All Chapters of สายลับจับอ๋องใหญ่: Chapter 121 - Chapter 130

“หา! พี่ชายเจ้ากลับจวนมาเองหรือ ” “ใช่! เมื่อก่อนรุ่งสางจู่ๆ พี่เหวินกวางก็มายืนอยู่หน้าจวนแล้ว” “ช่างแปลกเสียจริง! เขาบอกหรือไม่ว่าถานมู่เจ๋อจับตัวเขาไปไว้ที่ใด” เหลียงเจินซินรีบซักไซ้ นางอยากรู้ว่าถานมู่เจ๋อเหตุใดจึงซ่อนคนได้แนบเนียนนัก “พี่ชายข้าบอกเพียงว่าเขาสมัครใจไปเอง มิได้เป็นการจับตัว” “เอ๋ ” ทั้งไป๋ฉิงเหวิน เหลียงเจินซิน จู้หย่งปังและซ่งเหรินจีล้วนอ้าปากค้าง “ทั้งๆ ที่พวกเราหาตัวเขาแทบไม่ได้หลับได้นอนมาสามวันนี่นะ” จู้หย่งปัง หัวเสีย “สือเหวินกวางเจ้าคนดื้อรั้นไม่รู้ว่าไปถูกถานมู่เจ๋อข่มขู่อันใดมา ”สือกุ้ยอินตวัดตาคมหันไป “หากไม่เห็นว่าเจ้าเป็นผู้คุมกฎของสำนักเปี่ยนฝูข้าจะขว้างมีดบินปักหัวใจเจ้าซะ!”จู้หย่งปังสะดุ้ง “คุณหนูสือ...อย่าแค้นข้าเลย ข้าสารภาพผิดและขออภัยไปแล้ว หากเรื่องระหว่างถานมู่เจ๋อกับพี่ชายเจ้ามีอันใดข้าก็ยินดีจะช่วยเหลือเพื่อเป็นการไถ่โทษ”“หึ! พี่ชายข้ายังไม่พาดพิงถึงถานมู่เจ๋อสักคำ”จู้หย่งปังนึกสงสัยเป็นกำลัง “เป็นไปไม่ได้ มีคนบอกว่าถานมู่เจ๋อจับสือเหวินกวางที่หมดสติไปชัดๆ หรือว่า....”“เหลวไหล!”

กระแสข่าวที่เล่ากันถึงพระพักตร์อันคมคายสมบุรุษของท่านอ๋องกระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว แม้จะมีข่าวซุบซิบบนจดหมายข่าวสำนักเปี่ยนฝูว่าพระองค์น่าจะมีคนรักเป็นบุรุษและคนผู้นั้นคือคุณชายน้อยตระกูลเหลียงบุตรชายของท่านเจ้าเมืองเป่าจูก็ยังไม่อาจทำให้สตรีจำนวนมากอดจะเสียดายที่ตนสละสิทธิ์การเข้าร่วมการคัดเลือกพระชายาเอกมิได้ สตรีทั้งสามคนที่อยู่จนถึงรอบสุดท้ายอุตส่าห์มีความหวังว่าตนจะได้เป็น พระชายาเอกของท่านอ๋องใหญ่จินเสวี่ยหลงต่างแอบศึกษากลยุทธ์พิชิตใจพระองค์กันอย่างคร่ำเคร่ง พวกนางให้คนไปสืบเสาะว่าบุรุษที่ชมชอบในตัวบุรุษด้วยกันนั้นมีจุดอ่อนอันใดให้สอดแทรกเข้าไปได้บ้าง เตรียมตัวรอการเรียกตัวเข้าวังหลวงครั้งสุดท้ายอย่างใจจดใจจ่อแต่กลับยังมิถูกเรียกจนแล้วจนเช้า เช้าวันนี้กลับมีข่าวชวนให้หัวใจหยุดเต้นเมื่อมีพระราชโองการออกมาว่าฮ่องเต้ทรงมีหมายกำหนดการจัดสมรสพระราชทานให้ท่านอ๋องใหญ่กับคุณหนูตระกูลเหลียง! ข่าวลือนี้ออกมาตั้งแต่เย็นเมื่อวาน สำนักข่าวเปี่ยนฝูออกจดหมายข่าวซุบซิบฉบับพิเศษออกมาขายในตอนเช้าตรู่ แต่มิได้เฉลยว่าคุณหนูตระกูลเหลียงผู้นั้นเป็นญาติฝ

ถานเพ่ยหยีได้สติรีบเข้าไปดึงพี่สาวของตนให้ลุกขึ้น “พี่เพ่ยฉี ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ” ซ่งเหรินจีรีบตรงเข้าประคองสหายรักที่นอนหงาย หุบปากแล้วแต่ยังจ้องมองใบหน้าของถานเพ่ยฉีไม่อาจละสายตาไปได้ “หย่งปังเจ้าไม่เจ็บใช่หรือไม่ ” จู้หย่งปังยังคงกระพริบตาปริบๆ มองถานเพ่ยฉีอย่างไม่วางตา ใบหน้าของเขาแดงระเรื่อ แม้เรื่องอิสตรีจะมิใช่เรื่องใหม่สำหรับเขา ทว่าการถูกคุณหนูผู้งดงามโผเข้ามาจูบแก้มเช่นนี้เพิ่งเคยเจอครั้งแรกในชีวิต ซ้ำยังเกิดต่อหน้าธารกำนัลเสียด้วย! ถานเพ่ยฉียกแขนเสื้อขึ้นเช็ดริมฝีปากแรงๆ สองสามครั้ง ใบหน้าของนาง แดงก่ำต่อคนตั้งมากมายนางทำเรื่องที่ผิดจารีตไปเสียแล้ว นี่หากมีคนรู้เข้า...อย่าว่าแต่ตำแหน่งพระชายารองเลย แม้แต่ตำแหน่งนางสนมของท่านอ๋องใหญ่นางก็ไร้สิ้นโอกาสเสียแล้ว จะว่าไปที่นางต่อปากต่อคำกับจู้หย่งปังเมื่อครู่ก็มิได้คิดเช่นนั้นจริงดอก...นางเพียงแต่หมั่นไส้ที่เขาเอ่ยวาจาเสียดสีนางต่างหาก “พวกเจ้าทุกคน ผู้ใดพูดเรื่องนี้ออกไปล่ะก็ ข้าจะเอาเรื่องคนผู้นั้น ” นางสะบัดหน้าด้วยความอายเดินแหวกคนที่ยืนมุงดูอยู่ทั้งหมดออกไปขึ้นร

ขณะกำลังเล่นแง่กันอยู่นั้นคนของถานมู่เจ๋อก็เข้ามาแจ้งว่ามีผู้เอาเงินตำลึงปลอมมาซื้อเสื้อผ้าหลายชุดที่ร้าน โดยปนเงินอีแปะปลอมมาจ่ายด้วยถึงสองพวง “พวกเจ้าจับตัวคนผู้นั้นไว้หรือไม่ ” “หลงจู๊ให้คนจับไว้แล้วขอรับ” “ดี! เดี๋ยวข้าออกไปดูเดี๋ยวนี้เลย” ถานมู่เจ๋อสั่งคนงานร้านผ้าแล้วหันมามองสือเหวินกวาง “เจ้าไปกับข้าด้วยเถอะ” “มีคนใช้เงินตำลึงปลอมด้วยหรือ ” “อืม...ไม่ใช่แค่เงินตำลึงปลอม ยังมีเงินอีแปะปลอมที่ระบาดก่อนหน้านี้ เหมาถูที่ถูกฆ่าตายในโรงเตี๊ยมซีเปียนก็เกี่ยวข้องกับเงินปลอมพวกนี้” สือเหวินกวางตะลึง “เหมาถูที่ฆ่าคุณชายปานั่นน่ะหรือ ” “ใช่!” คดีคุณชายปานั้ว สือเหวินกวางเองก็นับเป็นผู้หนึ่งในเหตุการณ์ที่มิได้เปิดเผยตัว หลังจากมือปราบพิสูจน์ว่าเหมาถูคือผู้ที่ฆ่าปานั้ว คนตายทั้งสองล้วนเกี่ยวพันกับการซื้อขายเงินอีแปะปลอม สือเหวินกวางยิ่งไม่กล้าเอ่ยเรื่องที่ตนเองก็เห็นศพของปานั้วหลังถูกฆาตกรรมในคืนนั้นให้ผู้อื่นได้รู้ สือเหวินกวางเดินตามหลังถานมู่เจ๋อไปถึงร้านเพี้ยวเลี่ยงที่จำหน่ายเสื้อ

สือเหวินกวางก้มลงมองใบหน้าของคนที่นอนหลับตาแต่ปากกลับพยายามเอ่ยถาม “เจ้าพักเถอะ...ในเมื่อเจ้าช่วยเหลือข้า ข้าย่อมต้องตอบแทนพระคุณ” มือเรียวขาวค่อยๆ พลิกร่างใหญ่ที่ตะแคงเล็กน้อยให้นอนราบดังเดิม สือเหวินกวางหันไปหยิบเอาเบาะรองนั่งเก้าอี้ข้างๆ มารองใต้แขนข้างที่บาดเจ็บของถานมู่เจ๋อเพื่อหนุนให้สูงขึ้นเล็กน้อย ถานมู่เจ๋อรับรู้ว่ามือเรียวของคนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ จับแขนตนเองอยู่ก็พยายามลืมตาขึ้น ฤทธิ์ยาที่เขาดื่มเข้าไปทำเอาแทบลืมตาไม่ขึ้น “หากเจ้าคิดจะตอบแทนข้าจริง ข้าอยากได้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น” สือเหวินกวางได้ยินก็ถลึงตาใส่ในทันที “เรื่องตอบแทนเป็นสิ่งที่ข้าจะตัดสินใจเอง ข้ามิได้ให้เจ้าขอ” “ให้ข้าขอเถอะ...” ถานมู่เจ๋อออกแรงคว้ามือที่นั่งข้างๆ มากุมไว้ สือเหวินกวางเห็นว่าเขาใช้มือข้างที่ได้รับบาดเจ็บจึงไม่กล้าดึงกลับแรง “เจ้าจะจับมือข้าทำไมกัน แขนก็ยังบาดเจ็บอยู่ปล่อยเถิด” มือเรียวอีกข้างรีบยื่นมาช่วยแกะมือใหญ่ออกเบาๆ ถานมู่เจ๋อกระตุกหนีและกุมไว้มั่น เขาปรือตาขึ้นยิ้มน้อยๆ ที่ให้คนหน้าขาวใสที่นั่งอยู่ใกล้ๆ “ข้ารับการตอบแทนเพ