Alle Kapitel von ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Kapitel 61 – Kapitel 70

“จริงของเจ้า แต่ในวังหลังแห่งนี้เต็มไปด้วยเส้นสายแห่งความสัมพันธ์และอำนาจ ต่อไปข้าจะไม่รับสนมเข้ามาเพิ่มอีก ส่วนคนที่อยู่แต่เดิม หากมิได้ทำสิ่งใดผิดพวกนางก็จะสามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างสุขสบายไปชั่วชีวิต” “ฝ่าบาทแล้วเรื่องของเก่อมามา นางสารภาพหรือไม่ ” อ๋องเก้านึกถึงเรื่องของตำหนักฟาหยางที่ฮ่องเต้ทรงเล่าให้ฟังเมื่อคราวก่อน ฮ่องเต้ส่ายพระพักตร์ “นางฆ่าตัวตายไปแล้ว” “หืม...นางช่างจงรักภักดีนัก” “ยังไม่ได้ความจริงใดจากปากนางก็ชิงฆ่าตัวตายไปเสียก่อน น่าเสียดายนัก นางยอมรับแต่เพียงว่าตนเองเป็นคนวางยาตงเฟยเท่านั้น” “เช่นนี้ก็ยังต้องวางแผนต่ออีก พ่ะย่ะค่ะ” “เจ้ามีหรือไม่เล่า” “ยามนี้มิใช่ข่าวลือของฝ่าบาทกับฮองเฮาจะทำให้พวกเขาร้อนก้นกันแล้วกระมัง ” ฮ่องเต้ทรงพยักหน้า “ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น ยิ่งได้เห็นว่าข้าโปรดปรานฮองเฮามาก พวกเขายิ่งต้องรีบลงมือ” “ฝ่าบาทคิดว่าพวกเขาต้องการกำจัดรัชทายาทใช่หรือไม่ ” “ต้องบอกว่ารัชทายาทที่พวกเขาไม่อาจยอมรับได้ต่างหาก แม้เสิ่นกุ้ยเฟยจะถูกส่งไปตำหนักว่างจี้แล

ชายหนุ่มในชุดชาวบ้านได้รับบาดเจ็บที่ต้นแขนและหลังสองสามแห่ง เขาโดนพวกนักฆ่านัยน์ตาขาวพวกนี้ตามไล่ล่ามาตั้งแต่เช้านับตั้งแต่ย่างก้าวเข้ามาในเมืองหลวง เขารอนแรมมาจากเมืองชิวหลิงอาศัยการนอนหลับพักผ่อนเพียงวันละสองชั่วยามอาหารแทบจะไม่ได้ตกถึงท้องอาศัยเพียงน้ำประทังความหิว ไม่กล้าแวะพักที่โรงเตี๊ยมใดด้วยเกรงว่าขุนนางชั่วพวกนั้นจะตามมาทันเขารู้ว่าเรื่องที่กำลังทำนั้นเสี่ยงถึงชีวิตแต่เหล่าราษฎรที่รอคอยความหวังอยู่ที่ชิวหลิงนับหมื่นล้วนมีความสำคัญยิ่ง จังหวะที่คิดว่าตนเองอาจจะไม่รอดคมดาบแน่แล้ว กลับปรากฏคนชุดดำลึกลับสองคนพุ่งเข้ามาช่วยเหลือ วิทยายุทธ์ของคนทั้งคู่นับว่าสูงกว่าเขามากนัก “หลบไปอยู่ข้างหลังข้า” เสียงเล็กๆ นั้นทำให้เขานึกฉงน ‘จอมยุทธ์ผู้นี้เป็นสตรีดอกหรือ’ การเตือนสติของนางทำให้เขาถอยหลังไปรออยู่อีกข้าง นางกวัดแกว่งกระบี่อย่างคล่องแคล่ว แม้ว่าเขาจะไม่มีวิทยายุทธ์สูงส่งนักแต่ก็พอดูออกว่าสตรีที่พูดกับเขาสามารถใช้วิชากระบี่ย้อนกลับสู้นักฆ่าพวกนั้นแล้วลงมือฆ่าพวกนั้นได้ไม่ยากเย็น ขณะที่คนชุดดำอีกคนแม้จะไม่เก่งเท่านางแต่ก็กลับปล่อยอาวุธประหลาดออกมาอย่างรวดเ

“ซือซือ เช่นนั้นเจ้าก็แกะหน้ากากของพวกเราออกเสียก่อนเถิด ข้าจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว” ฮ่องเต้ภายใต้ใบหน้าของอ๋องเก้าออดอ้อนอยู่ข้างหูหงซือซือทนคำอ้อนวอนของพระสวามีไม่ได้จึงล้วงเอาแผ่นกระดาษออกจากช่องในสาบเสื้อออกมาทาที่มือตนเองทั้งสองข้าง แล้วหันไปลูบมือที่ต้นคอของเขาเบาๆ แผ่นที่แนบอยู่กับผิวหนังของฮ่องเต้เผยอออกเล็กน้อยนางจึงค่อยๆ ลูบไปตามส่วนที่เป็นริมข้างใบหน้าแล้วแกะหน้าของอ๋องเก้าออกจากพี่สาม“ค่อยยังชั่ว ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากเป็นเจ้าเก้านัก หึ! แต่ไม่มีทางเลือก”เมื่อหันไปนางก็ลอกใบหน้าของพระชายาหานซูลี่ออกมาเรียบร้อยแล้วและวางลงบนผ้าที่ปูไว้ที่นั่งด้านข้าง “เรียบร้อยแล้ว!”“ข้าขอชื่นใจเจ้าให้เสร็จก่อนเราค่อยแปลงโฉมต่อดีหรือไม่ ข้างนอกมีองครักษ์เงาทั้งหมดคอยติดตามคงไม่ต้องห่วงแล้ว”เมื่อกล่าวจบหมิงเฟยหลงก็ทรงเริ่มกอดจูบลูบคลำภรรยาโดยไม่มีทีท่าว่าจะแค่เพียงชื่นใจอย่างที่บอกนางสักนิด เมื่อเริ่มจูบรุกเร้าจนนางเนื้อตัวร้อนผ่าวแล้วเขาก็เปิดสาบเสื้อนางเพื่อดอมดมกลิ่นหอมของเนื้อหอมกรุ่นมือใหญ่สอดเข้าไปใต้เอี๊ยมขณะที่ลิ้นก็สอดชิมรสในปากของนางอย่างไม่ลดละ ท่ามกลางเสียงเอี๊ยดอ๊าดของล้อรถม้าคั

พระชายาหานซูลี่ยิ้มน้อยๆ “เพคะ” “เจ้าชื่นชมข้าเช่นนี้เห็นทีต้องให้รางวัล”อ๋องเก้ารั้งนางเข้าใกล้ช้อนมือเรียวไปที่ท้ายทอย ก้มลงจุมพิตนางอย่างหลงใหล ริมฝีปากอวบอิ่มของลี่เอ๋อร์เป็นสิ่งที่เขาชอบกินเหมือนกับแก้มและต้นแขนของนาง เมื่อดูดชิมริมฝีปากนางจนพอใจดวงตาของท่านอ๋องก็ดูวิบวับมากขึ้นไปอีก“ข้าให้เจ้าอ้วนกว่านี้อีกสักหน่อย ดูสิ! เนื้อตรงต้นแขนมีน้อยเหลือเกิน” “ท่านพี่ นี่ข้าอ้วนขึ้นแล้วนะเพคะ ดูสิ ชุดนี้ส่วนสะโพกเริ่มแน่นแล้ว” นางใช้มือเรียวเล็กตบสะโพกตนเองเบาๆ ท่านอ๋องก้มลงมือแล้วยิ้มกว้าง รีบยื่นมาลูบสะโพกนางทั้งสองข้างแล้วเลยไปบีบด้านหลังเบาๆ “ก็แค่สั่งตัดชุดให้เจ้าใหม่ ข้ายินดีจ่ายอยู่แล้ว เพิ่มน้ำหนักอีกสักหน่อยเถิด ข้าชอบที่เจ้าเนื้อตัวอวบอิ่มนัก ถ้าเหมือนตอนที่เพิ่งคลอดเสี่ยวไถ่กับถิงเอ๋อร์ได้ยิ่งดี” “อึ๋ย! ท่านพี่ ตอนนั้นข้ารู้สึกเนื้อตัวแน่นจนแทบปริเลยนะเพคะ” อ๋องเก้าแตะริมฝีปากกับติ่งดูของนางแล้วเม้มเบาๆ “ไม่เลย! ยามนั้นเจ้าช่างน่ากินไปหมดเสียทุกส่วน” “ท่านอ๋องเพคะ อย่ามัวล้อหม่อมฉันอยู่เลยท่านรีบสวมหน้ากากเถิด”

แมวดำที่ถูกส่งไปสำรวจอำเภอเฉินกลับมาถึงแล้วรีบกราบทูลสภาพบ้านเรือนและบรรยากาศในอำเภอเฉินให้ฮ่องเต้ฟังโดยละเอียด หมิงเฟยหลงฟังแล้วพอประทัยยิ่ง“ดี! แสดงว่านายอำเภอเฉินทำหน้าที่ได้ดีนัก” “ข้าน้อยยังให้คนเฝ้าอยู่ที่จวนนายอำเภอ ขอรับ” “ไม่แน่ว่าให้คนเฝ้าไปอีกสักคืนอาจจะได้ยินเรื่องดีๆ ก็ได้” เถ้าแก่เนี้ยที่นอนอยู่เตียงได้ยินเสียงสามีคุยกับแมวดำจึงยันกายลุกขึ้นมาค้ำคางมองดูพวกเขาบอกเล่าเรื่องที่ไปสืบมา อำเภอนี้นางแค่เพียงเคยผ่านแต่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าพักในโรงเตี๊ยมเมื่อได้นอนไปงีบใหญ่ๆ นางรู้สึกสดชื่นขึ้นจึงลุกนั่งหย่อนขาลงจากเตียง เถ้าแก่หลงหันกลับมามองภรรยา แล้วจึงสั่งให้แมวดำพวกนั้นออกไปรอข้างนอก“เจ้าตื่นแล้ว อาบน้ำก่อนดีหรือไม่” “เจ้าค่ะ” เถ้าแก่หลงเดินออกไปสั่งให้เสี่ยวเอ้อนำน้ำอาบมาส่งที่ห้อง หงซือซือยังไม่ทันจะลุกขึ้น สามีก็เดินมาจนชิดเตียงแล้วช้อนอุ้มร่างนางไว้ในอ้อมแขน “ข้าอยากอาบน้ำกับเจ้า” นางเหลือบมองอ่างอาบน้ำหลังฉากเมื่อเห็นว่าเป็นอ่างไม้ใบใหญ่ก็ยิ้มออกมา สามีปล่อยให้นางยืนข้างอ่างก่อนจะถอดเสื้อผ้าตัวเอง