สือกุ้ยอินเล่าแผนของท่านอ๋องใหญ่ที่วางไว้ให้กับศิษย์พี่ของนางได้ฟัง แม้ฉิวซือถงจะเห็นด้วยที่น่าจะล่อคนพวกนั้นออกมาได้ แต่การต่อสู้กับคนที่ยิงหน้าไม้ได้เป็นการยากยิ่ง “นักฆ่าที่ยิงหน้าไม้ไม่จำเป็นจะต้องปรากฏตัว พวกเขาคือพลซุ่มยิงที่ทรงประสิทธิภาพ หากคิดจะเอาข้าเป็นเหยื่อล่อก็จะต้องใช้เส้นทางที่ไม่เปิดโล่งเป็นทางที่ตึกคับแคบทั้งสองด้านจะทำให้พวกเขาต้องใช้อาวุธอื่นแทน” ไป๋ฉิงเหวินมองดูใบหน้าของอดีตหัวหน้านักฆ่าที่ถูกกักขังอยู่อย่างสุขสบาย หากไม่ได้ชื่อว่าเป็นศิษย์อาจารย์เดียวกันกับสือกุ้ยอินเขาก็ไม่คิดจะเชื่อถือคนผู้นี้เพราะการที่ฉิวซือถงเคยทำงานให้กับคนสกุลลู่มาหลายปี มิใช่ว่ามือจะไม่เคยเปื้อนเลือดเพียงแต่ก่อนหน้านี้อาจจะเป็นคดีที่เกิดขึ้นที่อื่น “ฉิวซือถงเจ้ายินดีจะให้ความร่วมมือกับพวกเราใช่หรือไม่ ” “หากข้าไม่ให้ความร่วมมือกับพวกเจ้าแล้วคิดว่าข้าจะปลอดภัยเช่นนั้นหรือ สองพ่อลูกสกุลลู่ใช่ว่าจะไร้เขี้ยวเล็บ แม้ใต้เท้าลู่จะมิใช่ผู้ที่ทำสิ่งใดเอิกเกริกทว่าก็ไม่อาจประมาทคนผู้นี้ อีกอย่างในจวนสกุลลู่ยังมีอีกผู้หนึ่งที่ข้าคิดว่าควรสะกดรอยตามนางเอา
Read more