ซือซือฮองเฮาพันโฉม 의 모든 챕터: 챕터 201 - 챕터 210

“พวกท่านกำลังคิดจะทำสิ่งใดกันหรือ” หงอี้เทียนที่นั่งคุยอยู่กับหงซือซือจึงหันมาบอกกล่าวสิ่งที่เกิดขึ้นในระยะนี้ให้กับคุณชายจินได้ทราบ ชายหนุ่มฟังอยู่เป็นนานก็ตื่นเต้น “นี่ท่านราชครู เหตุใดท่านจึงร้ายกาจเช่นนี้ ข้าไปไม่นานก็จัดการกับคนได้ถึงสองกลุ่มแล้ว ซ้ำยังเตรียมเก็บแม่ทัพใหญ่อีก เห็นทีงานต่อไปพวกท่านต้องให้ข้าร่วมด้วยสักหน่อย เมื่อกลับแคว้นหมิงข้าจะได้มีเรื่องไปโม้ที่ภัตตาคารบึงหงส์อีกสักเดือนในฐานะผู้ช่วยฮ่องเต้โจวเฟิงปราบกบฏ” จินวั่งซูลุกขึ้นยืนพร้อมกับชูพัดงูดำอาวุธคู่ใจในมือขึ้นชี้ฟ้า “ได้ๆ ข้ากำลังต้องการผู้ช่วยอยู่พอดี” กุนซือหงเอ่ยขึ้น นางเริ่มรู้สึกว่าหน้าท้องของตนหนาขึ้นไม่ค่อยเคลื่อนไหวคล่องแคล่วเหมือนเคยเพราะต้องคอยเป็นห่วงทารกในครรภ์ หมิงเฟยหลงก็ดูเหมือนจะเข้าใจความคิดของภรรยาจึงหันไปเอ่ยกับจินวั่งซู “เจ้านับได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญที่จะช่วยให้แผนนี้สำเร็จลงเลยเทียว ข้าได้เตรียมแผนไว้พร้อมแล้ว” หงซือซือหันไปมองจินวั่งซู “คุณชายจินในฐานะที่เจ้าทำงานสำคัญได้สำเร็จข้าจะเจ้าได้รู้ความลับอันยิ่งใหญ่” จินวั่งซูมองหน้า

ใต้เท้าฝูอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เป็นการลับเพื่อกราบทูลแผนของต้วนจินป้าน ฮ่องเต้โจวเฟิงที่รู้ล่วงหน้าจากราชครูหมิงจึงแสร้งทำหน้าถมึงทึงเออออไปกับจิ้งจอกเฒ่า “เจิ้นควรสกัดทัพเหนือกับใต้อย่างไรดีใต้เท้าฝู” “เรื่องนี้ต้องให้ราชครูหมิงออกหน้าพ่ะย่ะค่ะ เรายังเหลือกองทัพภาคกลางที่รองแม่ทัพกุ้ยเพียนโจวบังคับบัญชาหากใช้ยับยั้งทัพภาคเหนือไว้ก่อนก็ยังพอจะสูสี ส่วนทัพภาคใต้ ให้พระองค์ทรงออกราชโองการไปยับยั้งไว้ก่อน” “เจิ้นออกราชโองการยับยั้งทั้งเหนือและใต้เลยมิได้หรือ” “มิได้พ่ะย่ะค่ะ เพราะทัพภาคเหนือแม่ทัพต้วนมีบารมีในกองทัพมากนัก หากพวกเขาคิดจะกบฏจริงคงไม่ฟังราชโองการเป็นแน่” โจวเฟิงทรงเห็นด้วยกับฝูจินหรง ทัพภาคเหนือแต่เดิมก็อยู่ในความดูแลของสกุลต้วนมาโดยตลอด คงมิอาจยับยั้งได้เป็นแน่ “เช่นนั้นข้ามอบหมายให้ท่านร่วมกับราชครูหมิงจัดการกับกบฏแม่ทัพต้วนก็แล้วกัน” ฮ่องเต้โจวเฟิงจึงให้ขันทีไปเชิญราชครูหมิงที่อยู่เรือนรับรองในวังหลวงเข้าเฝ้าโดยด่วน หมิงเฟยหลงที่เตรียมตัวรออยู่แล้วก็เดินทางมาถึงห้องทรงพระอักษรในเวลาไม่น

ชีวิตของซูม่านถิงในจวนตระกูลฝูนั้นที่ผ่านมาไม่ว่านางจะต้องการสิ่งใด สามีของนางล้วนยินดีมอบให้ จะว่าไปเงินทองที่นางได้จากฝูจินหรงนอกจากเบี้ยหวัดที่เท่ากับอนุคนอื่นๆ ในจวน นางยังได้รับส่วนพิเศษเดือนละร้อยสิบตำลึงซึ่งมากกว่าเบี้ยหวัดของฮูหยินเอกเสียอีก ส่วนนี้นางมิได้เอ่ยปากบอกผู้ใดส่วนเครื่องประดับทั้งหลายนางเลือกที่สวยงามเลอค่าไว้ประดับตน คนในจวนคิดว่าที่นางไปร้านเกาเจี่ยก็เพื่อซื้อหาเครื่องประดับตามประสาคนโปรดที่นายท่านให้เลือกเครื่องประดับได้ตามใจทั้งต้นเดือนและปลายเดือน แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่านางเอาเครื่องประดับเก่าๆ ที่ได้มาไปขายให้เถ้าแก่เฉียวด้วย เงินพวกนั้นนางเก็บกำเอาไว้รอคนที่มาบ้านมาเยี่ยมสองเดือนครั้งก็ฝากกลับไปให้ท่านพ่อของนางเก็บไว้ บัดนี้บ้านขุนนางเล็กๆ ของครอบครัวนางได้ซื้อที่ดินและสร้างเรือนใหม่สุขสบายเอาไว้รอท่า เมื่อนางรู้ว่าใต้เท้าฝูผู้เป็นสามีคิดจะก่อการกบฏ ซูม่านถิงก็มีความคิดระแวดระวังเป็นสองอย่าง ‘หากใต้เท้าฝูทำสำเร็จ แน่นอนว่าข้าย่อมได้เป็นฮองเฮา แต่หากล้มเหลวเห็นทีข้าก็ต้องตายตกไปตามเขา เห็นทีจะต้องเตรียมตัวให้พร้อม’ นางครุ่นคิ

ซูม่านถิงฟังคำสรรเสริญเยินยอบนโต๊ะอาหารที่คุณหนูจินถิงอีเอ่ยชื่นชมตนเองก็เกิดความพอใจอย่างยิ่ง “คุณหนูจินชมเสียจนข้าคิดว่าตนเองเป็นหงส์เสียแล้ว” นายอำเภอซูก็รู้สึกพอใจคหบดีสองพี่น้องที่เอาอกเอาใจตนสองพ่อลูก อาหารบนโต๊ะก็ล้วนเลิศรส ล้วนเป็นอาหารที่นานๆ ครั้งเขาจะได้กิน นับตั้งแต่บุตรสาวยอมแต่งงานกับใต้เท้าฝูที่อายุรุ่นเดียวกับตัวเขา นางกอบโกยเงินทองได้เท่าใดก็ฝากให้ท่านพ่อนำกลับบ้านและไม่ลืมให้ท่านพ่อของนางได้ลิ้มรสอาหารชั้นเลิศที่ภัตตาคารทุกคราวเมื่อไปรับเงิน “นายอำเภอซูชอบอาหารพวกนี้หรือไม่ ” “โอว...คุณชาย ล้วนเป็นอาหารที่ข้าเคยกินเฉพาะยามที่เข้าเมืองหลวงเท่านั้นเอง พ่อครัวของท่านช่างทำอาหารได้เลิศรสยิ่งกว่าภัตตาคาร” จินวั่งซูยิ้มกว้าง “เช่นนั้นท่านได้โปรดกินให้เต็มที่ ข้าจะได้สบายใจ” คุณชายจินหันไปมองหงซือซือในคราบของจินถิงอี ทั้งสองสบตากันอย่างมีเลศนัยแว่บหนึ่ง อาหารก็กินมานานพอสมควรแล้วดูท่านายอำเภอซูคงจะใกล้อิ่มเต็มที จินวั่งซูสังเกตจากท่าทางการคีบอาหารที่ช้าลงอย่างมาก คงจะถึงเวลาที่ต้องเก็บเอานายอำเภอซูกลับบ้านไปได้แ

“ใช่! เพราะข้าคิดว่านักฆ่าสำนักมืออสูรที่ฝูจินหรงไปติดต่อมาร้ายกาจที่สุดแล้ว ข้าให้พวกเขาซ่อนอยู่หลังตำหนักจนค่อนคืนก็ให้พวกเขาสวมชุดทหารออกไปยังตำหนักของเจ้า แต่น่าเสียดายนะที่เจ้ารอดไปได้!” สีหน้าของพระนางรื่นเริงเมื่อเล่าถึงแผนการครั้งเก่า “ยามนี้เสด็จแม่ยังอยากฆ่าข้าอยู่อีกหรือไม่ ” นางสะบัดหน้าไปมา “หากลูกของข้าไม่อยากครองบัลลังก์ ให้เจ้าเป็นฮ่องเต้อย่างน้อยข้าก็ยังได้เป็นฮองไทเฮา จะยอมให้ผู้อื่นขึ้นมาแทนได้อย่างไร ” “ใต้เท้าฝูคิดจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ต้องบอกหม่อมฉันว่าจิ้งจอกเฒ่าผู้นั้นซ่อนนักฆ่าไว้ที่ใดบ้าง ” “ที่ข้ารู้ ใต้เท้าฝูให้นักฆ่าปลอมเป็นเสี่ยวเอ้อร์อยู่ในภัตตาคารข้างร้านเกาเจี่ยสิบกว่าคน พวกนั้นกลางคืนจะมีดวงตาสีแดงเป็นนักฆ่าระดับสูงสุด” โจวเฟิงได้รับทราบถึงกับชะงัก “เหตุใดท่านจึงไม่เตือนข้า ” “เพราะข้ากับเขาเคยร่วมมือกัน หากข้าคายความลับนี้เจ้าต้องถือโอกาสกำจัดข้าเป็นแน่!” ฮ่องเต้โจวเฟิงเสด็จกลับมายังตำหนักลู่เสียนก็เรียกให้ราชครูหมิงเข้าเฝ้าด่วน “ที่แท้ ฮองไทเฮาก็ซ่อนความลับของฝ่ายกบ