Semua Bab สายลับจับอ๋องใหญ่: Bab 21 - Bab 30

หลายวันมานี้ซินเอ๋อร์คอยมองหาทางหนีทีไล่อยู่ตลอด ตอนที่นางกลับจากไปดูการสร้างค่ายทหารกับนายท่านเมื่อครั้งก่อนนางถือโอกาสแว่บไปหยิบกระบอกส่งข่าวของเสี่ยวเหวินญาติผู้พี่ที่ทิ้งไว้ในกอไผ่จึงได้ข่าวว่าพี่ชายของนางกำลังจะกลับมา เหลียงเจาหลินพี่ชายคนเก่งของนางกำลังจะกลายเป็นตุลาการที่อายุน้อยที่สุดในเมืองหลวง หลังจากที่เขากลับมาจากเมืองเทียนถางก็จะออกเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่งใหม่ ซินเอ๋อร์ยินดีกับความสำเร็จของพี่ชายนางนัก ท่านพ่อท่านแม่ก็คงจะหน้าชื่นตาบานจนเลิกใส่ใจเรื่องออกเรือนของนาง หันไปสนใจหาสตรีที่คู่ควรให้กับพี่เจาหลินแทน ‘ดีเหมือนกันถ้าพี่เจาหลินกลับมา หากข้าออกจากที่นี่จะได้ถือโอกาสไปเมืองหลวงด้วยเลย แค่นั้นก็คงจะหลบท่านอ๋องไปได้’ ซินเอ๋อร์เขียนสาส์นตอบกลับเสี่ยวเหวินว่านางกำลังเตรียมหนีออกจากคฤหาสน์และเพื่อไม่ให้คนทางนี้เห็นนางสักพัก นางคิดจะตามพี่ชายไปเมืองหลวงด้วย เมื่อเก็บสาส์นใส่กระบอกไม้ไผ่ปิดจุกเรียบร้อย ก็หาโอกาสย่องออกไปวางไว้ที่เดิม แสงสุดท้ายของวันจวนจะลับตา ซินเอ๋อร์ที่ซ่อนกระบอกส่งข่าวไว้ในสาบเสื้อก็แ

จินเสวี่ยหลงสั่งให้ซินเอ๋อร์ไปนั่งรอที่เตียง เมื่อเขาสวมเสื้อเรียบร้อยแต่ผมยังคงเปียกอยู่จึงไปนั่งริมเตียงรอให้นางมาช่วยเช็ดผมให้แห้ง เดิมทีงานแบบนี้เป็นของบ่าวชายที่คอยรับใช้ แต่เมื่อมีซินเอ๋อร์อยู่ในห้องนอนใช้ให้นางทำย่อมสะดวกกว่า “ผมแห้งแล้วเจ้าค่ะ”ผ้าที่นางใช้เช็ดผมให้เขาซับน้ำได้ดีนัก นางลูบเนื้อผ้าดูพบว่าดีกว่าผ้าที่นางมีในจวนเจ้าเมืองเสียอีก ก่อนจะหนีออกจากที่นี่คงต้องแอบหยิบติดมือไปสักผืนเพราะเช็ดผมได้แห้งเร็วยิ่งนัก เมื่อนางลุกเดินไปนอนที่เตียงเล็ก ท่านอ๋องก็ลุกเดินไปยืนหน้าเตียงของนาง “นะ นายท่านมีอันใดจะใช้อีกหรือเจ้าคะ” เขายิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้มลงยกเตียงเล็กที่มีนางอยู่ข้างบนไปวางชิดกับเตียงใหญ่“รางวัลปรนนิบัติดี คืนนี้ข้าจะให้เจ้านอนใกล้กับข้าจะได้ไม่ต้องกลัวคนร้ายบุกเข้ามาอีก” “หา!” นางเผลออุทานเสียงดัง “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไม่กลัวแล้ว” เขาขึ้นไปบนเตียงนอนก่อนจะหันมาดุ “หรือไม่ก็มีอีกวิธีคือเจ้าขึ้นมานอนเตียงเดียวกับข้าดีหรือไม่ เตียงข้าใหญ่มากจนเจ้านอนอีกริมได้สบาย” นางมองไปบ

การก่อสร้างค่ายทหารมังกรบูรพาถือว่าเกือบจะสมบูรณ์ มีการโยกย้ายแม่ทัพนายกองจำนวนหนึ่งมาอยู่ที่เมืองเป่าจู บัดนี้นอกจากจะเป็นเมือท่าที่สำคัญของแคว้นแล้ว ยังเป็นที่ตั้งของกองทัพสำคัญของแคว้นเป็นรองเพียงกองทัพอินทรีเหินของแม่ทัพจินหลี่หมิง พระอนุชาของฮองเฮาหงเหม่ยจิงแม่ทัพจินเป็นพระมาตุลาของท่านอ๋องใหญ่ ครอบครัวของหงฮองเฮาล้วนเป็นนักรบที่เก่งกาจสามารถ นอกจากท่านอ๋องใหญ่จินเสวี่ยหลงจะมีวิทยายุทธ์สูงส่งแล้วยังสามารถใช้อาวุธทุกชนิดได้อย่างไร้ช่องโหว่ซินเอ๋อร์ต้องตื่นก่อนรุ่งสางเพื่อมายืนเฝ้านายท่านฝึกอาวุธที่ลานข้างเรือนเหวินเต๋อ นางไม่สงสัยในความโหดเหี้ยมของเขานับตั้งแต่เห็นการสังหารหมู่นักฆ่าในคืนนั้น ได้แต่บอกตนเองว่าต้องระวังให้มากเพราะหากถูกจับได้เกรงว่านายท่านคงจะไม่ละเว้น แท่นวางอาวุธถูกวางเรียงไว้ด้านข้างมีทั้งกระบี่ ดาบ หอกและทวน ท่านอ๋องกวัดแกว่งอาวุธอยู่เกินครึ่งชั่วยาม‘ฝึกมาขนาดนี้ มิน่า...ฆ่าคนได้ในชั่วพริบตา นี่เขาเอาข้ามาดูเพื่อข่มขู่ใช่หรือไม่’ นางคล้ายจะได้ยินนายท่านพูดก่อนจะออกจากห้องนอนว่าต้องจัดการคนทรยศให้สิ้นซาก ฟังแค่นั้นนางก็รู้สึกว่าขนอ่อนที่หลังคอลุกเกรียวขึ้นรา

ไป๋ฉิงเหวินทำหน้าเหวอเมื่อฟังญาติผู้น้องเล่าเบื้องหลังคฤหาสน์เหวินเต๋อให้ฟัง “ที่แท้เจ้าของคฤหาสน์คือท่านอ๋องอสูร! ตายแน่! เราสองคนตายแน่ๆ” “ตายเตยอะไรเล่า ข้าก็กลับมาตัวเป็นๆ อยู่นี่ไง ว่าแต่...ทุกอย่างตามสัญญาเจ้าแพ้พนันข้าแล้ว รายได้ปีนี้ของเจ้าตกเป็นของข้า” มือปราบหนุ่มหน้าแทบไม่เหลือสีเลือด “เจ้ายังจะห่วงเงินพนันอยู่อีก คราวนี้เจ้าล่วงเกินท่านอ๋องใหญ่ ไหนจะไปทำสัญญาทาสกับเขาแล้วยังมีหน้าหนีออกมาอีก คิดว่าจะรอดไปง่ายๆ เช่นนั้นหรือ ” “เอาน่า...ไหนๆ ข้าก็ออกมาแล้ว เพื่อมิให้เขาตามหาข้าเจอ เดี๋ยวข้าจะซ่อนตัวอยู่แต่ในจวนแล้วรอไปเมืองหลวงกับพี่เจาหลิน แค่นี้เขาก็ไม่เห็นข้าแล้ว” ไป๋ฉิงเหวินตบต้นแขนเหลียงเจินซินอย่างแรง “ซินเอ๋อร์ เจ้าจะบ้าหรือไร พ่อของเจ้าเป็นเจ้าเมืองเป่าจู เขาเป็นท่านอ๋องรัชทายาท ซ้ำยังเป็นแม่ทัพบูรพาคุมกองกำลังมังกรบูรพาต้องประจำการอยู่ค่ายนี้ เจ้าคิดหรือว่าจะหลบพ้นหน้าเขาได้ตลอดชีวิต” “ใจเย็นๆ สิ เสี่ยวเหวิน....ให้ข้าคิดหาวิธีก่อน ต่อไปพวกเราค่อยไปประจบ ท่านอ๋องเพื่อทำคุณไถ่โทษก็ได้นี่นา ข้

เหลียงเจินซินเด้งตัวขึ้นยืนอย่างว่องไว ล้วงเอาขวดยาเม็ดเปลี่ยนเสียงออกมาเทแล้วใส่ปากไปเม็ดหนึ่ง แล้วควักเอากระปุกสีเขียวเล็กๆ ออกมาทาบนใบหน้าให้เป็นรอยด่างสีน้ำตาลดำคล้ายปาน จากนั้นหันไปคว้ากระเป๋าเครื่องมือประจำตัวออกมาเปิดเอาซองเข็มใส่ในหน้าอกเสื้อ “เจ้าไปกับข้า เร็ว!” คุณชายน้อยวิ่งนำหน้าไปจนถึงงานเลี้ยง “ชี้สิ! คนไหนวางยา ” กัวเหมยฮวาชี้ไปยังสาวใช้ที่นางเห็นเทผงแปลกๆ ลงในเหยือกสุรา เหลียงเจินซินไปกระซิบบอกบ่าวรับใช้ที่ร่างกายกำยำ“เจ้าจับตามองนางไว้ หากนางคิดหนีให้จับนางมัดทันที” “คุณชาย เหล้าพวกนั้นข้าหลวงที่ทดสอบพิษทำการทดสอบแล้วไม่พบนะเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นพวกเจ้าก็คงเริ่มดื่มไปแล้ว”นางเพิ่งจะเอ่ยขึ้นยังไม่จบประโยค รองแม่ทัพทั้งสองก็ฟุบลงไป ท่านอ๋องใหญ่เห็นเช่นนั้นก็รีบร้องสั่ง “จิงเทียนพวกเขาถูกวางยา!” ฝ่ายขุนนางท้องถิ่นได้ยินเช่นนั้นก็แตกตื่น เจ้าเมืองเหลียงรีบร้องบอกทุกคนให้อยู่ในความสงบ เหลียงเจาหลินกระโจนเข้าไปดูอาการของรองแม่ทัพทั้งสอง “หมอหลวงโกวมาตรวจเร็วเข้า!” โกวข