนเตียงแล้วสวมกอดร่างนางนอนล

เกอฮูหยินเคยพบอนุจงที่ร้านนี้อยู่สองสามครั้งอนุจงยิ้มน้อยๆ นางมักจะอ้างเช่นนี้เสมอเพื่อเป็นเกราะป้องกันตนเอง ความกร่างจะทำให้แผนการของนางพังพินาศ แม้นางอยากจะเชิดหน้าอวดคนทั้งเมืองว่าสามีนั้นรักและเกรงใจนางยิ่งกว่าภรรยาเอก แต่นางต้องอดทนรอให้นางขึ้นเป็นฮูหยินอย่างแท้จริงจึงค่อยโอ่ก็ไม่สาย “คราวนี้ท่านติดใจเครื่องประดับชุดใดหรือ” เกอฮูหยินเอ่ยถามตามมารยาท “ข้าเห็นหยกเหอเถียนขาวมันแพะชุดนั้นต้องใจยิ่งนัก” นางชี้ไปที่ถาดเบื้องหน้ามีเครื่องประดับครบถ้วนวางเรียงรายอยู่ “สวยทุกชิ้นจริงๆ” เถ้าแก่เฉียวรีบพยักเพยิดสนับสนุนให้นางรับไป เมื่อได้ยินราคาแล้วเกอฮูหยินลมแทบจับ นั่นเป็นเงินที่สามารถเลี้ยงดูคนทั้งเรือนนางได้ทั้งปี นางแสร้งยิ้มขื่นชื่นชมเมื่ออนุจงควักเอาตั๋วแลกเงินออกมาจ่ายแล้วสั่งให้เถ้าแก่เฉียวส่งของทั้งหมดไปที่จวนใต้เท้าก่ง “ประเดี๋ยวก่อน ข้าขอรับกำไลไปก่อนก็แล้วกัน” นางว่าพลางหยิบเอากำไลหยกมันแพะมาสวมเข้าข้อมือแล้วยกขึ้นหันไปส่องดูกับแสงภายนอก “อนุจงใส่แล้วงดงามมาเทียวขอรับ!” “ขอบคุณเถ้าแก่” อนุจงหันไปเอ่ยลาเถ้าแก่แล้วห