All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 51 - Chapter 60

ฮ่องเต้ใช้ข้ออ้างเรื่องความปลอดภัยมาบังคับให้ฮองเฮาเข้ามาพักที่ตำหนักเป่าฉีเป็นการชั่วคราว “เรายังจับคนร้ายที่วางยาเหม่ยเฟยไม่ได้เลยนะ ซือซือเจ้าไปพักตำหนักเป่าฉีกับข้าก็ดีแล้ว” หงซือซือยากที่จะปฏิเสธความหวังดีของเขา อีกทั้งเขายังอ้างเรื่องของการสืบคดีอีกด้วย นางจึงจำต้องสั่งให้ไป๋เพ่ยเจินกับหม่าหลันฮวาขนของใช้ที่จำเป็นไปยังตำหนักเป่าฉี ท่ามกลางเสียงเล่าลือในวังหลังที่ว่าหลวนฮองเฮาเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ได้เข้าไปบรรทมยังตำหนักเป่าฉีกับฝ่าบาท ดังนั้นจึงไม่ต้องถามถึงระดับความโปรดปราน ยามนี้หลวนฮองเฮาได้ชื่อว่าเป็นสตรีในดวงใจของฝ่าบาทเลยเทียว เมื่อหัวหน้าองครักษ์วังหลวงเหม่ยห้าวให้สืบคดีที่นางกำนัลตำหนักห่าวซินผูกคอตายเพื่อหลบหนีความผิดทั้งยังทิ้งจดหมายสารภาพไว้ว่านางคือผู้วางยาพิษบิดไส้ลงในอาหารของพระสนมเหม่ย แต่กลับพบต่างหูปริศนาที่ไม่มีผู้ใดในห้องพักนางกำนัลเรือนอานฉวนเป็นเจ้าของจึงสันนิษฐานได้ว่าเจ้าของต่างหูนี้ต้องรู้เห็นในการตายของนางกำนัลร่างเล็กผู้นั้นอย่างแน่นอน “หากเราหาเจ้าของต่างหูนั้นไม่พบ ก็ยากที่จะซัดทอดถึงผู้บงการได้ เรื่องนี้ข้าอยา

หมิงเฟยหลงแววตาไหวระริกเพียงเล็กน้อยแม้จะเป็นเพียงวูบเดียวแต่หงซือซือกลับสังเกตได้ทัน ‘รอบตัวของพี่สามเต็มไปด้วยอันตรายและกลิ่นไอความตายเพียงนี้ก็ไม่แปลกที่เขาจะระแวดระวังตัวอย่างที่สุด’ “พี่สาม ท่านอยู่ท่ามกลางหมู่สตรีเช่นนี้มานานรู้สึกเหน็ดเหนื่อยบ้างหรือไม่ ” เขาถอนหายใจ “แม้พวกนางจะทำเพื่อเอาใจข้า บางคนต้องการอำนาจ บางคนต้องการเงิน และบางคนก็ต้องการชีวิตของข้า” “อย่างน้อยในหมู่พวกนางก็ต้องมีคนที่รักท่านด้วยใจจริงอยู่บ้างล่ะ” นางยิ้มประจบเอาใจฮ่องเต้หันมาสบตานางหงซือซือไม่อยากให้เขารู้สึกเศร้าใจ นางจึงคิดจะปลอบโยนเขา “เราดื่มกันสักหน่อยดีหรือไม่” “หากเจ้าดื่มเป็นเพื่อนข้า ข้าย่อมคลายเศร้า” สายตาสลดของเขาทำเอานางใจอ่อน ยิ่งอยู่กับเขานานเข้านางยิ่งสังเกตได้ว่าคนรอบข้างเขาล้วนแต่รู้หน้าไม่รู้ใจ นางจึงยิ่งรู้สึกเห็นใจเขามากยิ่งขึ้น “ได้! ข้าจะดื่มเป็นเพื่อนท่านเอง แต่เราจะดื่มอยู่ข้างนอกเช่นนี้อาจจะไม่เหมาะนัก เราเข้าไปดื่มในห้องจะปลอดภัยกว่า”นางมองซ้ายมองขวาแม้สวนหลวงแห่งนี้จะมีองครักษ์จำนวนมากคอยเดินลาดตระเวณ และองครักษ์ประจำพร

เนื้ออุ่นที่นางกอดอยู่ดูคล้ายจะร้อนขึ้น หงซือซือเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ เนื้อหนังของคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นภาพที่ไม่คุ้นตาเลยสักนิด หน้าผงะออกเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นช่วงบนของบุรุษจึงนึกทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอยู่พักหนึ่ง“พี่สาม!” เขาลืมตาขึ้นมองร่างในอ้อมกอดเมื่อได้ยินเสียงเรียก “เจ้าตื่นแล้วหรือ ” หงซือซือมีสีหน้าเก้อเขินเมื่อเริ่มรู้สึกว่าตนเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าและกำลังแนบเนื้อกับผู้ชายตรงหน้า“อืม...ข้าเอง!” เขาตอบยิ้มๆ “พวกเรา….” นางกลอกตาไปมาเล็กน้อย “ใช่! ข้าตกเป็นของเจ้าแล้ว” หมิงเฟยหลงทำสีหน้าเศร้าสลด “อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่คิดจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้น” “รับสิ!ข้ารับ!” หงซือซือยกมือขึ้นทาบใบหน้าของเขาแล้วสบตาอย่างกล้าหาญ “ข้ารู้ ข้าเต็มใจ” แม้นางจะยิ้มอายๆ แต่กลับไม่ยอมหลบตาเขาแม้แต่น้อย “เช่นนั้น....” หมิงเฟยหลงลากเสียง ในใจเต้นระทึก “ข้าเป็นจอมยุทธ์ผู้หนึ่ง ย่อมรักษาสัจจะเหนือสิ่งใด ในเมื่อข้ารับปากแล้วก็ต้องรับผิดชอบท่านอย่างแน่นอน” หมิงเฟยหลงอยากจะทำใบหน้าให้น่าสงสารกว่านี้อีกสักนิดด้วยเกรงว่านา

“ถวายบังคมฝ่าบาท ฮองไทเฮาเสด็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีอาวุโสที่วิ่งนำขบวนมารีบกราบทูลฮ่องเต้ทอดพระเนตรเสด็จแม่บุญธรรมของตนก้าวเท้ามาอย่างกระฉับกระเฉงด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “นั่นอย่างไรผู้ที่เรารอคอยอยู่” ทุกคนหันไปมองตามสายพระเนตรของฮ่องเต้ “ฮองไทเฮาเสด็จมาทำไมหรือเพคะ ” เสิ่นกุ้ยเฟยสีหน้าฉงน นางไม่คิดไม่ฝันว่าฮองไทเฮาจะเสด็จมาถึงตำหนักของตน “หรือว่าฝ่าบาทเชิญฮองไทเฮามาเสวยที่ตำหนักหม่อมฉัน ตะ แต่ว่าหม่อมฉันกลับยังมิได้เตรียมสิ่งใดเลยนะเพคะ” “เจ้าอย่ากังวลเรื่องนั้นเลย เสด็จแม่ทรงมาด้วยเหตุผลอื่น” สายตาของอ่องเต้ดูเลศนัยจนนางรู้สึกเสียวสันหลัง ฮองไทเฮาสาวพระบาทเข้าสู่ตำหนักหรงซิ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เมื่อวานขณะที่พระนางกำลังนั่งฟังองค์หญิงหมิงซีหลิวอ่านตำนานเก่าแก่ประจำแคว้นหมิงให้ฟัง ฮ่องเต้กับฮองเฮาเสด็จไปเข้าเฝ้า‘เจ้าลูกคนนี้ ปล่อยให้ข้าอยู่สบายๆ สักช่วงหน่อยก็ไม่ได้ ขยันหาเรื่องมาให้ปวดหัวได้บ่อยจริง’ “ทูลเชิญเสด็จแม่รับชาขาวฝูติ้งจากแคว้นเหลียนก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันชิมแล้วรสชาติละมุนลิ้น เสิ่นกุ้ยเฟยอุตส่าห์ตั้งใจเตรียมไว้โดยเ

พระชายาหานซูลี่มองไปรอบๆ ห้องโถงตำหนักเป่าฉีด้วยความตื่นตาตื่นใจ “ช่างโชคดีจริงที่ได้เข้ามาตำหนักที่ฮ่องเต้ทรงประทับ เคยได้ยินแต่คนอื่นกล่าวขานถึงว่าทั้งโอ่อ่าน่าอยู่และมีของประดับมูลค่ามหาศาลอยู่มากมาย นี่ไม่เกินจริงเลยแม้แต่นิดเดียว” “จริงสิ! เจ้ากับข้ายังไม่เคยลอบเข้ามาในตำหนักนี้สักครั้ง” “ยามนี้คงไม่จำเป็นแล้ว ในเมื่อสหายของข้ามาอยู่ ข้าจะมาเยือนยามไหนก็ได้ ซ้ำอาจจะหยิบเอาสิ่งใดกลับไปด้วยก็ได้ เอ๊ะ! อันที่จริงขอดีๆ ฝ่าบาทก็คงจะทรงพระกรุณา”สายตาของพระชายาคล้ายจะเย้าสหาย หานซูลี่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนรัก นางรู้สึกว่าหงซือซือดูมีชีวิตชีวาและสายตาเป็นประกาย “เจ้ายังมีของที่อยากได้อยู่อีกหรือ ที่วังอินทรีมีไม่พอหรือไรกัน” “ฮ้าๆ ข้าก็แค่แหย่เจ้าเล่น นี่เจ้าหวงแหนข้าวของแทนเจ้าของตำหนักเป่าฉีงั้นหรือ เพิ่งเข้าวังมาเองนะ ทำหน้าที่ฮองเฮาดีถึงเพียงนี้เทียว” หงซือซือหน้าแดงก่ำ ปากคอสั่นเล็กน้อย “ก็ที่นี่เป็นของพี่สามนี่นา ข้ามาช่วยงานเขาก็ต้องดูแลตำหนักช่วยเขาสิ” “เจ้าแน่ใจนะว่ามาทำงานช่วยเขาจริงๆ มิใช่ว่าเจ้าล