ซือซือฮองเฮาพันโฉม 의 모든 챕터: 챕터 191 - 챕터 200

เมื่อหมอหลวงทั้งสิบคนมาถึง หัวหน้าหมอหลวงทำหน้าที่ตรวจชีพจรของนางแล้วก็ให้รองหัวหน้าหมอหลวงอีกสองคนตรวจเพื่อยืนยันความถูกต้อง “เคราะห์ดีที่พระสนมได้กินยาป้องกันการแข็งตัวของเลือดทันเวลาพ่ะย่ะค่ะ มิฉะนั้นพวกกระหม่อมทุกคนคงจนด้วยเกล้า” โจวเฟิงหันไปกล่าวขอบคุณหงซือซือ “หากมิได้เจ้า เห็นทีชีวิตของมิ่งเอ๋อร์ข้าคงยื้อจากพญายมมิได้” “กระหม่อมยินดีพ่ะย่ะค่ะ” “ฝ่าบาท รีบรับสั่งให้ไปจับกุมคนมาดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ ก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัว” ราชครูหมิงรีบเตือนฮ่องเต้หันมาพยักหน้า “จริงสิ! ข้าเกือบลืมไป”“องครักษ์จัง นำคนไปลากตัวคนทั้งตำหนักอิงฟ้ามาให้ข้า องครักษ์จงเจ้านำตราประจำตัวข้าไปนำตัวฉินกงกงมาจากตำหนักจินซาน อ้อ! อย่าลืมส่งคนไปเชิญโจวอ๋องมาด้วย”เสี่ยวถางที่เห็นเหล่าองครักษ์มุ่งหน้ามาทางตำหนักอิงฟ้าก็รีบรุดหนีเอาตัวรอด แม้นางจะอยากช่วยชิงฉู่แต่ยามนี้หากนางไม่รีบหนีไปเห็นทีจะไม่อาจรักษาชีวิตผู้ใดไว้ได้เมื่อจงหลวนชุนนำตราประจำพระองค์ของฮ่องเต้ไปแสดงต่อฮองไทเฮาเพื่อขอประทานอนุญาตคุมตัวฉินกงกงไปพบฮ่องเต้ สีหน้าของขันทีอาวุโสซีดเผือด“ฉินกงกงเจ้ารีบไปเถิด ข

ชิงฉู่ถูกขังอยู่ในคุกที่มีคนคุมแน่นหนานางจึงรอดพ้นจากการปองร้ายมาได้ แต่นางกลับสิ้นหวังลงเรื่อยๆ นายท่านผู้นั้นคงไม่คิดว่านางมีประโยชน์อีกต่อไป ยามนี้ไม่แน่ว่าอาจจะให้คนฆ่าบิดาของนางไปแล้ว จอมยุทธ์หญิงพเนจรเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ผ่านหน้าต่างลูกกรงเล็กๆ ที่ผนังด้านหนึ่งของคุก ความชื้นที่ผ่านผนังทำให้อากาศภายในห้องขังทำเอามือเท้าเย็น นางมีอาการไข้หวัดอ่อนๆ มาสองสามวัน ตกกลางดึกยังไอจนเจ็บหน้าอก ยังดีที่นางมีรูปโฉมงดงามพอที่ทหารเฝ้าคุกให้ความเมตตาเมื่อร้องขอน้ำชาอุ่นๆ ก็ได้รับบ้าง อาหารในคุกมีเพียงข้าวต้มเปล่ากับผัดผักเย็นชืดพอได้ประทังชีวิต หากอยู่ที่นี่ต่อไปอีกไม่ถึงเดือนนางอาจจะป่วยตายไปเสียก่อน “ท่านพ่อ พระคุณของท่านเอาไว้ข้าตามกตัญญูชาติหน้าเถิด” เสียงฝีเท้าเบาผิดปกติดังขึ้นที่บันไดทางลงมาคุกใต้ดิน นางเงี่ยหูฟังแล้วก็รู้ว่าคนผู้นี้มีวรยุทธ์สูง หญิงสาวจึงรีบแกล้งล้มตัวลงนอน ไม่นานนักชายในชุดทหารยามผู้นั้นก็หยุดเท้าที่หน้าห้องขังของนาง กริ๊ก! กุญแจหน้าห้องขังถูกไขออก คนผู้นั้นเดินเข้ามาจนถึงหน้าเตียงที่นางนอนอยู่ “ชิงฉู่เ

นางเลิกคิ้วทำตาโต “เป็นท่านนี่เอง....” “นายท่านของเจ้าเคยสั่งฆ่าข้าหรือไม่ ” “ข้าไม่รู้เพราะท่านไม่อยู่ในขอบข่ายหน้าที่ของข้า” ก่งจั๋วหรานยกยิ้มมุมปาก “เห็นทีคนที่ขวางเกี้ยวหมายสังหารข้าเมื่อหลายวันก่อนก็คงเป็นคนของนายท่านของเจ้า” ใต้เท้าก่งหันไปบอกนางกำนัลสองคนด้านหลัง “พวกเจ้าค้นตัวนาง ข้าอยากรู้ว่านางมีสัญลักษณ์นักฆ่าหรือไม่” “เจ้าค่ะ” ก่งจั๋วหรานเดินนำอนุจงออกไปรอด้านหน้า ไม่นานนักนางกำนัลทั้งสองก็เดินตามออกไปรายงานว่าพบรอยสักบนต้นแขนของนางเป็นรูปอินทรีกระพือปีก “ช่างน่าสนใจ! ข้าพลาดเรื่องดีๆ เช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน มีคนวางแผนลึกซึ้งกว่าข้า เขาถึงกับมีองค์กรนักฆ่าเป็นของตนเอง คนผู้นี้คงจะเตรียมการมานาน” “ท่านพี่ คนผู้นี้ร้ายกาจนัก แผนของท่านอาจผิดพลาดได้ หากเรายังหาคนผู้นี้ไม่พบ” “เจ้าวางคนไว้ในจวนใต้เท้าหลี่กับรองแม่ทัพกุ้ยแล้วใช่หรือไม่ ถึงพวกเขายืนยันจะร่วมมือกับเราแต่ข้าก็มิกล้าไว้วางใจผู้ใดนัก ” “เรียบร้อยเจ้าค่ะ” “ท่านพี่คิดว่านายท่านผู้นี้น่าจะเป็นผู้ใดหรือเจ้าคะ ” “คน

นางเดินกลับไปยังรถม้าคันใหญ่ที่จอดอยู่ไม่ไกล เมื่อเข้าไปในรถม้าแล้วก็แกะเอาหน้ากากสตรีเยาว์วัยผู้นั้นออก คราวนี้เปลี่ยนโฉมให้ดูคล้ายหงหลานผู้นั้นแต่งดงามกว่า “ได้เวลาตามไปเอาเครื่องประดับทับทิมของข้าแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเฟยหลงอมยิ้ม “เจ้าคิดว่านางเป็นอย่างไร” “นางชอบเครื่องประดับมาก แต่เพราะสามีให้อยู่อย่างมัธยัสถ์ เมื่อหยิบยื่นโอกาสให้เพียงเล็กน้อยนางจึงรีบฉวยเอาไว้เจ้าค่ะ” “ชุดทับทิมแดงชุดเดียวกลับกลายเป็นการชักศึกเข้าบ้าน” “ไปกันเถิดท่านพี่ ลูกของเรารอมิได้เกินเดือนนี้หรอกนะเจ้าคะ” นางลูบหน้าท้องที่ค่อยๆ นูนขึ้นแทบจะทุกวัน จนร่างใหญ่ที่นั่งข้างอดไม่ได้ที่จะยื่นมือมาทาบทับหลังมือของนาง “เดือนเดียวเท่านั้น ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนกลับ” “ดีเจ้าค่ะ ข้าคิดถึงตำหนักของพวกเราแล้ว” เกอฮูหยินที่กำลังนั่งคุยกับรองแม่ทัพกุ้ยได้ยินชื่อผู้มาขอพบก็นึกแปลกใจ นางเพิ่งหย่อนก้นลงไม่ถึงครึ่งเค่อก็มีผู้เดินทางมาหาถึงจวนโดยบอกว่ามีธุระเรื่องชุดทับทิมแดง ชื่อผู้ที่มาขอพบคือหงซือซือเป็นพี่สาวของหงหลาน “ฮูหยิน

แม่ทัพใหญ่มองไปแท่นด้านบนท้องพระโรงที่ฮ่องเต้ทรงนั่งอย่างสง่าผ่าเผย ยิ้มอย่างพอพระทัยอยู่กับราชครูหมิงผู้ร้ายกาจ สุดท้ายเขาต้องรับหน้าที่ถือราชโองการนำทหารไปบุกจวนเพื่อจับกุมคนในตระกูลหลี่และตระกูลก่ง บ่ายวันนั้นทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนปั่นป่วน เหล่าทหารออกจับกุมทุกตระกูลที่มีส่วนเกี่ยวข้อง เสียงเล่าลือดังระงมไปทั่วทุกตรอกซอกซอย จบการประชุมในท้องพระโรงสายวันนั้นขุนนางระดับสามขึ้นไปหลายสิบคนถูกจับโทษฐานกบฏทำให้ต้องออกราชโองการแต่งตั้งผู้มีความดีความชอบเข้ามาทดแทนสร้างความตื่นเต้นให้แก่ขุนนางชั้นผู้น้อยระดับสี่จำนวนมากที่ได้เลื่อนขั้นเพียงชั่วพริบตา อนุจงได้รับราชโองการถึงกับเป็นลม นางคือผู้ที่ต้องถูกลากไปรับโทษประหารพร้อมสามีในฐานะผู้ให้คอยแจกจ่ายสินบนให้กับขุนนางทั้งหลาย ส่วนคนที่เหลือถูกลากเอาไปทำงานเป็นกรรมกรเพื่อก่อสร้างกำแพงกั้นน้ำทะเลตลอดชีวิต นี่นับเป็นความอเนจอนาถไม่ต่างจากตายสักเท่าใดยามนั้นแคว้นผิงกำลังคิดจะสร้างกำแพงกั้นน้ำทะเลตามแนวชายฝั่งเพื่อขยายกิจการท่าเรือน้ำลึก หลังจากลากเอากบฏใต้เท้าก่งออกจากท้องพระโรงไปแล้ว ฮ่องเต้โจวเฟิงจึงเห็นว่าการประหารค