All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 31 - Chapter 40

“ข้าก็แค่ห่วงว่าหากเราสืบล่าช้า คนร้ายจะไหวตัวเสียก่อน” หงซือซือพยายามจะดึงมือออกจากอุ้งพระหัตถ์ฮ่องเต้ ทว่าพระองค์กลับยึดเอาไว้แน่นนัก ทรงหันไปมองนางกำนัลและขันทีที่เดินตามมา เมื่อเห็นว่าพวกเขาอยู่ห่างออกไปนางก็ลดเสียงลงพูดกับนางพอให้ได้ยินกันสองคน“ระยะนี้เจ้าเองก็อย่าชะล่าใจ ข้าให้องครักษ์มาเฝ้าตำหนักเจ้าแล้ว การลอบทำร้ายคงจะไม่มีผู้กล้าทำ ทว่าการวางกลอุบายอาจจะมี เจ้าก็คงรู้ว่าวังหลังมิใช่เพียงการแย่งชิงความโปรดปรานจากข้า หากแต่หมายถึงอำนาจที่เชื่อมโยงสู่ภายนอกด้วย เจ้าต้องระวังตัวให้มาก”นางสบสายตาห่วงใยของเขาแล้วจำต้องพยักหน้าหงึกหงัก “ข้ารู้แล้ว ข้าจะระวังตัว” เมื่อดึงมือตนเองออกอีกทั้งฮ่องเต้กลับปล่อยเพียงมือเดียวแล้วจับจูงนางเดินลงสะพาน“ข้าจะต้องทำเป็นฮ่องเต้ที่รักใคร่ฮองเฮาให้มาก เพื่อให้คนร้ายแสดงตัวออกมา ผู้ที่วางยาฆ่าลูกของข้าและหวังจะฆ่าข้าก็คงอยู่ในหมู่นางสนมหรือขันทีที่หวังจะผลักดันฮองเฮาองค์ใหม่ เจ้าเองก็ต้องให้ความร่วมมือกับข้าด้วย”“ข้าหรือ ”“เจ้าเองก็ต้องช่วยทำให้พวกเขาเชื่อว่าเจ้ากับข้ารักกันมากๆ และเจ้าเป็นผู้ที่มีโอกาสให้กำเนิดองค์รัชทายาท นั่นล่ะ พวกเขาจึงจะล

ร่างแน่งน้อยงดงามที่เอนกายอยู่บนเตียงตั่งนั่งเลนผุดลุกขึ้นอย่างขัดใจ “เจ้าเล่าใหม่อีกทีสิ ฝ่าบาทไปเฝ้าองค์หญิงหลวนจนดึกดื่นเลยหรือ”“เพคะ ทรงเอ่ยขอค้างที่ตำหนักเสียนเหลียงแต่องค์หญิงหลวนอ้างว่าต้องผ่านพิธีอภิเษกสมรสเสียก่อน”นางกำนัลแห่งวังหรงซิ่งที่คอยไปซื้อข่าวจากวังเป่าฉีเงยหน้าขึ้นทูลพระสนมของตนด้วยเสียงฉะฉาน แล้วนางก็เล่าเหตุการณ์ที่องค์หญิงน้อยหมิงซีหลิวเสด็จไปนอนที่ตำหนักของว่าที่ฮองเฮาพระองค์ใหม่ ทำให้ฮ่องเต้ทรงถือโอกาสเข้าไปส่งพระธิดาจนได้ขึ้นเตียงนั่งคุยกับองค์หญิงหลวนจนดึกดื่น“เห็นทีข่าวลือที่ว่าฝ่าบาทโปรดปรานนางมากจนเสด็จไปหาฮองไทเฮาทุกเย็นคงเป็นจริง เห็นทีจะทรงมีประสงค์จะให้นางอุ้มครรภ์มังกรเป็นแน่”ใบหน้าของเสิ่นกุ้ยเฟยร้อนฉ่าด้วยความโกรธ นางได้ชื่อว่าเป็นคนโปรดอันดับหนึ่งแห่งวังหลัง เพียงชั่วข้ามคืนที่เสนาบดีฝ่ายซ้ายฟ่านหลี่เจี๋ยนำเอาองค์หญิงชายแดนผู้นี้เข้ามาเหยียบย่างยังวังหลวงกลับถูกพระทัยฝ่าบาทจนยินยอมรับนางเป็นฮองเฮาพระองค์ใหม่“ทำอย่างนี้ก็เท่ากับข้ามหน้าพระสนมไปเลยนะเพคะ” ต่งมามาเม้มปากแน่น นางสู้อุตส่าห์วางแผนให้เสิ่นกุ้ยเฟยอย่างดีเมื่อคราวที่พระโอรสของเฉินเฟย

เมื่อฮ่องเต้เสด็จมาส่งนางในเย็นนั้น หงซือซือจึงได้เล่าเหตุการณ์นี้ให้พระองค์ได้ฟัง “เจ้าคิดว่านางเป็นคนเช่นใด ” “นั่นภรรยาของท่านนะพี่สาม ท่านอยู่กับนางมากกว่าข้า ท่านควรจะบอกข้ามากกว่าว่านางเป็นคนเช่นใด ” หางเสียงของนางสะบัดคล้ายไม่พอใจ หมิงเฟยหลงปรายพระเนตรมองนางอย่างมีความหวัง บางทีนางอาจจะเริ่มรู้สึกหึงหวงพระองค์บ้าง “เดิมทีภรรยาทุกคนที่ข้ามีอยู่ตอนนี้ ก็มิได้เกิดจากความต้องการของข้า ซือซือ ข้ามีหน้าที่ต้องรักษาสมดุลของอำนาจกว่าจะมาถึงวันนี้วันที่ข้าไม่ต้องเกรงใจผู้ใด วันนี้อำนาจมาอยู่ในมือข้าอย่างแท้จริงก็นับว่ายาวนานนัก” หัวหน้าสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟนิ่งอึ้งไปเมื่อได้ยินคำสารภาพสถานะของพระองค์จากพระโอษฐ์บางตรงนั้น“ข้าขออภัยที่ละลาบละล้วงเรื่องภายในครอบครัวของท่าน เพียงแต่ข้ามาทำงานนี้จำต้องรู้ตื้นลึกหนาบางเหล่านี้ เพราะไม่เพียงเกี่ยวพันกับชีวิตท่านแต่ยังหมายถึงการอยู่รอดของชีวิตข้าด้วย” ฮ่องเต้หันมาสบตากับนาง “สำหรับเจ้า ข้าไม่เคยคิดว่าเป็นการล่วงเกินข้ายินดีจะตอบทุกคำถามที่เจ้าอยากรู้เกี่ยวกับชีวิตของข้า” ทรงประทับที่เก้าอี้ใกล้กับนาง “

“คราวก่อนข้าลอบเข้าตำหนักหรงซิ่งไปแล้ว คราวนี้เจ้าไปตำหนักห่าวซิน ส่วนข้าจะไปตำหนักฟาหยาง” หงซือซือแจกแจงหน้าที่ต้องออกไปสืบข่าวในแต่ละตำหนัก พระชายาหานซูลี่ขอเวลามาในวันพรุ่งนี้ “ให้ข้ากลับไปเตรียมตัวเสียหน่อยเถิด พรุ่งนี้จะมาแต่เช้าแล้วเราค่อยแยกย้ายกันไป คนของเจ้าไว้ใจได้มิใช่หรือ ” พระชายาหันไปมองหม่าหลันฮวาและไป๋เพ่ยเจินนางกำนัลที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง “ได้สิ! สองคนนี้เด็กข้าเอง ปั้นมากับมือ” หงซือซือพยักหน้าหงึกหงัก เมื่อวานนางเพิ่งแปลงโฉมเป็นไป๋เพ่ยเจินออกไปรับเงินชนะพนันมาเนาะๆ เงินสองหมื่นตำลึงนับว่าเป็นกำไรที่เข้ามาแบบฟ้าประทานโดยแท้ ตอนที่ลงพนันไปนั้นก็แค่ทนไม่ได้นึกอยากจะประชดเหล่าขันทีที่เปิดรับพนัน ที่ไหนได้นางกลับกลายเป็นคนชนะเสียงั้น จอมยุทธ์หงเล่าเรื่องเงินพนันที่ได้ให้กับหานซูลี่ฟัง พระชายาที่ทำทั้งสวนผักและเลี้ยงสัตว์อยู่หลังตำหนักเพื่อหาเงินส่งกลับแคว้นเว่ยถึงกับกระพริบตาถี่“นี่เจ้าหารายได้เพิ่มแบบสบายๆ โดยไม่คิดจะบอกข้าเลยงั้นหรือ ” “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่าว่าจะชนะพนัน” “เอ๋ หรือว่าตัวเจ้าแอบมีใจให้พี่สามคนนั้

เบื้องหน้าของหงซือซือคือสตรีที่ได้ชื่อว่าน่าสงสารผู้หนึ่งในวังหลวง เฉินเฟยผู้งดงามแช่มช้อย นางดูไม่อ่อนหวานเท่าตงเฟย และไม่สง่างามเท่าเหมยเฟย หัวหน้าสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟกลับมองเห็นความโศกเศร้าและเด็ดเดี่ยวในดวงตาของสตรีตรงหน้า “เฉินเฟยคารวะองค์หญิงหลวน เพคะ” พระสนมผู้มาในจังหวะที่ตงเฟยและพระชายาหานซูลี่ต่างขอลากลับ มีความงดงามเป็นรองเสิ่นกุ้ยเฟยอยู่เพียงเล็กน้อย นางเป็นเพียงผู้เดียวในพระสนมทั้งสี่ที่เคยมีพระโอรส หากแต่กลับต้องสูญเสียบุตรที่มีอายุเพียงหกเดือนด้วยอาการไข้ฉับพลัน ข่าวซุบซิบในวังหลังล้วนเชื่อกันว่านั่นเป็นการสิ้นพระชนม์ของพระโอรสที่ผิดปกติ แม้การสืบเสาะหาสาเหตุต่อจากนั้นอาจจะไม่พบเบาะแสใด‘นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าควรสืบให้ชัดเจน ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของเถียนฮองเฮาหรือผู้ใดกันแน่’ วิสัยของคนที่ทำงานสืบข่าวขายข่าวอย่างหงซือซือนางจะตั้งข้อสงสัยให้กว้างเอาไว้ก่อน เผื่อว่าอาจจะเจอความจริงใหม่ๆ หรืออาจจะได้พบร่องรอยที่น่าประหลาดใจอย่างหลายๆ คดีในยุทธภพ เมื่อได้เห็นใบหน้าของเฉินเฟยแล้ว ลึกๆ หงซือซือก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจที่นาง