All Chapters of สายลับจับอ๋องใหญ่: Chapter 111 - Chapter 120

เหลียงเจินซินลอบเข้าจวนตระกูลเหมาในยามหัวค่ำ หลังจากใช้วิชาพรางกายเข้าไปพร้อมกับอวี๋เหลียน นางชี้ให้องครักษ์เงาผู้นั้นคอยดูลาดเลาระวังภัยอยู่บนเพดานห้องโถงของเรือนใหญ่ ส่วนนางแอบเข้าไปที่ห้องของคุณชายเหมาตามคำบอกเล่าของบ่าวรับใช้ผู้นั้น ตระกูลเหมามีขุนนางระดับกลางและระดับเล็กอยู่หลายคน ในอดีตท่านผู้เฒ่าเหมานับว่าเป็นหนึ่งในขุนนางขั้นสามที่ได้รับความนับถือว่ามีความซื่อสัตย์สุจริตอย่างสูง จวนแห่งนี้มิได้มีขนาดใหญ่เท่าคฤหาสน์ตระกูลเหลียงแต่ก็นับได้ว่าโอ่อ่าพอสมควร ใต้เท้าเหมาบิดาของคุณชายเหมาถูเป็นขุนนางขั้นห้ามิได้มีบทบาททางการเมืองมากนัก เมื่อคุณชายเหมาถูถูกฆ่าตายลือกันว่าด้วยอิทธิพลของเงินคหบดีถานทำให้ครอบครัวเหมาเก็บปากเก็บคำปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสำนักมือปราบเมืองหลวงดำเนินการตามเห็นสมควร เจ้าของวิชาแมวเก้าชีวิตใช้มือลูบไปบนผนังด้านหลังม่านมุ้งเตียงนอนของคุณชายเหมาผู้ล่วงลับเคาะเบาๆ สองครั้งเมื่อฟังเสียงแล้วพบพิรุธจึงล้วงเอาชแลงจากกระเป๋าสะพายออกมางัดไปรอบๆ ขอบแผ่นไม้ที่สัมผัสเมื่อครู่ ครั้นแผ่นไม้นั้นเปิดออก ดวงตาของนางที่เป็นรูปรียาวสีเหลืองทองขยายขึ้นเ

เมื่อแช่น้ำอุ่นอยู่พักหนึ่งใบหน้าของเหลียงเจินซินก็ค่อยลดความแดงก่ำลง นางเงยหน้ามองผ่านม่านไอน้ำเห็นใบหน้าของสาวใช้ประจำตัวกำลังก้มนวดมือและแขนให้อย่างเอาใจใส่“เหมยฮวา นวดแบบนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นมากเลยเทียว” ซินเอ๋อร์รู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขึ้นมาก เมื่อทั้งสองช่วยกันประคองขึ้นจากอ่างอาบน้ำแล้วเช็ดตัวเช็ดผมให้จนแห้งสบาย หมิ่นซูปี้จึงนำน้ำแกงสร่างเมาเข้ามาให้นางดื่มเหลียงเจินซินที่ดื่มน้ำแกงสร่างเมาเข้าไปแล้วก็ขึ้นไปนอนพลิกซ้ายพลิกขวาอยู่บนเตียงนอนใหญ่ พลันนางนึกขึ้นได้ว่าตนเองตั้งใจจะไปบุกห้องนอนท่านอ๋องใหญ่แต่ก็ดื่มเพลินเสียจนเมามีสภาพเช่นนี้“คุณชายไหนว่าท่านจะไปหาท่านอ๋องล่ะเจ้าคะ ”“เอ๋ ยามนี้ดึกมากแล้วสภาพของข้าไม่น่าจะกระโจนออกจากหน้าต่างไหว เจ้าปิดหน้าต่างเถอะ ข้าจะเข้านอนแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้”ครั้นนางดับไฟเตรียมตัวนอนได้ไม่ถึงสองเค่อก็ปรากฏเงาตะคุ่มอยู่บนหน้าต่างฝั่งสวน เหลียงเจินซินที่ร่างกายอ่อนแรงพยายามเลื่อนตัวลงจากเตียงไปหมอบอยู่ด้านข้าง นางคว้าเอากระบี่มาถือในมือไว้มั่น ในใจก็นึกก่นด่าตนเองที่ประมาทเพราะคิดว่าอยู่ในเรือนตนมีการปกป้องอย่างเข้มงวดไม่น่าจะมีนักฆ่าหลุดเข้าม

ถานมู่เจ๋อรู้สึกโล่งใจที่ตนหลุดพ้นคดีฆาตกรรมคุณชายปานั้วได้ในที่สุด ต้องขอบคุณการตามจับกุมคนร้ายของกรมตุลาการยิ่งนัก การที่เขานัดพบกับคุณชายปานั้วในวันนั้นเป็นเพราะความสู่รู้แท้ๆ เห็นว่าคุณชายเหมาถูมาขอยืมเงินปานั้วเขาจึงอยากสอบถามจึงได้นัดหมายไปนั่งดื่มด้วยกันในห้องที่โรงเตี๊ยมเหวินหน่วน คาดไม่ถึงว่าตนจะถูกคนวางยานอนหลับ ตื่นขึ้นมาก็พบว่านั้วถูกแทงตายอยู่บนเตียง จึงต้องหนีหัวซุกหัวซุนกลับคฤหาสน์ คืนนี้เขาโล่งใจจนต้องออกไปนั่งดื่มที่ภัตตาคารมู่กงไม่คาดว่าเจอคนผู้นั้นสือเหวินกวางเองก็โล่งใจที่ฆาตกรตัวจริงถูกจับไปแล้ว...ความทุกข์ในใจที่ต้องเก็บความลับที่เกิดขึ้นในคืนนั้นคลี่คลายลง คุณชายสือรู้สึกสบายจนนึกอยากจะดื่ม สหายสองสามคนนัดเขามาเหลาสุราต้นสน“ข้าจะไม่ไปที่นั่นเด็ดขาด!”ครั้งที่แล้วที่ถูกจับเปลือยกายขึ้นไปนอนบนเตียงกับถานมู่เจ๋อเขายังรู้สึกโมโหไม่หาย ย่อมไม่มีทางจะย่างเท้าเข้าไปที่เหลาสุราต้นสนอีก แต่ครั้นเข้าไปนั่งจนสั่งสุราและกับแกล้มได้แล้วสายตาของเขาพลันมองเห็นคนที่ไม่อยากจะเจอ“นั่นมัน....คุณชายถานนี่ ” สหายร่วมโต๊ะผู้หนึ่งร้องขึ้น ถานมู่เจ๋อดูเหมือนตั้งใจม

“พวกเขาสองคนเคยมีเรื่องกันบ่อยเมื่อหลายปีก่อน และถานมู่เจ๋อเป็นคนเดียวที่มีเรื่องบาดหมางกับสือเหวินกวางอย่างชัดเจนพอที่จะลงมือทำเช่นนี้” เหลียงเจินซินวิเคราะห์ความเป็นไปได้ให้พี่ชายและท่านอ๋องได้ทราบ “ให้คนไปจับตาที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลถานแล้วหรือไม่ ” “พ่ะย่ะค่ะ ทั้งคฤหาสน์ในเมืองและนอกเมืองทุกแห่งที่มี” หร่วนเจ๋อเล่ยหันไปกราบทูล “ดี! หากพวกเขาจงใจจะซ่อนคน พวกเราก็ยากจะหาได้ ที่สำคัญไม่อาจล่วงเกินคหบดีตระกูลถาน จำต้องวางแผนให้ดีก่อน รอฟังข่าววันพรุ่งนี้ หากมีความเปลี่ยนแปลงใดเกิดขึ้นก็ค่อยปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์” “ท่านอ๋องหม่อมฉันขออนุญาตส่งเจินซินกลับเรือนก่อนพ่ะย่ะค่ะ” ไม่รอให้ท่านอ๋องทรงอนุญาตพี่ชายก็ฉวยข้อมือน้องสาวกึ่งลากกึ่งจูงกลับเรือนนอนของนาง การที่ท่านอ๋องมาประทับที่คฤหาสน์ตระกูลเหลียงทำให้เขาได้เห็นใบหน้าจริงของพระองค์หลังจากถอดหน้ากาก ครั้นเห็นแล้วก็ไม่แปลกใจที่น้องสาวของตนจะรักใคร่ท่านอ๋องขนาดนั้น...ไหนว่าองค์รัชทายาทผู้นี้อัปลักษณ์นักหนาอย่างไรเล่า ที่แท้ใบปลิวพวกนั้นก็ล้วนเป็นแค่คำโกหกเพราะหวังทำลายชื่อเสียง!

“ความจริงแล้ว...ข้าชอบเจ้า” สายตาของถานมู่เจ๋อเต็มไปด้วยความจริงใจ “ที่ผ่านมาที่ข้ายอมให้เจ้าหาเรื่องข้าได้สำเร็จทุกครั้ง ที่ข้ากลับไปหาเรื่องเจ้าก็เป็นเพราะอยากจะให้เจ้ายังคงพัวพันอยู่กับข้า ตอนที่เจ้าเก็บตัวเตรียมสอบซิ่วไฉ่ไม่ออกจากจวน ข้าก็ส่งคนไปคอยสืบเรื่องของเจ้าอยู่ไม่ขาด” “นะ นี่เจ้า!” ปากคอของสือเหวินกวางสั่น ไม่คาดคิดว่าตนเองจะได้รับการสารภาพรักซึ่งๆ หน้าเช่นนี้ “วันที่เจ้าไปเหลาสุราต้นสนข้าดีใจมาก ไม่คิดว่าจะเจอเจ้าที่นั่น ไม่ว่าคนผู้ใดจะวางเจ้ากับยา อันที่จริงข้าก็นึกขอบคุณเขาที่ทำให้วาสนาของเราสองคนมาพัวพันกันอีกครั้งหนึ่ง” “ทั้งๆ ที่ข้าโกรธแทบจะฆ่าเจ้าตายน่ะหรือ ” “ใช่! แต่ข้ามิได้โกรธนี่ ต่อให้เจ้าเกลียดข้ามันก็คุ้ม” สือเหวินกวางทำสีหน้าแปลกใจ “ข้าเกลียดเจ้าจะดีที่ใดกัน ” “ถ้าเจ้าเกลียดข้า อย่างน้อยข้าก็ยังอยู่ในความสนใจของเจ้า ดีกว่าที่เจ้าจะหายไปโดยไม่สนใจข้าเลย เพราะหากเจ้าแค้นข้าเจ้าก็คงคิดแก้แค้น และเราก็คงจะได้พบหน้ากันบ้างมิใช่หรือ ” “เจ้าบ้าไปแล้ว!” สือเหวินกวางร้องออกมา “ใช่! ข้า