All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อนักเล่านิทานลงจากเวทีไปแล้ว คนทั้งโรงเตี๊ยมยังจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ว่าผู้ใดคือนักแปลงโฉมที่ถูกกล่าวถึงหงซือซือตามนักเล่านิรนามผู้นั้นไปเมื่อเดินถึงตัวในระยะประชิดนางจึงผงะเมื่อเห็นรอยแผลเป็นขีดเล็กๆ หลังใบหู“ท่านอาเจียงข้าคิดแล้วเทียวว่าต้องเป็นท่าน นี่คงกลัวว่าคนทั้งยุทธภพจะไม่รู้ล่ะสินะว่ายังมีเซียนพันหน้าอย่างท่านอีกคน” ชายชราหันกลับมา “ฮ่าๆ ไม่คิดว่าเจ้าจะจับข้าได้เร็วเช่นนี้ แต่ยามนี้ข้าคงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว เพราะต้องเร่งมือเดินทางไปแคว้นผิงอีก” “ท่านรับงานไว้อีกหรือ” “ไม่เชิง ท่านพ่อเจ้าแค่ต้องการให้ข้าช่วยไปดูลาดเลาที่เมืองผิง” “เช่นนั้นข้าไม่รั้งท่านแล้ว กล่าวลากันยามนี้เลย” นางยกสองมือขึ้นประสานคารวะแด่เจียงเผิงเผิงฝ่ายนั้นไม่ผงกศีรษะรับแล้วกระโจนลงเรือที่มีนั่งรอในตำแหน่งฝีพายอยู่แล้ว จอมยุทธ์หงหันหลังกลับ ในห้องโถงโรงเตี๊ยมยุทธภพมีจอมยุทธ์มากมายเอาสินค้าที่ตนหอบหิ้วมาด้วยออกมาเรียงรายบนโต๊ะเพื่อวางจำหน่าย ของส่วนใหญ่ล้วนเป็นของหายากและเจ้าตัวพึงพอใจที่จะนำมาขายให้กับสหายจอมยุทธ์ด้วยกันเท่านั้น “ข้า

ร่างบางที่ก้มหน้าก้มหน้ากวาดใบไม้อยู่ใกล้ทางเดินรีบยอบกายลงอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงขานว่าอ๋องเต้กำลังเสด็จ ดีที่นางยืนอยู่ห่างจากทางเดินนั่นพอสมควร เมื่อวางไม้กวาดแล้วก้มหน้านิ่งก็หวังในใจว่าฮ่องเต้จะเสด็จผ่านไปโดยไม่ใส่ใจนางกำนัลปลายแถวอย่างนาง พลันมีลมหมุนใหญ่พอสมควรวนเข้ามาหน้าตำหนักเป่าฉี หงซือซือเงยหน้าขึ้นมองพลางตกใจว่าหากใบไม้กองที่นางกวาดไว้กองใหญ่เกิดกระจายขึ้นมา บ่ายนี้มิต้องออกไปสืบเรื่องที่สงสัยพอดีกัน “ฝ่าบาท! ระวังพ่ะย่ะค่ะ ลมแรงทีเดียว” สิ้นคำของอู๋กงกง ลมหมุนนั้นก็วนมาใกล้บริเวณที่ฮ่องเต้ประทับพอดีองครักษ์หลายนายรีบวิ่งออกไปเป็นโล่กำบังยืนขวางลม ในขณะที่ฮ่องเต้ทรงยกแขนที่มีปลายแขนเสื้อใหญ่และหนานั้นขึ้นบังลม หวือ! หวืด! หวือ! ลมหมุนวนมาเพียงเฉียดกองใบไม้กองใหญ่กองสุดท้ายที่หงซือซือกวาดไว้ก็นำเอาใบไม้กว่าครึ่งลอยวนขึ้นไปพร้อมมัน ส่วนที่เหลือกระจัดกระจายเต็มลาน นางยกแขนขึ้นบังใบหน้าพอได้ยินเสียงลมหมุนนั้นออกห่างไปแล้วจึงลดแขนลง “จบกัน! ข้าต้องกวาดใหม่อีกแล้ว” เสียงบ่นของนางแม้ไม่ดังนักทว่าฮ่องเต้ซึ่งเป็นผู้ฝึกยุ

ชายหนุ่มร่างใหญ่เก็บป้ายประจำตำแหน่งอันเล็กนั้นสอดเข้าใต้หมอนแล้วก็ล้มตัวลงนอนก่อนจะสั่งให้นางกำนัลดับตะเกียงโดยเหลือแสงตะเกียงด้านนอกห้องบรรทมไว้เพื่อให้สะดวกหากมีเหตุฉุกเฉินหงซือซือได้แต่ยืนรอให้พวกนางจัดการทุกสิ่งรอบข้างให้เรียบร้อยก่อนที่หม่าหลันฮวาหันมาบอกให้นางเข้าห้องนอนเล็กไปห้องนี้มีไว้เพื่อให้ผู้ที่เข้าเวรดูแลฮ่องเต้ในแต่ละคืน ห้องนี้เดิมมีเตียงเล็กเพียงสองเตียง ยามนี้เพิ่มเตียงสำหรับไป๋เพ่ยเจินอีกหนึ่งรวมเป็นสาม “เพ่ยเจิน เจ้าเห็นหรือเปล่าว่าฮ่องเต้เก็บสิ่งใดไว้ใต้หมอน” หม่าหลันฮวาที่สายตาเริ่มสั้นลงทำให้มองไม่เห็นชัดเจนนัก “น่าจะเป็นป้ายไม้อันเล็กๆ น่ะ มิใช่ของล้ำค่า” “แต่ข้าว่าอาจจะสำคัญสำหรับฮ่องเต้มากเทียว ปกติข้ามิเคยพระองค์เก็บสิ่งใดไว้ใต้หมอนแม้แต่ครั้งเดียว”คำบอกเล่าของหม่าหลันฮวาทำเอาหงซือซือกลอกลูกตา‘เขาเก็บป้ายตำแหน่งของข้าไว้ใต้หมอน คงจะฝังใจกับจอมยุทธ์หงมาก อย่าบอกนะว่าเขาคิดจะไปตามหาน้องหงคนนั้น’ ครั้นออกเวรก่อนฟ้าสางหงซือซือรีบออกไปหาไป๋เพ่ยเจินที่ตำหนักฮองเฮา บอกให้นางรู้ตำแหน่งหน้าที่ใหม่ในตำหนักเป่าฉี

หงซือซือรับเงินโดยไม่อิดออด “ยินดี” นางกล่าวหนักแน่น “เพียงแต่เงินส่วนนี้ข้าไม่อาจบันทึกลงรับมัดจำให้ท่าน ท่านรู้ใช่หรือไม่” “ข้าเข้าใจดี” คุณชายสามพยักหน้างานประเภทนี้เป็นการตกลงในทางลับดังนั้นจึงไม่อาจเรียกร้องขอหนังสือผูกมัดได้“เช่นนั้นข้าขอตัวไปหาน้องเก้าก่อน ตอนค่ำจะมาขอรบกวนให้เจ้าเลี้ยงสุราได้หรือไม่” หงซือซือจนใจจะปฏิเสธ แม้จะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่เขาอยากจะดื่มสุรากับนางอีก ทว่าใจหนึ่งก็ยินดีที่เขายังนึกถึงนาง“ได้ขอรับ! เช่นนั้นหัวค่ำข้าจะรอต้อนรับท่านที่นี่”คุณชายสามสบตาจอมยุทธ์หงที่นั่งอยู่เยื้องไปด้านขวา ‘น่าแปลกที่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นลูกตาคู่นี้เหลือเกิน’พลันหมิงเฟยหลงนึกถึงดวงตาของนางกำนัลที่ชื่อไป๋เพ่ยเจินคนนั้น เขานึกสงสัยว่าไป๋เพ่ยเจินอาจจะเป็นนักแปลงโฉมเมื่อให้นางเข้าไปในห้องบรรทมนางก็มิได้ดูมีทีท่าคิดจะลงมือทำร้าย เขาจึงแน่ใจว่านางมิใช่นักฆ่า แต่ไม่ยังไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงว่านางเข้าวังหลวงมาเพราะต้องการสิ่งใด ครั้นเข้าไปในรถม้า องครักษ์ลับที่ส่งไปสืบข่าวก็กลับมารายงาน “ฝ่าบาท บุตรสาวและบุตรชายของท่านเจ้าสำนักคุ้มภัยหง

สวีเหยียนเล่อรู้ฐานะที่แท้จริงของคุณชายสามจึงปล่อยให้ฮ่องเต้เป็นผู้สั่งการในการรักษาหัวหน้าหง ส่วนเขาก็ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านนอกหมอหลวงทำการรักษานางเรียบร้อยแล้วองครักษ์หู่จึงเป็นผู้ส่งกลับ หงซือซือที่ได้สติขึ้นมาเมื่อเห็นตนเองอยู่ในชุดใหม่แล้วก็ตกใจ ซ้ำคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงก็เป็นเขา “พี่สาม เหตุใดท่านยังอยู่ที่นี่” นางรู้ว่าตนเองนอนอยู่ในคฤหาสน์หงส์ไฟก็ค่อยคลายกังวล บาดแผลของตนก็ได้รับการรักษาและเสื้อผ้าก็ถูกเปลี่ยนแล้ว “ข้าให้หมอหลวงมารักษาเจ้าแล้ว แต่ยังไม่เห็นเจ้าฟื้นเลยไม่กล้ากลับไป” “ขอบคุณพี่สามอย่างยิ่งที่ช่วยดูแลข้า” นางยังคงสีหน้าไม่ดีนัก และมีไข้ต่ำๆ ฮ่องเต้ยื่นมือมาแตะหน้าผากของนาง “เจ้ามีไข้ด้วยนี่ สีหน้ายังดูแย่อยู่เลย เดี๋ยวข้าไปสั่งเขายกข้าวต้มกับยาเข้าให้เจ้า” เขาไม่รอให้นางปฏิเสธลุกขึ้นเดินออกไปสั่งการอยู่หน้าห้องหัวหน้าสวีจัดการทุกอย่างตามที่คุณชายสามต้องการอย่างรวดเร็วคุณชายสามหยิบถ้วยข้าวต้มขึ้นมาถือแล้วใช้ช้อนคนวนไปมาเพื่อให้หายร้อนก่อนจะตักขึ้นแล้วเป่าเบาๆ “ให้ข้าป้อนเจ้าก็แล้วกัน”หงซือซือไม่กล้าปฏิเสธเพราะสายตาค