All Chapters of สายลับจับอ๋องใหญ่: Chapter 151 - Chapter 160

ถานมู่เจ๋อกับสือเหวินกวางตกลงกันแต่งกายแบบชาวบ้านและเปลี่ยนรถม้า มิให้ดูงดงามสะดุดตานัก คุณชายถานนำบ่าวรับใช้ไปสองคนที่เหลือล้วนเป็นนักคุ้มภัยแทบทั้งสิ้น ด้วยค่าจ้างแพงลิบลิ่วจึงมีเพียงยอดฝีมือของสำนักคุ้มภัยเทียนเทพที่ถูกส่งมาอารักขาคนทั้งสอง ถานมู่เจ๋อใช้บารมีเงินจ้างสำนักเปี่ยนฝูเสาะหาข่าวของลู่เย่ จู้หย่งปังกล้ำกลืนความโกรธแค้นคนทั้งสองรับงานด้วยราคาแพงที่ชวนให้คนทั่วไปสะดุ้งแต่ถานมู่เจ๋อกลับควักจ่ายอย่างไม่อิดออด...เพื่อชำระแค้นแล้วเงินเท่านี้คุณชายถานมิคิดเสียดาย ไม่นานนักก็ได้เบาะแสว่าลู่เย่เดินทางไปทิศใต้ “หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็น่าจะซ่อนอยู่แถวอำเภอหลี่” จู้หย่งปังมองแผนที่ทางภูมิศาสตร์ที่ติดอยู่บนผนังห้องทำงานแล้วหันไปบอกทุกคนที่นั่งล้อมโต๊ะประชุม กันอยู่ “แถวนั้นมีป่าสนหนาทึบและด้านในยังมีป่าทึบที่ว่ากันว่ายังมีหมีดำอยู่ฝูงใหญ่ หากหลบแถวนั้นเหมาะอย่างยิ่งเพราะแม้แต่ชาวบ้านก็ยังไม่กล้าเข้าไป จู้หย่งปัง...เจ้าขายข่าวนี้ให้คุณชายถานไป เราส่งคนตามไปห่างๆ อย่าให้พวกเขารู้ตัว ข้าเห็นว่าเขาว่าจ้างนักคุ้มภัยฝีมือดีไปจำนวนมาก ให้พวกเขาปะทะกันก่อ

องครักษ์ซ่งนำรถม้าไปรอรับเหลียงเจินซินที่หน้าคฤหาสน์สกุลเหลียง เมื่อเหลียงเจินซินทราบว่าองค์ชายทั้งสองเสด็จออกจากวังหลวงมารอรับก็ยิ้มแก้มปริ ยามนี้นางยังคงสวมชุดนักสืบอยู่เช่นเดิมเพื่อความปลอดภัย จนกว่าจะผ่านพ้นพิธีอภิเษกสมรส เมื่อองค์ชายน้อยทอดพระเนตรนางที่กำลังเดินเข้าประตูมาก็ทรงรีบวิ่งไปหา “เสด็จป้า!” ร่างกลมป้อมทั้งสองพุ่งเข้าไปกอดแขนนางไว้คนละข้าง กึ่งลากกึ่งจูงให้มานั่งใกล้เสด็จลุงที่ทรงประทับบนพระเก้าอี้อมยิ้มรออยู่ “เสี่ยวถิงเสี่ยวชิง เหตุใดจึงออกมาจากวังหลวงได้เล่า ” เหลียงเจินซินที่กลายเป็นว่าที่พระชายาเอกของท่านอ๋องใหญ่ บัดนี้ได้กลายเป็นเสด็จป้าขององค์ชายน้อยทั้งสองพระองค์ไปแล้ว “เสด็จพ่อเห็นใจพวกเราน่ะสิจึงได้มาส่งหาเสด็จลุงกับเสด็จป้า” เหลียงเจินซินมองดูสายตาที่คอยลอบขยิบให้นางคนละทีสองทีแล้วก็นึกขำ เห็นทีก้อนแป้งน้อยทั้งสองคงจะมีความคิดพิเศษบางอย่างเสียกระมัง องค์ชายหมิงฮุ่ยถิงกวักมือให้นางนั่งลงก่อนจะยกมือป้องปากกระซิบกระซาบ “พวกเราตั้งใจจะออกมาขอของขวัญจากพวกท่านน่ะ” “ของขวัญเช่นนั้นหรือ ของขวัญอ

องค์ชายทั้งสองทรงพระกระยาหารเย็นก่อนเวลาร่วมครึ่งชั่วยาม จากนั้นจึงเดินเสด็จไปพักผ่อนที่สวนด้านหลังคฤหาสน์โดยมีข้าราชบริพารล้อมหน้าล้อมหลังร่วมยี่สิบคน ส่วนเหลียงเจินซินขอตัวไปแช่น้ำขัดตัวเพราะใกล้ถึงวันอภิเษกสมรสแล้ว มามาหลี่จากในวังหลวงจึงนำเครื่องประทินโฉมสารพัดชนิดมาให้นางทั้งแช่ทั้งนวดตัวเพื่อให้ผิวพรรณผุดผ่องสมกับเป็นว่าที่พระชายาเอกของท่านอ๋องใหญ่ “เสี่ยวถิงเจ้าว่าหากพวกเราซ่อนตัวจะหลบคนทั้งหมดได้หรือไม่ ” องค์ชายหมิงเสี่ยวชิงหันไปมองนางกำนัลและองครักษ์ที่รายล้อมตนแล้วส่ายศีรษะ “เสี่ยวชิงเจ้าคิดว่าจะหลบสายตาคมกริบของหมี่เซียงหลิงกับเสี่ยนปินได้ง่ายๆ หรือ เจ้าก็รู้ว่าสองคนนี้ร้ายกาจเพียงใด ” องค์ชายหมิงฮุ่ยถิงปรายพระเนตรไปทางนางกำนัลที่ดูแลพระองค์มาแต่เยาว์วัย และองครักษ์เสี่ยนผู้เก่งกาจที่เสด็จตาทรงมอบหมายให้ตามอารักขามาหลายปี “นั่นน่ะเป็นเพราะวังหลวงเป็นสถานที่คุ้นเคยของพวกเรา แต่ถ้าที่คฤหาสน์นี้ยังมีหลายซอกหลืบที่พวกเขายังไม่รู้จัก” แฝดผู้พี่นึกถึงท่าทางของเสด็จลุงจึงได้เอามือสองข้างไพล่หลังและผงกศีรษะเบาๆ “งั้นเจ้าคิดเห็นเช่

แมวดำตัวโตกระโจนเข้าไปในห้องกักขัง อีกครึ่งชั่วยามจะฟ้าสาง นางกลายร่างแล้วรีบไปปลุกองค์ชายน้อย นางหันไปจุดเทียนที่มุมห้องขึ้น ทั้งสองงัวเงียลืมตาแต่กลับตกใจที่เห็นมือและเท้าของตนถูกมัดอยู่ “เสด็จป้า! พวกเราอยู่ที่ไหน ” “พวกเราสามคนถูกจับมาที่นี่ ข้าจะมาช่วยพวกเจ้าออกไป แต่ว่าคนของพวกเราไม่พอต้องรอให้เสด็จลุงของพวกเจ้าตามมาถึงเสียก่อน อดทนได้หรือไม่ ” องค์ชายหมิงฮุ่ยถิงเชิดหน้า “พวกเราเป็นถึงองค์ชาย เรื่องแค่นี้จะกลัวได้อย่างไร ” “ใช่ๆ เสด็จลุงสอนว่าต่อไปเราสองคนต้องเป็นนักรบเช่นเดียวกับกัน จะหวาดกลัวภัยอันตรายมิได้” หมิงฮุ่ยชิงเอ่ยขึ้น แม้จะกล่าววาจาหนักแน่นแต่ดวงตากลับแดงก่ำ “พวกเจ้าสองคนสบายใจได้ ข้าจะเฝ้าพวกเจ้าอยู่ที่นี่แต่พวกเจ้าห้ามทำตัวมีพิรุธเด็ดขาด ถ้าโจรพวกนั้นถามเจ้าว่าข้าหายไปไหน ให้ตอบว่าตื่นมาก็ไม่เห็นแล้ว เข้าใจหรือไม่” “เสด็จป้าไม่ต้องห่วง พวกเราจะไม่พูดเด็ดขาด” “ดี! ข้ามีความลับอีกอย่างที่พวกเจ้าเห็นแล้วต้องสัญญาว่าจะไม่พูดให้ผู้ใดล่วงรู้เด็ดขาด หากพวกเจ้าทำได้ข้าจะสอนวิชาแมวสามขาให้พวกเจ้า”

ลู่เย่ได้รับข่าวร้ายว่านายอำเภอหลี่ถูกจับได้ว่าทุจริตเงินช่วยภัยแล้งจึงถูกจับไปคุมขัง ผู้ตรวจการจากเมืองหลวงทำหน้าที่ดูแลอำเภอหลี่เป็นการชั่วคราว คนของเขาที่วางไว้ในที่ว่าการอำเภอหลี่ล้วนไม่กล้าออกตัว นักฆ่าหลายคนที่แฝงกายอยู่ในอำเภอถูกจับกุมและนำส่งไปขังรอรับโทษพร้อมกันที่เมืองหลวง “บัดซบ! พวกมันถึงกับจับนายอำเภอหลี่เอาไว้” “มิใช่แค่นั้นขอรับแต่ยังยึดจวน ยึดทรัพย์ บัดนี้ครอบครัวของนายอำเภอหลี่กระจัดกระจายกันกลับบ้านเดิมไปหมดแล้ว” “นี่คงเป็นแผนสกัดมิใช่นายอำเภอหลี่ใช้อำนาจมาช่วยเหลือข้าได้” “คุณชายขอรับ พวกเราคงต้องระแวดระวังที่นี่ให้หนักเสียแล้ว หรือไม่ก็อาจจะต้องอพยพเข้าไปอยู่ให้ลึกขึ้นกว่าเดิม” “ป่าแห่งนี้ซับซ้อนนัก ยากที่พวกเขาจะดั้นด้นเข้ามาถึง ข้าวางสายไปตามรายทาง หากจวนตัวจริงๆ พวกเขาต้องพาตัวประกันเข้าป่าลึกขึ้นจนกว่าจะต่อรองได้สำเร็จ” เจิ้งตั้นอี้ที่เคยออกรบมาหลายปีนึกถึงวิธีหนึ่งขึ้นมาได้ “คุณชายลู่ หากท่านอยากให้ฮ่องเต้ทรงตื่นตระหนกและยอมแลกเปลี่ยนคนแต่โดยดี เราอาจจะต้องใช้วิธีส่งของสิ่งหนึ่งเข้าวังหลวงขอรับ”