All Chapters of สายลับจับอ๋องใหญ่: Chapter 131 - Chapter 140

ไป๋ฉิงเหวินรีบเข้ามาช่วยนางพยุงร่างชายชุดดำขึ้นไปบนเตียงช่วยแกะเชือกที่มัดมือและขาของเขาออกแล้วจับคนผู้นั้นนอนคว่ำร่าง มีดบินสองอันของสือกุ้ยอินปักอยู่บนต้นขาด้านหลังข้างละเล่ม ไป๋ฉิงเหวินกรีดขากางเกงของผู้บาดเจ็บออกเพื่อให้สะดวกในการทำความสะอาดบาดแผล มีดบินของสือกุ้ยอินมีขนาดเล็กเมื่อปักลงไปบนน่องต้นขาของศิษย์พี่ของนาง แม้จะเกิดบาดแผลที่ไม่ใหญ่นักแต่เมื่อปักลงลึกก็ทำให้เลือดไหลออกมาไม่น้อย สือกุ้ยอินยื่นผ้าขาวพับหลายทบจ่อที่ปากให้ศิษย์พี่ของนางกัดเอาไว้ ก่อนจะใช้ผ้าชุบน้ำทำความสะอาดเลือดที่ไหลเปรอะเปื้อนจนหยดลงบนที่นอนหลายรอย “ดีที่ข้าเก็บยาไว้ที่นี่หลายขนาน” นางเอ่ยพลางหยิบขวดยามาเคาะลงบนบาดแผล “นี่เป็นยาที่ท่านพ่อข้าได้มาจากวังหลวง จะทำให้แผลท่านเกิดอาการชา ความเจ็บปวดจะน้อยลง” แม้นางจะบอกเช่นนั้น ทว่าความเจ็บที่เสียดลึกลงในกล้ามเนื้อนั้นมากกว่าบาดแผลภายนอกนักใบหน้าของชายชุดดำบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเมื่อไป๋ฉิงเหวินดึงมีดออกทีละเล่ม สือกุ้ยอินช่วยกดข้อเท้าไว้เมื่อเห็นว่าความเจ็บปวดนั้นทำให้ศิษย์พี่ของตนเกร็งขา นางกดผ้าสะอาดเพื่อป้องกันเลือดไหล“เดี๋ยวข้าโรยยาห้าม

ถานมู่เจ๋อฟื้นไข้ขึ้นมาในตอนสายของวันรุ่งขึ้น ร่างกายที่ออกกำลังและฝึกยุทธ์อยู่สม่ำเสมอจึงฟื้นคืนได้เร็ว สือเหวินกวางที่คอยดูอยู่ดีใจจนร้องเรียกท่านหมอฉี ชายวัยกลางคนยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นคุณชายถานได้สติ “ร่างกายของคุณชายแข็งแรงนักจึงทำให้ฟื้นได้เร็ว รีบกินข้าวแล้วกินยาเถิด หากเป็นเช่นนี้พรุ่งนี้ก็น่าจะกลับเรือนได้แล้ว” ถานมู่เจ๋อใช้มืออีกข้างค้ำร่างยันกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สีหน้ายังคงดูซีดเซียวเพราะเสียเลือดมา สือเหวินกวางลุกขึ้นผสมน้ำอุ่นใส่อ่างล้างหน้าก่อนชุบผ้าแล้วบิดหมาดๆ ยื่นให้“ข้าเหลือแขนข้างเดียวคนเช็ดได้ไม่สะอาด เจ้าช่วยข้าที” ใบหน้าของถานมู่เจ๋อดูราบเรียบเหมือนบอกกับบ่าวรับใช้ สือเหวินกวางหลับตาปริบๆ เมื่อมองซ้ายมองขวาไม่เห็นมีผู้ใดอยู่ในห้องก็ขยับเข้าไปเช็ดหน้าเช็ดคอให้คนร่างใหญ่“น้องสาวเจ้าให้คนนำข้าวต้มมาส่งแต่เช้าตรู่ ข้าสั่งให้อุ่นไปสองรอบไม่ค่อยร้อนมากแล้ว” สือเหวินกวางรีบหันไปหยิบชามข้าวต้มที่อุ่นรอบสองได้ไม่นานจากปิ่นโตไม้ที่ปิดฝาไว้มายื่นให้ถานมู่เจ๋อยิ้มน้อยๆ “เจ้าถือถ้วยไว้ ข้าจะตักกินเอง”สือเหวินกวางจำต้องนั่งไม่ไกลจากคนป่วย ถานมู่เจ

ท่านอ๋องเห็นท่าไม่ดีจึงส่งสัญญาณมือให้องครักษ์ประจำพระองค์บุกเข้าไปช่วย ทว่ายามนั้นไป๋ฉิงเหวินกับสือกุ้งอินถูกนักฆ่าเจ็ดคนไล่ล่าจนต้องหนีออกทางกำแพงฝั่งหนึ่งไปเพียงสองคน ทั้งสองทั้งสู้ทั้งถอยไปจนถึงเนินสูง เมื่อเห็นว่าถูกต้อนจนหนทางหนีไป๋ฉิงเหวินก็หันมายืนขวางหน้าสือกุ้ยอินเอาไว้ นางอาศัยจังหวะนั้นคว้ามีดบินขึ้นมาขว้างด้วยความแม่นยำ มีดของนางปักหน้าอกนักฆ่าสองคนจนล้มลง เหลือเพียงห้าที่ยังคงถือกระบี่ล้อมพวกเขาทั้งสองคนไว้ “พวกเจ้าล่อคนของพวกเราออกมาฆ่า คืนนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้ารอดชีวิต!” คนที่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรกเงื้อกระบี่ขึ้นสูง ไป๋ฉิงเหวินผลักสือกุ้ยอินให้หลบออกไปด้านข้าง เสียงกระบี่หวือผ่านอากาศแหวกกลางระหว่างคนทั้งสอง อีกสี่คนก็พุ่งเข้ามาใกล้ ไป๋ฉิงเหวินพยายามนึกถึงสภาพแวดล้อมบริเวณนี้ นับตั้งแต่เข้าเมืองหลวงมาเขาได้ออกสำรวจรอบเมืองหลวงและชานเมืองอยู่บ่อยครั้ง หากจำไม่ผิดล่ะก็ ด้านล่างก็เนินสูงแห่งนี้ดูจะมีลำคลองไหลผ่าน ลำคลองที่แยกมาจากแม่น้ำเสวี่ย เมื่อเห็นว่านักฆ่าทั้งห้านั้นจัดการได้ยากเย็น ไป๋ฉิงเหวินจึงหันไปจับมือสือกุ้ยอิน “กร

คุณหนูสือเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยที่แขนสองข้างยังคงโอบร่างแข็งแกร่งของมือปราบหนุ่มอยู่ “หือ! ไม่เหมือนอย่างไรหรือ ” ไป๋ฉิงเหวินรีบยกมือสองข้างขึ้นกุมไหล่แล้วผลักนางออกห่าง “เอ่อ....ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันมากเกินไป” สือกุ้ยอินปล่อยมือออกแต่โดยดี นางมองหน้าชายหนุ่มอย่างค้นคว้าหาคำตอบ ไป๋ฉิงเหวินหน้าแดงรีบพลิกตัวหันหลังให้นางแล้วล้มตัวลงนอน ก่อนจะไอและจามออกมาสองสามครั้ง ไป๋ฉิงเหวินรีบพลิกตัวกลับมาดูนาง “เจ้าไม่สบายหรือ ” สือกุ้ยอินส่ายหน้า “แค่ไอกับจามนิดหน่อยคงไม่เป็นไรกระมัง ” ไป๋ฉิงเหวินใช้หลังมืออังหน้าผากนาง “อืม...ดื่มน้ำอุ่นอีกสักหน่อย นอนพักพรุ่งนี้น่าจะดีขึ้น” เขาเลื่อนตัวลงมารินน้ำชาอุ่นๆ ให้นางอีกจอก นางรับไปจิบแล้วก็ล้มตัวลงนอน เมื่อเห็นนางนอนหันหลังให้ตน ไป๋ฉิงเหวินจึงล้มตัวลงนอนหันหลัง “ในห้องลับตาคนเช่นนี้ พวกเราควรรีบนอนเสียเถิด...พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้าตรู่” สือกุ้ยอินแปลกใจในท่าทีของมือปราบหนุ่ม นางได้แต่รับคำเบาๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาคลุมให้ชายคนรักและคลุมตนเองไปด้วย นางล้มตัวลงนอนมอง

สือเหวินกวางโยนกระบี่ให้อดีตมือปราบไช่ถือ แล้วตัวเขาก็ช้อนร่างของน้องสาวขึ้นอุ้มออกจากโรงหมอไปขึ้นรถม้าคันใหญ่ที่จอดอยู่ด้านหน้า ไป๋ฉิงเหวินลุกขึ้นมองตามด้วยสายตาละห้อย สือกุ้ยอินถูกอุ้มขึ้นรถม้าไปแล้ว ท่านอ๋องกับเหลียงเจินซินจึงเดินทางมาถึงหน้าโรงหมอ เมื่อเห็นสีหน้าย่ำแย่ของญาติผู้พี่ นักสืบผู้น้องก็เดาได้ทันที “เมื่อครู่เป็นรถม้าของจวนเจ้ากรมตุลาการมิใช่หรือ พวกเขามารับสือกุ้ยอินกลับแล้วใช่หรือไม่ ” ไป๋ฉิงเหวินพยักหน้าช้าๆ ดวงตาละห้อย “เสี่ยวเหวิน เช่นนั้นพวกเราก็กลับคฤหาสน์กันเถอะ เจ้าคงต้องพักผ่อนเสียหน่อย” เหลียงเจินซินทักได้แค่นั้นร่างของไป๋ฉิงเหวินก็พับลงไป “เสี่ยวเหวิน! เสี่ยวเหวิน!” องครักษ์ซ่งกับองครักษ์หร่วนรีบประคองร่างอ่อนระทวยของไป๋ฉิงเหวินเข้าไปในโรงหมอ ท่านหมอฉีตรวจแล้วก็แจ้งว่าเขาเพียงแค่อ่อนเพลียมากและฝืนร่างกายเอาไว้ ปล่อยให้นอนที่นี่สักหนึ่งชั่วยามก็น่าจะดีขึ้นเหลียงเจินซินจึงให้องครักษ์หร่วนส่งคนไปแจ้งให้มือปราบมาช่วยเฝ้าไป๋ฉิงเหวินเอาไว้ ท่านอ๋องใหญ่นั่งรออยู่ข้างนอก เมื่อเห็นทุกอย่างเรียบร้อยก็นำหน้าไปสำนักมือปราบเพื่อตรวจต