Todos os capítulos de สายลับจับอ๋องใหญ่: Capítulo 11 - Capítulo 20

อ๋องใหญ่ร้องเรียกให้บ่าวมาเทน้ำอาบทิ้ง ส่วนเขาก็สวมชุดนอนไปนั่งเช็ดผมอยู่ริมเตียง น่าแปลกนักทั้งๆ ที่ไล่ให้องครักษ์เงาออกไปแล้ว แต่กลับรู้สึกคล้ายมีคนคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา “ข้าน้อยเทน้ำออกหมดแล้ว ขอรับ” “ขอบใจ” บ่าวเหล่านั้นถอยออกไปพร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย จินเสวี่ยหลงนั่งเช็ดผมอยู่พักใหญ่ ผ้าเช็ดตัวที่ท่านแม่ให้มาด้วยคราวนี้ซับน้ำได้เร็วนัก ไม่นานผมของเขาก็เริ่มแห้งจนหวีได้ลื่นขึ้น แม้เขาจะออกรบและเป็นผู้ฝึกยุทธ์แต่กลับชอบให้เสื้อผ้าสะอาดและเนื้อตัวหอมกรุ่นอยู่เสมอองครักษ์เงามิได้กลับเข้ามาในห้องอีกแต่อ๋องใหญ่กลับรู้สึกอึดอัดคล้ายห้องนี้ยังมีผู้อื่นอยู่ด้วย เขาล้มตัวลงนอนอย่างไม่ค่อยสบายใจ ปลายยามอิ๋น[1] ซินเอ๋อร์ค่อยได้สติงัวเงียขึ้น นางยกมือยีจมูกตนเองก่อนจะจามออกมา“ฮัดเช้ย!”เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังอยู่ในห้องของนายท่าน นางก็แทบจะตาถลน หากถูกจับได้เกรงว่าชายในหน้ากากอสูรคงจะเอากระบี่ยาวของเขามาบั่นคอนางแน่แท้ ครั้นมิได้ยินเสียงเอะอะของเขานางก็รวบรวมสมาธิทำใจให้นิ่ง พลันได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ ชายหนุ่มมิยอมดับเทียน

ซินเอ๋อร์คาดผิดที่นางคิดว่าจะได้เข้าใกล้เขาได้ง่ายๆ นายท่านจินผู้นี้หลังจากที่สอบสวนและปล่อยให้นางกินข้าวจนอิ่มหนำแล้วเขาก็กลับเข้าห้องหนังสือหายเงียบไปตลอดบ่าย ส่วนนางก็ต้องทำความสะอาดห้องโถงด้านนอกกับหมิ่นซูปี้เหมือนเดิม “เจ้าเป็นอย่างไร ข้าได้ยินว่าเจ้าปีนขึ้นเตียงนายท่านนึกว่าเจ้าจะโดนโบยจนตายเสียแล้ว” สีหน้าของหมิ่นซูปี้ดูหวาดหวั่นเมื่อหิ้วถังน้ำมาพบหน้านาง “ข้ามิได้ปีนขึ้นไปสักหน่อย ข้าถูกคนร้ายจับมาทิ้งไว้ในห้องนายท่านต่างหาก” ซินเอ๋อร์คิดว่านางต้องยืนกรานเป็นกระต่ายขาเดียวเอาไว้ ขืนไปยอมรับว่าตนเองปีนเข้าห้องนายท่านเห็นทีคงตายสถานเดียว “อ้อ! ข้าจะได้ไปเล่าให้พวกที่โรงครัวฟังถูก พ่อครัวถานพอได้ยินว่าเจ้าถูกจับได้บนเตียงนายท่านถึงกับร้องไห้โฮ พวกข้าปลอบใจอยู่ตั้งนาน” “ข้าไม่เป็นไร แค่นายท่านสั่งให้อยู่ในเรือนเหวินเต๋อห้ามออกไปไหน” หมิ่นซูปี้ได้ยินคำสั่งนั้นก็ทำท่าขนลุกขนชัน “อึ๋ย! เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ในสายตานายท่านตลอดเวลาสิ น่ากลัวชะมัด” ซินเอ๋อร์คร้านจะพูดหรืออธิบายให้หมิ่นซูปี้ฟังเพราะสาวใช้คนซ

ซินเอ๋อร์ที่ลงน้ำหนักเท้าข้างที่หัวเข่ากระแทกยังไม่ได้กระโดดเหยงๆ ไปทีละนิดหวังจะออกไปห้องสุขา ท่านอ๋องใหญ่เห็นหน้านางที่กลั้นปัสสาวะจนหน้าแดงหน้าเขียวก็นึกสงสาร เขาเดินกลับไปหัวเตียงหยิบเสื้อนอกที่พาดเอาไว้ขึ้นสวมก่อนจะหันมาช้อนร่างขึ้นอุ้ม “นายท่าน! อุ้มข้าทำไมกัน ” นางตกใจคิดจะร้องเอะอะให้เขาปล่อย แต่เมื่อกลิ่นกายของเขามิได้มีกลิ่นมะลิจึงหยุดดิ้น ซินเอ๋อร์นึกถึงเรื่องวันก่อนตอนที่นางสลบไปในห้องของเขา นายท่านใช้น้ำอบกลิ่นมะลิมิใช่หรือ แต่กลิ่นกายของเขาวันนี้กลายเป็นกลิ่นกุหลาบหอมอ่อนๆ ‘เขาเปลี่ยนน้ำอบแล้วหรือ ’ ร่างสูงใหญ่เหลือบมองนางเล็กน้อย “มือเจ้าว่างก็จงเปิดประตู!” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมเมื่ออุ้มนางไปประชิดประตู ซินเอ๋อร์หันไปถอดสลักประตูออก หร่วนเจ๋อเล่ยทำหน้าปุเลี่ยนๆ เมื่อเห็นท่านอ๋องอุ้มสาวใช้ไว้ในอ้อมแขน “ข้าจะพานางไปสุขาเสียหน่อย เจ้าไม่ต้องตามมา” องครักษ์หร่วนมองร่างสูงใหญ่ที่อุ้มสาวน้อยตรงดิ่งไปส้วม ‘เห็นทีนางคงจะกลายเป็นคนโปรดแทนพวกข้าแล้ว’ ท่านอ๋องผลุบหายไปไม่นานนักก็อุ้มนางกลับมา “เจ้าไปตามหม

ใกล้จะพลบค่ำขบวนของนายท่านก็กลับมาถึงคฤหาสน์ ซินเอ๋อร์สังเกตเห็นเงาดำวูบวาบเหนือหลังคาจึงโขยกเขยกออกมาเสนอหน้า ก่อนนายท่านจะมาหมิ่นซูปี้มาช่วยนางอาบน้ำและเอาขี้ผึ้งของท่านลุงในกระเป๋าผ้าออกมาถูนวดเบาๆ นางก็เริ่มยืดหัวเข่าได้ แม้สีผิวบริเวณนั้นจะยังดูช้ำอยู่แต่อาการภายในไม่มีแล้ว ซินเอ๋อร์ยังแสร้งเจ็บอยู่ ในเมื่อนางมีโอกาสอู้งานได้หลายวันเหตุใดจึงต้องแสดงว่าตัวแข็งแรงดีด้วย “เจ้ายังบาดเจ็บอยู่ไม่ต้องมายืนรอรับข้าก็ได้ ” น้ำเสียงทุ้มนั้นเจือความห่วงใยเล็กน้อยนางเงยหน้าขึ้นสบตานายท่านปรับสีหน้าให้สลดเล็กน้อยเพื่อให้เขารู้สึกผิดมากขึ้น “มิได้เจ้าค่ะ หน้าที่ของบ่าว บ่าวก็ต้องมา” “พ่อบ้านเมี่ยวตั้งโต๊ะอาหารได้”ท่านอ๋องใหญ่เห็นสีหน้าของนางยังซีดเซียวอยู่ก็นึกเวทนา เขาจำได้ว่าตอนที่อนุญาตให้นางกินข้าวบนโต๊ะต่อจากเขาได้พ่อบ้านรายงานว่านางกินเสียจนเกลี้ยง เพื่อทำความดีลบล้างความผิดจึงคิดจะให้นางได้กินอิ่มเสียหน่อย“เจ้าไปนั่งรอด้านโน้นสิ” นายท่านสวมหน้ากากแบบเปิดช่วงปาก นางจึงแอบเห็นเขายกยิ้มเล็กน้อยตอนที่หันหน้ากลับไป เห็นทีการประจบ

นายท่านช่างน่าเกรงขามนายท่านเดินไปถึงหน้าห้องนอนแล้วหันไปสั่งองครักษ์ให้ยกเตียงเล็กจากห้องนอนด้านข้างเข้ามาวางถัดไปจากเตียงใหญ่ ซินเอ๋อร์ยืนมองพวกบ่าวยกเตียงเข้ามาด้วยความงุนงง ปกตินางก็ต้องนอนในห้องเล็กอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องยกเตียงมาไว้ตรงนี้ด้วยซ้ำ นายท่านถอดหน้ากากออกวางบนโต๊ะ หันหน้ามามองนางด้วยสายตาดุก่อนจะกางแขนออก“มาถอดเสื้อให้ที” น้ำเสียงของเขาราบเรียบและทรงอำนาจซินเอ๋อร์จ้องตอบอย่างลืมตัวก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปเกือบชิด เอื้อมมือโอบรอบร่างใหญ่จนใบหน้าเกือบจะแนบแผงอกกว้างเมื่อถอดสายคาดเอวของเขาออก ท่านอ๋องก้มหน้าลงมอง จมูกพลันได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวหน้าของนาง กลิ่นที่เพิ่งได้สูดดมตอนที่นางล้มลงบนตัวเขา นางขยับตัวไปด้านข้างเพื่อถอดเสื้อตัวนอกของเขาออก“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”“เจ้าไปนอนที่เตียงนั้น จะได้อยู่ในสายตาข้าตลอดเวลา”“......”“ทำไมเล่า ห้องเล็กมันไกลเกินไป” นายท่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ทำเอาซินเอ๋อร์แทบหน้าคว่ำ ห้องเล็กที่นายท่านพูดถึงก็อยู่แค่ผนังถัดไปจากเตียงนอนของนางไม่ถึงสิบก้าว“เจ้าไม่ต้องอ้าปากโต้เถียงข้า รีบไปนอน” นายท่านชี้นิ้วไปที่เตียงเล็ก“เจ้าค่ะ”นางผงกศีรษะลง